Aν η στήλη ήταν εκπομπή, θα ξεκινούσε σήμερα με το γνωστό άσμα του «Κ@λοέλληνες» που κάνει πολλούς από τους φίλους μου έξαλλους, πλην, το θεωρώ ακριβές:
«Μελαμψές φυλές
κοντοπόδαρες,
Σειλινοί του κράτους
που ξερνάει και να ‘τους,
τσιφτετέλληνες
με γονείς ληστές
των συντρόφων τους θύτες
για αμνηστία αλήτες
τώρα διοικητές»
Ούτε ο Νιόνιος το έγραψε για όλους, ούτε και είναι υποχρεωτικό να μας αρέσει. Μια ειδική κατηγορία Ελλήνων εννοούσε, και κατά τη γνώμη μου πολύ επιτυχημένα. Κι όμως τον καταδίκασαν πολλές φορές γι’ αυτό- και για άλλα. Για δηλώσεις του, για σκηνές σε συναυλίες του, για ό,τι μπορεί να φανταστεί καθείς.
Δεν με εκπλήττουν, λοιπόν, οι κακόψυχες δηλώσεις και παρατηρήσεις από διάφορους «πλεμπαίους», τουτέστιν λαϊκιστές και αμόρφωτους, αμέσως μόλις έκλεισαν τα μάτια του Διονύση. Δεν περίμεναν, καν, να κρυώσει το νεκρό του σώμα. Βιαστικοί, γεμάτοι μίσος για τα πάντα- και πρώτα απ’ όλα για τον εαυτό τους, εννοείται- συναγωνίζονταν ποιος θα πει τα χειρότερα, ποιος θα κράξει τον καλλιτέχνη γιατί έβγαλε μια ημίγυμνη χορεύτρια στο Ηρώδειο (έχουμε δει και γυμνές) γιατί έφυγε από την Αριστερά (σίγουρα έφυγε; Κι αν έφυγε τι; Με την ίδια λογική οι αριστεροί δεν πρέπει να τραγουδάνε Χατζιδάκι και οι μη αριστεροί Θεοδωράκη. Είμαστε με τα καλά μας;)
«Μη μιλάς άλλο γι’ αγάπη, η αγάπη είναι παντού
Στην καρδιά μας στη ματιά μας, τρώει τα χείλη τρώει το νου
όταν θα ‘χουμε υποφέρει καλημέρα θα μας πει
θα μας φύγει θα ξανάρθει κι όλο πάλι απ’ την αρχή»
όπως λένε οι γνωστοί στίχοι με τους οποίους τον αποχαιρετήσαμε.
Μου έρχονται στο νου οι στίχοι του Ναζίμ Χικμέτ:
«Είμαι κομμουνιστής,
Είμαι η αγάπη απ’ την κορφή ως τα νύχια».
Εσείς σύντροφοι υπερεπαναστάτες, τι είστε;
Σκέφτομαι, καμιά φορά, πόσο παράξενοι θα φαινόμαστε σε άλλους λαούς, όταν οι τηλεοράσεις δείχνουν πλήθος κόσμου στον τελευταίο αποχαιρετισμό καλλιτεχνών, ανθρώπων που αγαπήσαμε και μας ανταπέδωσαν την αγάπη τους. Σε μια μικρή γωνιά της υφηλίου, δακρύζουμε, ενίοτε κλαίμε με αναφιλητά, χειροκροτούμε, τραγουδούμε, γιατί «είμαστε ακόμα ζωντανοί στη σκηνή σαν ροκ συγκρότημα». Ο μη δικός του στίχος έρχεται να συναντήσει τον δικό του, «με το ροκ του μέλλοντός μας», αυτό που μας δίδαξε. Μας περιγράφει και πάλι.
Εχ, τι έγινε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με τη δήλωση του πρωθυπουργού. Ουδείς βάζει το μυαλό του να σκεφτεί πως γίνεται ένας πρωθυπουργός ο οποίος δήλωνε και φίλος του να βάλει στη δήλωσή του λάθος στίχους. Το «θάλασσα πλατιά» είναι βέβαια από τις «Θαλασσογραφίες» (φύσα θάλασσα πλατιά, φύσα αγέρι, φύσα αγέρι). Το «μια θάλασσα μικρή» σαφώς φαίνεται να αποτελεί κλείσιμο του ματιού στον Μάνο Χατζιδάκι με το «θάλασσα πλατιά». Αλλά θα έβαζε ο πρωθυπουργός σε επικήδεια δήλωση ένα τραγούδι της Αλίκης; Δεν νομίζω.
