Ο Στέλιος Κιμπουρόπουλος είναι, όπως όλοι ξέρουμε, ένας άνθρωπος παράδειγμα και αγωνιστικότητας και ήθους και επιστημοσύνης. Καθηλωμένος σε ένα αναπηρικό καροτσάκι, εργάζεται ως γιατρός, με τα εξοντωτικά ωράρια που έχουν οι γιατροί. Ταυτοχρόνως, υπηρέτησε τη χώρα μας ως ευρωβουλευτής. Επομένως, είναι ο άνθρωπος που έχει την έξωθεν καλή μαρτυρία ως προς τους ανάπηρους. Την καλλίστη.
«Τι δουλειά είχε ο αυτιστικός να οδηγεί;» γράφει ο Στέλιος Κιμπουρόπουλος σχολιάζοντας την δολοφονία του 20χρονου Θοδωρή στο Αργος. Και συνεχίζει:
«Μια φράση που αποκαλύπτει πόσο δρόμο έχουμε ακόμη να διανύσουμε για να αφήσουμε πίσω μας τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις απέναντι στη βλάβη.
Ένας άνθρωπος δεν ορίζεται από τη διάγνωσή του. Δεν μπορεί να αποκλείεται εκ των προτέρων από τη ζωή, τις επιλογές και τις δυνατότητές του μόνο και μόνο επειδή ανήκει στο φάσμα του αυτισμού ή έχει οποιαδήποτε άλλη βλάβη.
Καθημερινά, εμείς οι ανάπηροι και οι οικογένειές μας δίνουμε πολλές μάχες για τα αυτονόητα: για την αυτονομία, την ισότιμη συμμετοχή και το δικαίωμα να ζούμε χωρίς περιορισμούς που επιβάλλουν οι προκαταλήψεις.
Η συμπεριφορά των δύο αστυνομικών, όπως έχει γίνει γνωστή, είναι απολύτως καταδικαστέα και για αυτήν θα πρέπει να υπάρξει η ανάλογη λογοδοσία. Η διαφορετικότητα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως απειλή ή με βία αλλά με κατανόηση και σεβασμό.
Μέχρι να επιτευχθεί αυτό, θα σηκώνουμε το ανάστημα μας και θα γινόμαστε ορατοί με όποιον τρόπο μπορούμε.»
Εχοντας πικρή πείρα από τον μισαναπηρισμό της κοινωνίας, τον οποίο όλοι οι ανάπηροι γνωρίζουν, ο Στέλιος Κιμπουρόπουλος δείχνει ακριβώς το πρόβλημα, αφού πρώτα τοποθετηθεί σε αυτό καθ’ εαυτό το γεγονός. Οι ανάπηροι είναι αόρατοι σε αυτή την κοινωνία. Η κοινωνική προκατάληψη και η συστηματική διάκριση εναντίον ατόμων με σωματικές, αισθητηριακές ή νοητικές αναπηρίες αποτελεί, δυστυχώς, κοινή συμπεριφορά απέναντί τους. Η κοινωνία μας, αντιμετωπίζει τα ανάπηρα άτομα λανθασμένα ως κατώτερα ή ως «ανθρώπους β’ κατηγορίας», με αποτέλεσμα να περιθωριοποιούνται, να στερούνται ίσες ευκαιρίες και να αντιμετωπίζουν θεσμικά εμπόδια στην καθημερινότητά τους, όπως η έλλειψη προσβασιμότητας.
Αυτοκίνητα παρκαρισμένα επάνω σε ράμπες αναπήρων, ράμπες στις οποίες μπορεί να πέσει και να χτυπήσει άνθρωπος κινητικά προβλήματα, πόσο μάλλον ένα εμποδιζόμενο άτομο, τραπεζάκια έξω επάνω σε οδηγούς τυφλών στα πεζοδρόμια και τόσα άλλα.
Αν μόνο αυτό ήταν το πρόβλημα, θα μπορούσε να λυθεί κάπως πιο εύκολα. Βασικότερα προβλήματα είναι η πρόσβαση στην αγορά εργασίας, η βοήθεια στο σπίτι, η εξειδικευμένη νοσηλεία. Κυριότερο όμως είναι πως δεν τους βλέπουμε. Και δεν θέλουμε να τους δούμε.
Τι θα κάνουμε γι’ αυτό; Τι θα κάνουν τα κόμματα και οι κοινωνικοί φορείς; Διότι από εκεί ξεκινούν όλα. Από το πώς κινούμαστε σαν οργανωμένη κοινωνία.
