Την ίδια συζήτηση είχαμε το 2013 και τώρα. Πως το ακριτικό Αγαθονήσι χρειάζεται ένα μουσείο ακριβώς επειδή είναι ακριτικό. Τότε ξεκίνησε η συζήτηση, τώρα εγκαινιάστηκε το ίδρυμα. Δεδομένων όσων απαιτούνται, οικοδομικά και γραφειοκρατικά, για να γίνει ένα μουσείο, αλλά και δεδομένου πως κατά την περίοδο 2015-2019 υπήρξε η γνωστή αγρανάπαυση στο υπουργείο Πολιτισμού, έγινε γρήγορα.
Είναι το 33ο μουσείο που αποδίδει το ΥΠΠΟ από το 2019. Στη θέση Καστράκι, μέσα στον ομώνυμο αρχαιολογικό χώρο, σε άμεση σύνδεση με το αρχαίο οχυρό του 4ου αιώνα π.Χ. Πρόκειται για έργο μεγάλης αρχαιολογικής και συμβολικής αξίας, που σχεδίασαν με την έναρξη του ανασκαφικού προγράμματος στο Καστράκι, ο εξαιρετικός αρχαιολόγος Π. Τριανταφυλλίδης με την ομάδα του, και η τότε Γ.Γ. του υπουργείου Λ. Μενδώνη.
Μιλώντας για το Διαχρονικό Μουσείο Αγαθονησίου, η Λίνα Μενδώνη τόνισε: «αυτό το Μουσείο έπρεπε να γίνει. Είναι καθήκον του Υπουργείου Πολιτισμού να δημιουργεί σύγχρονες πολιτιστικές και μουσειακές υποδομές στα ακριτικά νησιά μας. Το Αιγαίο υπήρξε το λίκνο, το χωνευτήρι όλων εκείνων των πολιτισμικών ρευμάτων που διαμόρφωσαν τη μεγάλη ιστορική διαχρονία του ελληνικού πολιτισμού.»
Εχει κι άλλα έργα σε ακριτικά νησιά και στη Θράκη. Ετσι τιμάμε τους ανθρώπους μας που επιμένουν να ζουν εκεί. Με πράξεις και όχι με λόγια.
Πριν από το Αγαθονήσι, εγκαινιάστηκε το Αρχαιολογικό Μουσείο στο Αργος. Η Εφορεία Αρχαιοτήτων Αργολίδας ανακοινώνει πως με αφορμή την επανέναρξη της λειτουργίας του, η είσοδος στο μουσείο θα είναι ελεύθερη για όλους τους επισκέπτες έως και τις 10 Ιουλίου 2026.
Για όσους θέλουν να δουν το νέο στολίδι της πόλης και της Αργολίδας. Και για εκείνους που γκρινιάζουν με το εισιτήριο- άμα είναι για καφέ ή ποτό, εντάξει. Για μουσεία το έχουν σε κακό να βάλουν το χέρι στην τσέπη.
Γράψε λάθος. Δεν επρόκειτο να βγει γορίλας συμβολίζων τον πόλεμο στους «Πέρσες» του Αισχύλου, αλλά στην «Ειρήνη» του Αριστοφάνη. Δεν θα προδικάσω περί του τι έχουν πάλι να δουν τα ματάκια μας, να πάτε να δείτε την παράσταση και να μου πείτε κι εμένα. Θα σας πω κι εγώ πως εκεί που μέχρι τώρα είχαμε ένα «ακτιβιστικό χάπενιγκ» σε κάθε παράσταση στην Επίδαυρο, αυτή τη φορά υπήρξαν δύο.
Πριν ξεκινήσει η παράσταση, τα παιδιά του χορού κράτησαν ένα πανό που μιλούσε για συλλογική σύμβαση εργασίας και ένας μετέφερε τις απόψεις και τις καταγγελίες τους στο κοινό.
Πιστεύω ότι δεν είναι τα αρχαία θέατρα για ακτιβισμό, κάλλιστα θα μπορούσαν να ενημερώσουν τους θεατές αλλού, πλην οκ. Δεν θα τα χαλάσουμε.
Αρκεί να μη βγαίνει ο κάθε κλάδος στην ορχήστρα του θεάτρου και ζητά τα δικά του. Διότι ό,τι γίνεται μια φορά στην Επίδαυρο, στις παραστάσεις αρχαίου δράματος θυμίζω, καθιερώνεται.