Τα άλλα δύο που δεν τους άρεσαν, ήταν από το τραγούδι για τον Νίκο Κοεμτζή. Αυτό, που ο Χατζιδάκις ως διευθυντής του Τρίτου Προγράμματος ζήταγε να το παίζουν κάθε μέρα – τότε δεν είχαμε ιδιωτική ραδιοφωνία, ό,τι έπαιζε η ΕΡΤ. Και όταν τον πήρε ο αρμόδιος υπουργός Αθανάσιος Τσαλδάρης να του κάνει παρατηρήσεις, ο μέγας Μ. Χ. απάντησε: «Νανά, είσαι βλαξ» και το έκλεισε το τηλέφωνο. (Ο Νανάς, ήταν το χαϊδευτικό του Τσαλδάρη, εκ του Αθανάσιος, όπως είπαμε).
Πολύ γελάω όταν η εξουσία τα βρίσκει δύσκολα από τους καλλιτέχνες. Και με τους αγώνες τους και με το θάρρος τους. Όμως, άλλη δυσκολία είχε η Μακρόνησος, όπου οι ταγοί δεν υπέγραφαν δήλωση μετανοίας, άλλη η χούντα, με την απαγόρευση έργων και το κυνηγητό/ φυλακίσεις/ εξορίες και άλλη η δική μας εποχή. Χωρίς να υπερτιμώ ή να υποτιμώ καμιά.
Το πλήθος που δεν κρίνει υποτιμώ. Αυτό μάς έμαθαν οι δάσκαλοί μας, αυτό ακολουθούμε. «Κι όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει».
Να μην πω τι ακούστηκε αυτή την εβδομάδα στα ρεπορτάζ που δεν ήταν περί τον Σαββόπουλο (γιατί εκεί μιλούσαν εκπαιδευμένοι άνθρωποι).
-Πρόκειται για δικογραφία, η οποία έχει περάσει κυριολεκτικά από «40 κύματα» γράφει η άλλη.
Σωστά βάζεις εισαγωγικά στα 40 κύματα. Κυριολεκτικά όμως; Πώς γκένεν αυτό που λένε και στο ποδόσφαιρο;
-Τα γλυπτά εκτίθονται στις αίθουσες του μουσείου όπου δόθηκε το δείπνο.
Εκτίθεσαι πουλάκι μου, εκτίθεσαι. Ανοίγουμε Τζάρτζανο – ή Τζαρτζάνο – ξανά και μελετάμε το ρήμα τίθημι. Τόσο εύκολο.
Και τι έφαγαν στην αίθουσα των Παρθενώνειων γλυπτών του Βρετανικού Μουσείου οι καλεσμένοι κατά την φρικτή εκείνη εκδήλωση που δεν έπρεπε να είχε γίνει;
«Ρύζι πιλάφι και οκρά με σάλτσα, ενώ για επιδόρπιο απόλαυσαν crème légère, κρέμα passion fruit». Καλά τα ξένα, δεν ήξερες τι είναι δεν τα μετέφρασες. Αλλά οκρά; Οκρα (ο τόνος στην παραλήγουσα) είναι η μπάμια χρυσή μου. Ταπεινό προϊόν τι να λέμε τώρα;
Τέλος, να στείλω συγχαρητήρια στην ευειδή δεσποινίδα που άφησε το ποτηράκι με το ποτό της σε βάση αγάλματος και ποζάριζε με χάρη. Τόσα ξέρει, τόσα έκανε.
Ο ηθοποιός δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι η σύντροφός του έλειπε επειδή ήταν με τα παιδιά τους. Το ζευγάρι μοιράζεται δίδυμα 7 ετών, τον Alexander και την Ella. Τζορτζ και Αμάλ τα παίρνετε ένα ο ένας και ένα ο άλλος τα δίδυμα, ή τα κόβετε και στη μέση ενίοτε;
(Επειδή οι Άγγλοι λένε share δεν θα το λέμε κι εμείς. Αν και σε λίγο…)
Λεμονάκι μυρωδάτο της εβδομάδας: «Οδήγησαν στην ανακρίτρια και τον άλλο ‘συλληφθεί’ μεσημεριανές ειδήσεις
Γιατί Θεέ μου;» γράφει η φίλη μου Βασιλική και με ρωτάει: πώς γράφεται; Συλληφθεί; Συλλυφθή;
Τι να πω κι εγώ η ταπεινή της Αγγλικής Φιλολογίας; Καθόλου φαντασία δεν μου απέμεινε.
Σήκω ψυχή μου δώσε ρεύμα
βάλε στα ρούχα σου φωτιά
βάλε στα όργανα φωτιά
να τιναχτεί σαν μαύρο πνεύμα
η τρομερή μας η λαλιά
Αγγελική Κώττη
