Πότε θα διαμαρτύρονται για τον Γιωτόπουλο και θα ζητούν να μην ξαναπάει μέσα, επειδή είναι ηλικιωμένος. Ηλικιωμένος κακούργος και εγκληματίας, αυτό το παραλείπουν. Αφού ακόμη δεν υπάρχουν, σου λέει, αποδείξεις πως ο ηλικιωμένος ήταν ο αρχηγός της 17Ν.
Πολύ σωστά τα λένε, εφόσον η αρχηγός ήμουν εγώ. Επειδή δεν είμαι, και δεν κάρφωσαν εμένα οι σύντροφοί μου πως τους καθοδηγούσα, μαθήτρια ούσα, προφανώς η Δικαιοσύνη και στους δύο βαθμούς, σωστά αποφάσισε.
Πότε θα απειλούν ότι άμα πεθάνει ο αιμοσταγής δολοφόνος που λέγεται Κουφοντίνας θα τα κάνουν όλα θρύψαλα, ελπίζοντας να επαναληφθεί η τρομακτική κατάσταση των ημερών που ο Κορκονέας δολοφόνησε τον Αλέξη Γρηγορόπουλο. Σαν ο Κουφοντίνας να ήταν ένα αθώο παιδί και όχι το «γρήγορο πιστόλι» της 17 Νοέμβρη, που σκότωσε τουλάχιστον ισάριθμους ανθρώπους.
Πότε θα υποστηρίζουν τους «ημι-πιτσιρικάδες», που κάνουν καταλήψεις σε χώρους που δεν τους ανήκουν και κατά προτίμηση πανεπιστημιακούς. Διότι, ποιον πειράζουν τα παιδιά;
Εμένα πρώτα απ’ όλα. Που όπως όλοι, πληρώνω κανονικά τους φόρους μου, δεν κλέβω γενικώς και ειδικώς το δημόσιο και δεν ανέχομαι όσους επιβάλλονται με τη βία.
Να σου την, η βία, πετιέται από ξαρχής και αντριεύει και θεριεύει, μα δεν είναι η Ρωμιοσύνη όπως την οραματίστηκε ο ποιητής. Είναι η κατασκότεινη ανομία. Θανατηφόρα, ακόμα και όταν νομίζουμε, οι ανόητοι, πως δεν υπάρχει κίνδυνος.
Τι κακό έχουν οι μολότοφ, ή κάπως έτσι, αναρωτιόταν ο Αλέξης κάποτε. Πολύ φοβάμαι πως και σήμερα μια τέτοια ανοησία θα έλεγε- ή θα πει. Σκάνε οι μολότοφ, σκάνε τα γκαζάκια, γυρίζουμε όλοι από το άλλο πλευρό και συνεχίζουμε τον μακάριο ύπνο μας. Ωσπου να ξεπηδήσει το μακάβριο.
Σκοτώνουν, ναι, δολοφονούν δηλαδή, οι μολότοφ. Εν δυνάμει. Όπως, εν δυνάμει, αποτέλεσαν όργανα εγκλήματος τα γκαζάκια. Η περίπτωση να υπάρξει νεκρός, ενυπήρχε σε όλες τις τρομοκρατικές επιθέσεις που ουδείς έπαιρνε στα σοβαρά. Ετσι, αντί οι ηθικοί αυτουργοί να έχουν κρυφτεί σαν άθλιοι αρουραίοι στη φωλιά τους, προσπαθούν να βγουν κι από πάνω.
«Φυσικά» δεν έκαναν έγκλημα. Η Βάγια Νέστορα… σκοτώθηκε δεν δολοφονήθηκε. Η Αφροδίτη Νέστορα είναι μια… παράπλευρη απώλεια. Πόσο θα της στοιχίσει σωματικά και ψυχολογικά η επιχείρηση που έγινε εναντίον της, ουδείς αναρωτιέται. Κάτι σαν «ό,τι έγινε, έγινε».
Κερασάκι στην τούρτα. Προβοκάτσια βαφτίστηκε το ζήτημα. Αλλοι αφρόνως υπονοούν πως το έστησε η κυβέρνηση (!) και άλλοι ευθαρσώς μάς λένε πως η ανώριμη ημιπιτσιρικαρία, έπρεπε να προσέχει και ήταν λάθος η επιπολαιότητά της. Διότι τώρα, θα υπάρξει «καταστολή». Του λαϊκού κινήματος να υποθέσω. Που βρίσκεται σε πλήρη ακμή. Σαν να ήμασταν πριν από τη χούντα ή ακριβώς μετά.
Επιπόλαιοι αυτοί; Ή εμείς «δειλοί, μοιραίοι, κι άβουλοι αντάμα/ προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα»;
Θέλει πολύ μυαλό για να καταδικάσεις χωρίς ναι μεν αλλά; Και κατόπιν να σφραγίσεις αυτό το στόμα που πετάει «βατράχια». Να σοβαρευτείς εσύ ο πολιτικός καθοδηγητής, ο βουλευτής, ο φανατικός, γιατί πια έχουμε νεκρό και βαριά τραυματίες.
Θα συνεχίσουμε έτσι; Ιδού το μέγα ερώτημα στο οποίο πρέπει να απαντήσουμε όλοι. Και η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση. Για διαφορετικούς λόγους η καθεμία.
