Στη δημοσιογραφία, ακόμα και ο Σαίξπηρ κόβεται. Υπατο δημοσιογραφικό αξίωμα από τότε που ο Σωκράτης, η Γεωργία (που τη χάσαμε πρόωρα) και η Ιφιγένεια (καθ’ ημάς Φιφή, το εύρισκα πάντοτε πιο τρυφερό) οδηγούσαν το πλεούμενο που το έλεγαν «Εικόνες». Τρομερές εποχές, με γέλια, ατέλειωτα τσιγάρα, ξενύχτια, συσκέψεις, ανταλλαγές απόψεων και πάρτι. Ασπλαχνη η Γεωργία ως προς το «κόψιμο» κειμένων σου ξεφούρνιζε πως πρέπει να το μικρύνεις, διότι στη δημοσιογραφία κ.λπ.
Στη δημοσιογραφία κόβεται, στο θέατρο μπορεί και να γυρίσει μέσα σε μια στιγμή το δράμα και να γίνει κωμωδία, χωρίς να το έχει φανταστεί ο μέγας βάρδος. Φανταστείτε ότι βρίσκεστε σε θέατρο και ο Ρωμαίος έχει μόλις αυτοκτονήσει με δηλητήριο, καθώς δεν ξέρει πως ο θάνατος της Ιουλιέτας είναι τέχνασμα. Είμαστε λοιπόν στη στιγμή που η Ιουλιέτα ολοφύρεται επάνω από τον νεκρό αγαπημένο της φιλώντας τα χείλη του που είναι ακόμα ζεστά, σε μια προσπάθεια να πάρει από αυτά ίδιο φαρμάκι. Ακούει όμως θόρυβο από τη φρουρά και εκείνη, βλέποντας ένα μικρό ξίφος (εγχειρίδιο) στη θήκη του, αποφασίζει να δράσει γρήγορα και το τραβά. Η Ιουλιέτα λέει:
«Ω, ευλογημένο εγχειρίδιο! Αυτή είναι η θήκη σου.
(καρφώνει το μαχαίρι στο στήθος της)
Σκούριασε μέσα μου, και άφησέ με να πεθάνω.»
Δραματικότατη σκηνή, η δραματικότερη όλου του έργου. Και τότε, μια γάτα εμφανίζεται στη σκηνή και κάνει «επίθεση» στην πλούσια κόμη του πεθαμένου και ακίνητου Ρωμαίου και αρχίζει να παίζει μαζί της. Το κοινό αντί να συγκινηθεί, ξεκαρδίζεται και η παράσταση τελειώνει με τον Ρωμαίο να υποκλίνεται αγκαλιά με το γατί.
Οποιος ρώτησε γιατί δεν την μάζεψε κανένας, δεν έχει γάτα. Και όποιος δεν έχει γάτα, δεν ξέρει πως αυτά τα υπέροχα ζωντανά κάνουν ό,τι θέλουν (λέγε με Καλυψώ). Σαν θεότητες που είναι- καλέ τι θεές, ημίθεες.
Η παράσταση δινόταν τον Μπορνόβα, ένα προάστιο της Σμύρνης. Διασκέδασαν οι θεατές με την ψυχή τους. Στην Ελλάδα, μια σοβαρή διοργάνωση, έγινε… τσίρκο στη συνείδηση κάποιων Τούρκων εθνικιστών.
Η τοποθέτηση αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην αυλή του τεμένους Σαντιρβάν στη Δράμα, στο πλαίσιο έκθεσης του Μουσείου Μπενάκη, προκάλεσε αντιδράσεις στον τουρκικό Τύπο. Δημοσίευμα με τον τίτλο «ελληνική ντροπή» υποστηρίζει ότι πρόκειται για ακόμη ένα επεισόδιο «αφομοίωσης» και «διαγραφής της οθωμανικής μνήμης» στην Ελλάδα.