Στη μνήμη των πολυαγαπημένων μου με αναπηρία, δίπλα στους οποίους διαπίστωσα πόσο δύσκολη ήταν η ζωή τους, πόσο άδικη και γεμάτη αναισθησία όλοι οι γύρω, ζητώ ευαισθησία. Κινήσεις δικαιοσύνης προς τους ανθρώπους που δοκιμάζονται. Εν τέλει, ανθρωπιά.
Οσο για το γεγονός με τους πυροβολισμούς από αστυνομικούς, στο μυαλό μου καρφώθηκε το ποστ της φίλης μου Ολιας: «Εσείς που λέτε, ε και πού να ‘ξεραν ότι ήταν αυτιστικό το παιδί, το μόνο σας θέμα είναι αυτό; Δηλ. αν ήταν ένα μη αυτιστικό παιδί ας πούμε, όλα εντάξει;
Το γεγονός ότι το παιδί αυτό ήταν και αυτιστικό το κάνει ακόμη χειρότερο.
Η δε διαβόητη δήλωση του δημάρχου είναι αδιανόητη ακριβώς γιατί τα ρίχνει στη μάνα και καλεί κάθε μάνα ή οικογένεια παιδιών με αναπηρίες (ορατές ή μη) να μην τα αφήνουν να κυκλοφορούν στην κοινωνία.
Το γράφω και μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι.»
Συμμερίζομαι την οργή της. Και χαίρομαι που κάποια νέα παιδιά ξεχωρίζουν σε αυτούς τους ζοφερούς καιρούς, γιατί έχουν βάθος σκέψης.
Τα μαργαριτάρια της εβδομάδας, άπειρα όπως πάντοτε. Με φρίκη αναλογίζομαι ότι εντός των ημερών θα… ενσκήψουν και οι νεότεροι,, που θα μάθουν τηλεόραση στου κασίδη το κεφάλι. Κάποιοι ξεχωρίζουν, (έχω ονόματα από πέρσι, θα σας τα ξαναπώ φέτος) κάποιοι ταράζουν τη λογική μας και συχνά το γλωσσικό μας αισθητήριο.
Τι να πεις, ας πούμε, στον συνάδελφο που λέει:
«Τμήμα γέφυρας που έγκειται σε άλλο δήμο»
Εγκεισαι λάθος;
Ο άλλος γράφει: «όταν επιβάτης φέρεται να χαστούκισε αεροσυνοδό ύστερα από διαφωνία σχετικά με την εξυπηρέτηση ποτών».
Πόσα ποτά να πιω για να πάνε κάτω τα φαρμάκια;
– «Και πέντε από αυτούς να διασπώνται από την ομάδα αυτή» τονίζει κάποιος οκτώ φορές.
Η διάσπαση του ατόμου ένα πράγμα.
-«Αν έχει η πολυκατοικία υποστεί στατικό πρόβλημα» η ελληνική γλώσσα πόσα προβλήματα … υπέστη;
-«Τιμούν την εκλιπόντισα μητέρα του». Η μητριάρχισσα, η εκλιπόντισσα, η τομεάρχισσα, πού θα φτάσουμε άνθρωποι- άνθρωποι;
Ανθρωποι; Περίπου. Αυτοί που συνελήφθησαν από την αστυνομία ως ύποπτοι για τη δολοφονία της Βάγιας Νέστορα με γκαζάκια στην Θεσσαλονίκη, χαρακτηρίζονται από «τα συντρόφια» τους ως «τα αγωνιζόμενα υποκείμενα». Οι αγωνιστές; Οι σύντροφοι; Όχι καλέ, αυτά είναι οπισθοδρομικά. Συντρόφια και αγωνιζόμενα υποκείμενα.
Από τα υποκείμενα, για υποκείμενα.
Φίλε μου Μάριε, που εξεμάνης με τις φωτογραφίες από το έγκλημα της Μαρφίν τις οποίες κατέθεσε στην αστυνομία ο Ηλίας Προβόπουλος, θα σε ρωτήσω ευθέως:
Αν είχες φωτογραφήσει τον Ρουπακιά να μαχαιρώνει τον Παύλο Φύσσα, τι θα έκανες; Θα έδινες τα καρέ ή όχι;
Ας βγάλουμε τις ιδεολογικές παρωπίδες. Είναι το πρώτο ζητούμενο όταν έχουμε να κάνουμε με εγκλήματα.