Αν σε ήπια περίοδο φτάνουμε στις δολοφονίες, προεκλογικά τι θα κάνουμε; Θα κανακεύουν κάποιοι τους ανεγκέφαλους εμπρηστές, βομβιστές κλπ για να πάρουν ψήφους; Και θα βάζουν ονόματα όπως του κατάπτυστου Κουφοντίνα σε συνθήματα που θα μιλούν για «απελευθέρωση» της Αθήνας; Και θα τον διαφημίζουν ως ήρωα; Τον τιποτένιο;
Η Αθήνα έχει απελευθερωθεί από τον Οκτώβριο του 1944. Την απελευθέρωσε ο ΕΛΑΣ – όχι του Τσίπρα. Που δεν είχε σχέση με τον εμφύλιο κύριε γραμματέα μου. Με την αντίσταση είχε.
Ο υπέροχος πάντοτε Μίκης Θεοδωράκης, έγραψε στους «Δρόμους του Αρχάγγελου»:
«Σεργιάνιζα μέσα στον κόσμο και πότε πότε άφηνα τον εαυτό μου να τον παρασέρνει ο άγριος άνεμος των γεγονότων. Ο άνεμος του μίσους. Ο άνεμος της βίας. Έτσι διαμορφώθηκε η βασική μου στάση απέναντι στους ανθρώπους, κι από κει οι ιδεολογικές και πολιτικές μου επιλογές. Η βία είναι άσχημη. Τη μισώ. Μπορεί, για να την πολεμήσω, να γίνω ακόμα και γύπας. Δεν λέω υπερβολές. Ένα κύμα ανεξήγητο γεννιέται μέσα μου βαθιά και σ’ ένα δέκατο του δευτερολέπτου τα παρασέρνει όλα. Εκείνη τη στιγμή δεν είμαι εγώ. Είναι ένας άλλος, που δεν υπολογίζει ούτε ποιος είμαι ούτε πού πάω ούτε τι θέλω. Εκείνη τη στιγμή βγάζει χαίτη και νύχια σαν το άγριο θηρίο. Γίνομαι ο ίδιος η αντι-βία… Από κει και πέρα, καταλαβαίνω τώρα κι εγώ γιατί έκανα εκείνο και όχι το άλλο. Πρώτα μίσησα τη βία και ύστερα συντάχτηκα με όσους και όποιους νόμιζα ότι τη μισούσαν και την πολεμούσαν, όπως κι εγώ. Κι αυτοί ήταν όμορφοι. Κι ας ήταν συχνά κακοφτιαγμένοι, αδύνατοι, βρόμικοι. Είχαν τη σφραγίδα της ομορφιάς στο μέτωπό τους. Καθένας φάνταζε μέσα μου σαν Αρχάγγελος Μιχαήλ.»
Πάμε παρακάτω. Όταν μιλά ο καθηγητής, οι υπόλοιποι είμεθα ερασιτέχνες. Τα πήρε κρανίο ο σεβαστός Γεώργιος Μπαμπινιώτης και έγραψε στο Facebook: Μερικά δείγματα από τα συχνά γλωσσικά αστοχήματα ανταποκριτών και δημοσιογράφων τηλεοπτικών δελτίων. Αγαπητοί, παρακαλώ να δείξετε μεγαλύτερη προσοχή στον λόγο σας, διότι πρακτικά λειτουργεί ως υπόδειγμα γλωσσικής χρήσεως.»
Ακολουθεί παράθεση συνήθων λαθών και διόρθωση. Θα το βρείτε στη φωτογραφία του σημερινού κειμένου.
Αρχηγού (καθηγητού) παρόντος, πάσα αρχή παυσάτω.
Μια εξαίρεση, φρέσκια- φρέσκια. Δεν είναι ο Στρατής Μυριβήλης κουκλίτσα μου που πλασάρεσαι και για πρωινάδικο. Είναι ο Στράτης. Στο άλφα ο τόνος.
Γιατί; Λόγω λεσβιακής παράδοσης. Στη Λέσβο, το όνομα Στράτης (που δίνεται προς τιμήν του Αρχιστράτηγου Μιχαήλ, προστάτη του νησιού) θεωρείται κύριο όνομα και όχι υποκοριστικό. Παρόλο που στα επίσημα κρατικά έγγραφα καταγραφόταν ως «Ευστράτιος», για τον ίδιο και τους συμπατριώτες του το αληθινό του όνομα ήταν πάντα το Στράτης.
Αντίθετα, η λέξη «Μυριβήλης» είναι το λογοτεχνικό ψευδώνυμο που δημιούργησε ο ίδιος (το πραγματικό του επώνυμο ήταν Σταματόπουλος). Το εμπνεύστηκε από το βουνό Μιριβίλι, το οποίο βρίσκεται ακριβώς πάνω από το χωριό του, τη Συκαμινέα.
Δεν λέμε ο Κώστας Καβάφης και ο Κώτσος Βάρναλης, γιατί να αλλάζουμε το ονοματάκι του Χριστιανού;
Αν το ξέρουμε, δεν το αλλάζουμε.
Αυτό ακριβώς.
Τι θα ακούσουμε και θα δούμε τη νέα τηλεοπτική χρονιά;
Η ζωή εν τάφω…