Συγκεκριμένα, το δημοσίευμα του yeniakit.com.tr, αναφέρεται στο τέμενος Σαντιρβάν ως ένα από τα σημαντικότερα οθωμανικά μνημεία της περιοχής και υποστηρίζει ότι η τοποθέτηση ενός μεγάλου αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου στον αύλειο χώρο του συνιστά παρέμβαση που απομακρύνει το μνημείο από την ιστορική και θρησκευτική του ταυτότητα.
Ο συντάκτης υποστηρίζει, ασπαζόμενος θεωρία συνωμοσίας προφανώς, ότι η συγκεκριμένη κίνηση εντάσσεται σε μια ευρύτερη πολιτική που, κατά την άποψή του, αποσκοπεί στην αλλοίωση της οθωμανικής και τουρκικής πολιτιστικής παρουσίας στην Ελλάδα.
Ποιος μιλάει; Αυτός που έχει εγγράψει στην UNESCO την Εφεσο, αρχαιότατη ελληνική πόλη ως πόλη που αντιπροσωπεύει τον ελληνιστικό και τον ρωμαϊκό πολιτισμό; Ελληνιστική η Εφεσος που προϋπήρχε αιώνες πριν από την ελληνιστική εποχή; Ιδρυθηκε τον 10ο αιώνα π.Χ. από Ελληνες αποίκους της Αττικής και από Ιωνες και ήταν το οικονομικό κέντρο της Μικράς Ασίας ήδη κατά τον 8ο αιώνα μ.Χ.;
Βεβαίως, η Ελληνιστική εποχή, η περίοδος της αρχαίας ελληνικής ιστορίας που εκτείνεται από τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου το 323 π.Χ. έως την οριστική επικράτηση της Ρώμης και τον θάνατο της Κλεοπάτρας το 30 π.Χ., χαρακτηρίζεται από τη διάδοση του ελληνικού πολιτισμού και της γλώσσας σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Αλλά η Εφεσος, που μετείχε στο όλον, προϋπήρχε.
Και γιατί γίνεται αυτό; Γιατί η λέξη «ελληνιστική» δεν λέει τίποτα στους Τούρκους που μας ξέρουν ως «γιουνάν» (Ιωνες κατά την ετυμολογία της λέξης). Επομένως, αυτή η πόλη που όλοι οι ξεναγοί παρουσιάζουν ως ρωμαϊκή, επειδή τότε χρονολογούνται τα ευρήματα, αφού η συγκεκριμένη περίοδος είναι πάνω- πάνω στα αρχαιολογικά στρώματα, ενώ ήταν ελληνική, δεν παρουσιάζεται ως τέτοια. Όχι μόνο αυτή. ΚΑΘΕ αρχαία ελληνική πόλη. Αν τα ευρήματα ανήκουν σε πόλη άλλων φυλών, αναφέρονται με τα ονόματά τους. Οι Ελληνες, εξοβελίζονται.
Να θυμίσω τις Αγίες Σοφίες στη γείτονα που έγιναν τζαμιά, με κορυφαία την Αγία Σοφία Κωνσταντινούπολης; Να θυμίσω την Μονή της Χώρας που από Μουσείο έγινε κι εκείνη τζαμί; Σαν να λείπουν τα τζαμιά στην Πόλη; Τι πρώτα;
Από πότε ένα έργο σπουδαίου γλύπτη όπως ο Γιάννης Παππάς θεωρείται άσχετο με έναν χώρο πολιτισμού; Από τότε που κάποιοι εθνικιστικοί κύκλοι προσπαθούν να μάς πουν ότι πρέπει να έχουμε τζαμιά και όπου δεν έχει αποφασίσει το ελληνικό κράτος. Και αν το ελληνικό κράτος αναστηλώνει κάποιο τζαμί, πρέπει να το ξαναδίνει προς θρησκευτική χρήση. Των μουσουλμάνων. Και στη Δράμα, και στην Πόλη και στην Τραπεζούντα. Κι εκείνοι να μετατρέπουν τις εκκλησίες μας σε τζαμιά, διότι έτσι τους φάνηκε!