Απόδειξη το τέλος των «Περσών». Οπου, στο προσκλητήριο των νεκρών πατριωτών τους, προστέθηκαν και φέτος τα νεκρά βρέφη από την Παλαιστίνη, τα θύματα της ατομικής βόμβας σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι, στο Σεράγεβο και στο Νταρφούρ, επιχειρώντας με εμβόλιμα κείμενα ανάδειξη της διαχρονικής φρίκης του πολέμου.
Στο πλέον αντιπολεμικό έργο του μέγιστου Αισχύλου. Στο πιο τέλειο.
Δεν σας πιστεύω…
Εκανε γυρίσματα βιντεο-κλιπ καβάλα σε μηχανή, χωρίς να φοράει κράνος. Το σχολίασε ο υπουργός υγείας. Τσαντίστηκε ο αοιδός και απάντησε πως σε αυτό το «μουσικό βίντεο που ήταν απόλυτα ελεγχόμενο εδώ στη Λήμνο, κάναμε 100 μέτρα απόσταση, γυρίσαμε το τραγούδι το “πιο πολύ”».
«Σε εμένα αυτά να ξέρετε, κύριε υπουργέ, δεν περνάνε. Επειδή δεν έχετε ασχοληθεί μαζί μου, είναι σίγουρο αυτό γιατί δεν θα τα λέγατε αυτά τα πράγματα».
Ποιος λέει πως για εκατό μέτρα, έστω, δεν χρειάζεται κράνος; Τι θα εμπεδώσουν τα παιδιά που δεν ξέρουν ότι δεν φόρεσε κράνος «μόνο» για 100 μέτρα, αλλά τον βλέπουν να είναι με τη μηχανή και να τραγουδάει παθιάρικο τραγούδι;
Πάρ’τε το λίγο πιο σοβαρά αγαπητοί καλλιτέχνες. Πάντοτε οι άλλοι φταίνε όταν σας τσακώνουν να κάνετε παρανομίες κατά την οδήγηση.
Δεν το ξέρετε πως τα παιδιά κάνουν ό,τι βλέπουν και όχι ό,τι ακούν; Σας έρχεται δύσκολο αυτό το κοινωνικό καθήκον;
Οσο κοντεύει η παγκόσμια προβολή της Οδύσσειας, βλέπουμε τα μύρια όσα σε τηλεοράσεις και ιστοσελίδες. Η Ζεντάγια, που κάνει τη θεά Αθηνά, εμφανίστηκε λέει σε εκδήλωση στο IET Building του Λονδίνου ντυμένη… αρχαιοελληνικά.
Ανοησία για λίγο πάψε να χτυπάς με το σπαθί. Το λευκό ντραπέ φόρεμα με ανοιχτή πλάτη και ασορτί μαντήλι στο κεφάλι, δεν είναι χλαμύδα. Ούτε φορούσαν μαντήλια οι θεές. Πέπλο έφεραν, δεν είχαμε ισλάμ.
Ψιλοthings. Στη συνέχεια, σημειώνεται πως η ηθοποιός «ολοκλήρωσε την εμφάνισή της με χρυσά σκουλαρίκια, δαχτυλίδια και λευκές γόβες σε ύφος που παρέπεμπε στην αρχαία ελληνική αισθητική, επιβεβαιώνοντας τη γνωστή της προσέγγιση, όπου οι εμφανίσεις της συνδέονται θεματικά με τις κινηματογραφικές της δουλειές.»
Οι λευκές γόβες, εντελώς αρχαιοελληνικές. Με ύφος. Μήπως και με τουπέ;
Τι να λέμε τώρα; Αντε και δεν περιέγραφε ο Ομηρος την Ωραία Ελένη και την παίζει η Λουπίτα. Αμ την Αθηνά που την περιέγραφε ως «γλαυκώπιν» και μάς προέκυψε καστανομάτα με γοβάκι;
Καλά να πάθει και ο Ομηρος που δεν τον έλεγαν Ομηρο αλλά Χόμερ. Μπορεί και Ομέρ.
Αυτά συμβαίνουν όταν οι συνάδελφοι μεταφράζουν από τα αγγλικά. Δεν άκουσε ποτέ το όνομα του μέγιστου των βάρδων στο σχολείο το κοριτσάκι;
Δεν μπορούσε, χάζευε γόβες. Περιμένοντας να χάσει μία από αυτές και να έρθει ο πρίγκιπας. Να την πάρει, να ησυχάσει κι αυτή κι εμείς. Και να πει κι ένα τραγούδι.
«Παλαμάκια παλαμάκια να χτυπούν τα τακουνάκια
Να χτυπούν τα τακουνάκια στο τσιμέντο στα πλακάκια»
