Αυτόν τον εφιάλτη στα δάση με τα πεύκα (και όχι στον δρόμο με τις λεύκες) τον ζούμε κάθε καλοκαίρι. Παρθένα δάση καίγονται, ζωάκια και πουλιά απειλούνται, ξεσπιτώνονται ή καταλήγουν, σπίτια ανθρώπων ερειπώνονται και η ζωή, όπως την ξέραμε, αλλάζει. Μεγάλη επιτυχία θεωρείται- και είναι- το να μην έχουμε νεκρούς. Ηδη όμως φέτος, θρηνήσαμε τρία παλικάρια, τρεις πυροσβέστες που έπεσαν στο καθήκον τους.
Αγανακτισμένη η Ένωση Πτυχιούχων Αξιωματικών Υπαξιωματικών Πυροσβεστικού Σώματος, απευθύνεται σε όλους μας:
«Σε όσους πίσω από ένα Πληκτρολόγιο κρίνουν το ΕΡΓΟ μας» όπως σημειώνουν.
«Σε όσους πίσω από το Γραφείο τους βγάζουν αποφάσεις για το ΜΕΛΛΟΝ μας.
Η απάντησή μας είναι μια:
ΠΑΜΕ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΛΜΑ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΑΣ ΝΑ ΠΑΕΙ, ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΚΑΝ Ο ΝΟΥ ΣΑΣ.
Ο σεβασμός στο έργο κάθε Πυροσβέστη, σας “προτείνουμε” να εκφράζεται όχι μόνο με συλλυπητήρια και συμπονετικά μηνύματα όταν τα πράγματα έχουν κακό τέλος,
ΑΛΛΑ
από τις έμπρακτες ενέργειές σας στο πώς μπορείτε να του κάνετε την επαγγελματική καθημερινότητα ελάχιστα πιο ΑΣΦΑΛΗ και ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ.
Ας δώσουμε ΜΑΖΙ τον αγώνα που απαιτείται για την ασφάλεια ΟΛΩΝ μας. Με επίκεντρο τον σεβασμό και την μνήμη στις θυσίες των νεκρών μας.»
Υπόκλιση σεβασμού. Κι επιπλέον:
Δεν μένουμε πίσω για να σώσουμε το σπίτι μας όταν οι πυροσβέστες μάς ζητάνε να φύγουμε. Τους περισπάμε, τους αποσπάμε, τούς κάνουμε κακό.
Δεν θεωρούμε πως η φωτιά είναι θέαμα. Επομένως, δεν πλησιάζουμε σε τόπους που φλέγονται, εμποδίζουμε την κυκλοφορία των πυροσβεστικών.
Δεν ξέρουμε καλύτερα από τους ειδικούς. Αυτή είναι η δουλειά τους.
Δεν αφήνουμε τα ζώα μας δεμένα ή μόνα και εξαφανιζόμαστε. «Αν τα σκυλιά ήταν στη θέση μας, δε θα μας άφηναν δεμένους στις φωτιές» όπως είδα στο Χ
Όταν καπνίζει το δάσος, εσύ και δεν πρέπει να μιλάς και πρέπει να εξαφανίζεσαι. Εκτός αν είσαι εθελοντής. Που και πάλι, ακολούθα τις οδηγίες. Αλλιώς, μην πηγαίνεις καθόλου.
Με αυταπάρνηση, με αυτοθυσία, με ηρωισμό, το πυροσβεστικό σώμα και οι εθελοντές πυροσβέστες υπερβαίνουν εαυτούς. Αν μπορείς να κάνεις κάτι, φρόντισε να έχουν λίγο νερό να πιούν και κάτι να φάνε. Βοήθα να μεταφέρουν τα ζωάκια μακριά. Αν δεν μπορείς, κλείσε το στόμα σου και κάθισε σπίτι σου.
Πάνω απ’ όλα, μη γράφεις «άκυρα» πράγματα. Ας πούμε, αυτόν που έγραφε σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης αν έπρεπε να αναβάλει την εκδρομή του στην Ψάθα, όταν καιγόταν το σύμπαν στην περιοχή, ευχαρίστως τον καταχέριζα. Λεκτικά, όχι κυριολεκτικά. Δεν μπορεί, ανόητε να είσαι τόσο αναίσθητος. Και αν είσαι, μη μας το πετάς στα μούτρα.
