Το λένε «κοινωνική κριτική» και δεν είναι άλλο από το κουτσομπολιό. Κάποιος μου είπε κάτι, το είπα σε κάποιον άλλο, μέσω του σπασμένου τηλεφώνου, και μετά ξέφυγε, και σκορπίστηκε στη γειτονιά. Στη διαδικτυακή γειτονιά, εν προκειμένω. Κάτι χειρότερο, εφόσον υποτίθεται πως θέλεις να έχεις επιστημονικά επιχειρήματα. Δεν είναι επιστημονικό επιχείρημα κάτι που κάποιος ερμήνευσε έτσι, ενώ δεν έχει βάσεις.
Παγκόσμια ημέρα Μνημείων χθες και μια ομάδα που θέλει να λέει ότι ενδιαφέρεται για την προστασία τους έβγαλε μακροσκελή ανακοίνωση για όσα νομίζει ότι γίνονται γύρω από την Ακρόπολη. Αφήνω κατά μέρος τον ίδιο τον Ιερό Βράχο, όπου επιμένουν πως έγινε τσιμέντωμα, ενώ η UNESCO άλλα είπε και κατεβαίνω προς τα κάτω, στην αρχαία Αγορά και στον Κεραμεικό.
Εκεί γίνονται πολλά και σοβαρά έργα κατασκευής πωλητηρίων του ΟΔΑΠ, τα οποία κόβουν και εισιτήρια εισόδου, αναστήλωσης κάποιων μνημείων, όπως ο ναός του Διός, και στήριξης, επισκευής στην πραγματικότητα, της γέφυρας του ΗΣΑΠ. Ειδικά το τελευταίο έργο αν δεν γίνει υπάρχει σοβαρός κίνδυνος η κατάσταση να επιδεινωθεί και η γέφυρα να πέσει. Δεν θέλω να σκεφτώ τι θα γινόταν αν έπεφτε την ώρα που από κάτω περνά τραίνο. Ας το ξορκίσουμε προς το παρόν, όσο να ολοκληρωθεί το έργο.
Όλα αυτά τα ωραία και αναγκαία που γίνονται στην αρχαία γειτονιά δεν αρέσουν στην, αντιπολιτευόμενη εννοείται, ομάδα. Κατακεραυνώνουν το υπουργείο όπως το συνηθίζουν, μην αναφέροντας πουθενά την αναστήλωση του ναού και μη λέγοντας γιατί γίνονται έργα σε συγκεκριμένο σημείο της Αγοράς (εκεί με τη γέφυρα, που είπαμε). Οσο για τα μικρά κτήρια του ΟΔΑΠ, καταγγέλλουν ότι πατάν σε αρχαιότητες. Που δεν συμβαίνει.
Μια χαρά, λοιπόν, η κοινωνική κριτική, αλλά αν θέλει κάποιος να κάνει σοβαρή αντιπολίτευση, πρέπει να κάνει επιστημονική κριτική. Να ρωτήσουν τα μέλη της ομάδας τους συναδέλφους τους, που χειρίζονται την εξέλιξη των έργων. Γνωρίζονται πολύ καλά, εφόσον η «πιάτσα» είναι μικρή.
Δεν συνέβη αυτό. Τα έμαθαν από τους «δικούς τους ανθρώπους» οι οποίοι, προφανώς, εργάζονται στα πέριξ. Χωρίς να είναι κι εκείνοι ενημερωμένοι. Διότι δεν θέλω να σκεφτώ το χειρότερο: να έχουν ενημερωθεί και να έχουν… προσαρμόσει τις απόψεις τους. Θα ήταν λυπηρό.
Και μια που λέμε για την Αρχαία Αγορά, ας δούμε και το μαργαριτάρι:
«Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών της Αρχαίας Αγοράς της Αθήνας, παρήχθησαν τεράστιες ποσότητες χώματος από τις επιχώσεις που κάλυπταν τις αρχαιότητες διαφόρων περιόδων.» Ακόμα και η τεχνητή νοημοσύνη δεν θα μπορούσε να εξηγήσει πώς «παράγεται» το χώμα. Μάς έλυσαν μια απορία, οι συνάδελφοι.
«Παρουσιάστηκε στην αστυνομία αυτοπροσώπως» ο ένας από τους τρεις που ήταν μαζί με την Μυρτώ από την Κεφαλονιά. Μπορείς να παρουσιαστείς και δι’ αντιπροσώπου; Δεν ξέρω.
Επί τη ευκαιρία. Δεν αφήνετε, λέω εγώ, τις αρχαιοπρεπείς καταλήξεις; Η Μυρτώ της Μυρτούς, οκ αλλά με την ίδια λογική πρέπει να πούμε και η Γωγώ της Γωγούς. Αν, δε, φτάσουμε στην Μαρώ (Σεφέρη) θα πούμε της Μαρούς; Και η Ζωζώ της Ζωζούς;
Ελεος δηλαδή. Της Μυρτώς, της Ηρώς, της Διδώς. Μην συμπεριφέρεστε σουσουδίστικα.