Τι να πω και για κάποιους κακομοίρηδες που βρήκαν την ώρα να συγκρίνουν τους μισθούς των πυροσβεστών με τους μισθούς των μητροπολιτών; Τι δουλειά έχει ο φάντης με το ρετσινόλαδο; Γιατί για να υμνήσουμε – σωστά- έναν κλάδο πρέπει να κατασπαράξουμε έναν άλλον; Για τον οποίο δεν ξέρουμε καν τι προσφέρει στους πιστούς του.
Τέλος, θα πω σε μία που πήγε στην Επίδαυρο για παράσταση, δεν έγινε η παράσταση και φώναζε ότι τους ενημέρωσαν αργά, ότι τους γύρισαν πίσω μέσα στους καπνούς και ότι αρκούσε ένα πυροσβεστικό για να φυλαχθεί το θέατρο, τα εξής:
Στην Αργολίδα, κοντά στις Μυκήνες, όχι πολύ μακριά από την Επίδαυρο, είχε φωτιές. Με εστίες κοντά στον αρχαιολογικό χώρο. Οι οποίες σιγόκαιγαν έως την ώρα της παράστασης.
Η πυροσβεστική, προφανώς, είχε πάρει και πολύ καλά είχε κάνει, το όχημα πυρόσβεσης της Επιδαύρου για να σβήσει τις φωτιές. Εφόσον οι αρχαιότητες δεν κινδύνευαν, δεν υπήρχε λόγος να μείνει εκεί ακίνητο και εκτός χρήσης.
Στις 8 και κάτι, αργούτσικα, και θα το αναγνωρίσω, είπε πως δεν μπορεί να γίνει η παράσταση. Προκειμένου να μην εγκλωβιστούν τα εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες ΙΧ, ζήτησε να φύγουν. Δεν είπε πηγαίνετε στην Αθήνα χωρίς νερό, χωρίς φαγητό, χωρίς τίποτα. Αν χρειαζόσουν κάτι, σταματούσες καλή μου κοπέλα πιο πέρα, εκτός θεάτρου πυρκαγιάς.
ΟΧΙ, όμως, δεν χρειαζόταν ΕΝΑ πυροσβεστικό για να γίνει η παράσταση. Με φωτιές τριγύρω, αν έπαιρναν το ρίσκο να επιτρέψουν να γίνει η παράσταση, θα έπρεπε να υπάρχουν πολλά πυροσβεστικά. Διότι η Επίδαυρος, εκτός από αλσύλλια και δασύλλια που μπορεί να εγκλωβίσουν τους θεατές στο αρχαίο θέατρο ή σε άλλο χώρο, έχει το μουσείο, τις εγκαταστάσεις του Ξενία και τις άλλες κοντά σε αυτό. Πάνω απ’ όλα, έχει το πάρκινγκ με πάρα πολλά αυτοκίνητα. Τα οποία και δεν επιτρέπουν άνετη κίνηση οχήματος πυρόσβεσης και αν πάρουν φωτιά θα ακούγονται οι εκρήξεις χιλιόμετρα γύρω.
Μην σκέφτεστε μόνο τον εαυτό σας.
Στοιχειώδες.
Αφήστε, δηλαδή, που ο Μιχαήλ Μαρμαρινός και το επιτελείο του νωρίς- νωρίς χθες Σάββατο συνεδρίασαν για το τι μέλλει γενέσθαι και συμφώνησαν να δοθεί έξτρα παράσταση σήμερα. Εχουν συναίσθηση οι υπεύθυνοι. Αλλά οι ανεύθυνοι…
Οι συνάδελφοι κινδυνεύουν κάθε φορά όταν έχουμε πυρκαγιές. Τους λοιδορούν που κάνουν τη δουλειά τους δίπλα στις φλόγες και τους καπνούς. Πρώτη φορά φέτος τρόμαξα τόσο πολύ για τον κίνδυνο που αντιμετωπίζουν.
Ετσι, η στήλη δεν πρόκειται να ασχοληθεί με τα όσα λένε. Μέσα σε τόση φρίκη, πάλι καλά να λέτε.