«Μήνυση εναντίον του δημοσιεύματος» δεν έχω ξαναδεί να γίνεται. Γίνονται μηνύσεις μόνο σε πρόσωπα, ή επεκτείνεται το θέμα;
«Πρωινή εκτέλεση ελληνικής γλώσσας από site:
“…οι τουρίστες φωτογραφίζουν τα πάντα για να τα εκφράσουν την εκτέλεση του Πάσχα”.» Το παρατήρησε διαδικτυακός φίλος. Να εκτελεστούν πάραυτα.
«Υπέστη πυροβολισμό». Το είδαμε και αυτό.
Η φράση είναι γραμματικά σωστή, αλλά νοηματικά είναι ασυνήθιστη και κάπως άτεχνη στην κοινή νεοελληνική. Το ρήμα «υφίσταμαι» σημαίνει υπομένω, δέχομαι μια δυσάρεστη κατάσταση (π.χ. υφίσταμαι έλεγχο, υφίσταμαι βία) και γενικώς δηλώνει διάρκεια ή συνεπάγεται διαδικασία. Ο πυροβολισμός είναι μια στιγμιαία ή πολύ σύντομη ενέργεια.
Να και ο πλανητάρχης. «Τραμπ: Ανοίγω τα Στενά του Ορμούζ για την Κίνα, ο πρόεδρος Σι θα μου δώσει μια μεγάλη, δυνατή αγκαλιά». Κάνω αγκαλιές στην νεοελληνική. Το give a hug στη μητρική μας, δεν μεταφράζεται αυτολεξεί. Πόσες φορές να το πούμε;
Κάνω αγκαλιές, βγάζω λόγο, κάνω ομιλία. Το ρήμα «δίνω» δεν το χρησιμοποιούμε στη γλώσσα μας.
«Το πνευματικό και συμπαθητικό [όνομα μαγαζιού] βρίσκεται στην καρδιά της Πλάκας. Και αυτό το φαγητό είναι προεξέχον κατά μήκος του. Απολαύσαμε ένα τραπέζι με ανοιχτόν αέρα σχεδόν στο δρόμο ήταν ένα άλλο πλεονέκτημα».
Οοοοοοοχι, δεν τελείωσαμε. Εχει και παρακάτω.
«Πήραμε δύο ωραία πιάτα από το ογκώδες μενού, συμπεριλαμβανομένου του αρνάκι αρνιού. Όλα νόστιμα. Η ευτυχισμένη ώρα ήταν ακόμα ενεργή, ώστε να επωφεληθεί από την μπύρα για 1,70 το καθένα. Αν και γεμάτοι, τα καλούδια έφταναν χωρίς καθυστέρηση. Οι διακομιστές ήταν χαρούμενοι και χαρούμενοι. Ετσι λοιπόν, μια μεγάλη στάση».
Λεμονάκι μυρωδάτο της εβδομάδας.
Μιας εβδομάδας που ξεχείλιζε από τοξικότητα. Σε κάποιους δεν αρέσει αυτή η λέξη. Είναι όσοι την ασπάζονται. Οσοι εύχονται να πεθάνουν (με πολύ χυδαίες λέξεις) οι πολιτικοί τους αντίπαλοι. Οσοι σχολιάζουν ανθρώπους στο νοσοκομείο. Με τόσο βρώμικα επιχειρήματα, που δεν μπορώ ούτε να τα διαβάζω, όχι να κάνω αναπαραγωγή! Ξεσηκώθηκαν όλοι οι τάχα μου και δήθεν προοδευτικοί και έτρεξαν στα πληκτρολόγια, να ξεθυμάνουν.
Θα θυμίσω τον Χαρίλαο Φλωράκη, τον Γρηγόρη Φαράκο και τον Λεωνίδα Κύρκο να χειροκροτούν τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη καθώς αναφερόταν στην δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη. Τρεις κυρίους της Αριστεράς, οι οποίοι πριν είχαν ζητήσει να μη γίνει η συνεδρίαση της Βουλής, λόγω πένθους. Όταν ο τότε πρωθυπουργός αποφάσισε να την κάνει, ως απάντηση στην τρομοκρατία, στάθηκαν στο ύψος τους. Είχαν ανθρωπιά, βέβαια.
Υπάρχουν και οι άλλοι, που μιλάν για την αθλιότητα στην πολιτική και για το ότι πρέπει να αντέχουν όποιοι ασχολούνται με αυτήν.
«Αντί να κατακρίνουν την τοξικότητα της πολιτικής ζωής, υπερασπίζονται την ελευθερία του συκοφαντικού λόγου από μια δημοσιογραφία της αλητείας.
Κρίμα!» σημειώνει η κυρία Βάσω Κιντή.
Η ΕΣΗΕΑ ακούει άραγε;
Μέχρι πότε συνάδελφοι θα επιτρέπουμε στον όποιον καθένα να λέει «παιδεραστή» έναν πολιτικό σε πρωτοσέλιδο και αμέσως μετά, σε ένα μονόστηλο, να το αναιρεί; Θα γίνει… μακελειό κάποια στιγμή, να μου το θυμηθείτε.