Αλλά δεν μπορώ να μη σας πω παραλειπόμενα από τη συζήτηση του νομοσχεδίου για τον πολιτισμό στη Βουλή. Δεν έχει νόημα να το συνοψίσω πάλι. Ο,τι και να πούμε ό,τι και να γράψουμε, πάντοτε θα ξεφυτρώνει ένας ανόητος που θα επιμένει ότι μπορείς να πάρεις άδεια για τραπέζι στην Ακρόπολη εφόσον πληρώσεις 5.000 ευρώ και ότι αυτό είναι εμπορευματοποίηση του πολιτισμού.
Θα ήταν, αν ίσχυε. Τον Θεό μπάρμπα να έχεις και την Αθηνά ξαδέρφη, στην Ακρόπολη μπορείς να κλείσεις ξενάγηση εκτός ωραρίου λειτουργίας για μέχρι 5 άτομα, με 5.000 ευρώ. Κρατώντας στα χέρια σου ένα μπουκαλάκι με νερό, μόνο, μην κορακιάσεις και πάθεις και τίποτα.
-Γιατί, μου λέει ο φίλος μου ο Νίκος, θα σε χάλαγε να ξεναγηθεί η Μαντόνα με 5.000 ευρώ; Λοιπόν, προσωπικά, θα το έδινα τζάμπα. Με μοναδικό αντάλλαγμα μια- δυο φωτογραφίες σε λογαριασμό της στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.
Ναι, σου λέει ο άλλος, επαναστάτης αυτός, αλλά έγινε τσιμπούσι έξω από το Επταπύργιο. Όπως έγραψε, και scripta manent, «αν δεν αρκεί αυτό για να καταλάβουμε τη χυδαιότητα των ανθρώπων, (σ.σ. το δήθεν ξεπούλημα στον πολιτισμό) πάμε στο Επταπύργιο της Θεσσαλονίκης, που στο ποτισμένο
με αγωνία, αίμα, πόνο και θάνατο προαύλιό του, στήθηκε επιβλητικό δείπνο, από λεφτάδες πάλι , και με την άδεια πάλι των αρμοδίων. Να τους ανοίγει η όρεξη , καθώς σκέφτονται όσους μαρτύρησαν εκεί.»
Δείπνο στήθηκε μόνο στη φαντασία του γράψαντος. Κατά τα λοιπά ΘΑ είναι δυνατόν να γίνει όχι στο προαύλιο, παρά έξω από τα τείχη, εκδήλωση γαστρονομίας με προϊόντα τοπικών παραγωγών. Στον ίδιο χώρο γίνονται χορευτικές μουσικές και θεατρικές εκδηλώσεις.
Σε κάθε περίπτωση, συμφωνεί κανείς ή διαφωνεί, δεν έφαγαν οι λεφτάδες. ΑΝ ζητηθεί ο χώρος, και μόνο για περίπτωση προβολής τοπικών προϊόντων, ΘΑ δοθεί.
Και ακαρτέρει και ακαρτέρει
φιλελεύθερη λαλιά,
ένα εκτύπαγε τ’ άλλο χέρι
από την απελπισιά.
Ο αγαπημένος Παύλος Πολάκης είχε κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου καταγγελίες για τα «161 κλεμμένα εδώλια». Στο εδώλιο του κατηγορουμένου για φθορά της γλώσσας. Πάραυτα.
Η κυρία Δούρου, το έπαιξε καθαρευουσιάνα. «Των Αιγοσθενών» είπε για τα Αιγόσθενα (των Αιγοσθένων, ας το μάθει) που χθες το βράδυ κινδύνευσαν από τη φωτιά στο Πόρτο Γερμενό.
Λείπεις, πολυαγαπημένε Μποστ:
«Κατηραμένη νήσος, νήσος των Αζορών,
που καταστρέφεις νέους και θάπτεις των κορών.
Να πέσει τιμωρία από τον ουρανόν
να λείψεις απ’ τους χάρτας και των ωκεανών.»
Το μυρωδάτο λεμονάκι της εβδομάδας, απονέμεται στην κυρία Θεοδώρα Τζάκρη. «Τι θα περνούσε άραγε από το μυαλό του Αγαμέμνονα;» ερώτησε για το νομοσχέδιο.
Να ζει κανείς ή να μη ζει;
Ωπ, στάσου, αυτό το είπε ο Αμλετ.
Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Και στις γνώσεις των κοινοβουλευτικών…