Αλλά, τον Μέγα Αλέξανδρο τον θέλουν όταν πρόκειται για τον τουρισμό τους. Το πεδίο της ιστορικής μάχης του Γρανικού, κοντά στο Τσανάκαλε, κηρύχθηκε αρχαιολογικός χώρος από το τουρκικό υπουργείο Πολιτισμού. Μάλιστα, και σωστά. Να ενισχυθεί ο τουρισμός τους με μια μάχη στην οποία νίκησαν οι Ελληνες. Πλην, ουδείς θα μάθει πως ήταν Ελληνες. «Μακεδονικά στρατεύματα» αναφέρονται παντού και Μακεδόνας ο Αλέξανδρος. Σαφώς. Μακεδόνες, όμως, ίσον Ελληνες, όπως οι Ιωνες, οι Δωριείς, οι Αιολείς, οι Αχαιοί. Όταν το παραλείπεις αυτό, το κάνεις για συγκεκριμένους λόγους.
Μαργαριτάρια άφθονα και αυτή την εβδομάδα.
-«Ενώ ήταν κλειστή η αίθουσα και είχαν όλα τακτοποιηθεί, Ο τελευταίος, ήδη από το βράδυ της Πέμπτης, είχε καταγγείλει σε ανάρτησή του την απόπειρα ανάκλησης της αίθουσας»
Η κλειστή αίθουσα είναι η «κλεισμένη» αίθουσα, της οποίας, αίθουσας τονίζω, έγινε απόπειρα ανάκλησης. Ανοίξτε τα παράθυρα αμέσως. Όχι σε ανάκληση.
-Η “κατηγορία” που δεν έχει να κάνει με τους ανθρώπους που δουλεύουν ακατάληπτα και με αυτοθυσία.
Ακατάληπτα είπατε; Μάλιστα. Ο,τι θέτε, αλλοίμονο!
-Μια τσάντα από δέρμα που δημιουργήθηκε από κύτταρα Τυραννόσαυρου Ρεξ δημοπρατείται στο Hôtel Drouot στο Παρίσι από τον οίκο Giquello, ο οποίος εκτιμά την αξία αυτού του «μοναδικού κομματιού» στα 300.000 ως 500.000 ευρώ.
Η τσάντα αυτή, τα αποκαλυπτήρια της οποίας έγιναν την άνοιξη στο Άμστερνταμ, δημιουργήθηκε από τα υπολείμματα κολλαγόνου που ανακαλύφθηκαν στο μηριαίο οστό ενός T-Rex στη Μοντάνα, στις ΗΠΑ, πριν από 25 χρόνια.
Δεν είναι λεκτικό, δεν είναι γραμματικό, δεν είναι συντακτικό λάθος. Είναι λάθος λογικής. Γιατί να γίνει μια τσάντα από κύτταρα δεινόσαυρου; Ποιος θα δώσει μισό εκατομμύριο για να την πάρει; Και να την κάνει τι; Να βάζει μέσα τα χαρτομάντηλα και τα τσιμπιδάκια; Παράλογο; Να το, δεν απαντάει.
Κανονίστε να κάνετε καμιά «ανάσταση» δεινόσαυρου και να μας ορμήσει. Ένα τέτοιο, μας λείπει.
-Αποτέλεσε μια μοναδικά διφυή κατάσταση, χωρίς ενδιάμεσο, στο πέρασμά της από την Υπηρεσία.
Καλά μου παιδγιά, που γράψατε την ανακοίνωση τι ακριβώς θέλει να πει ο ποιητής; Μοναδικά, οκ. Διφυής οκ. Χωρίς ενδιάμεσο, άντε να πω οκ. Αλλά αποτέλεσε κατάσταση; Ούτε ο τυφώνας Κατρίνα να ήταν.
-Στους υποψήφιους φοιτητές, στο μάθημα την ιστορίας, ετέθη η εξής ερώτηση: “Ποια προϊόντα εξήγαγε η Ελλάδα τον 19ο αιώνα”.
Προφανώς όλο τον 19ο αιώνα μόνον άπαξ η τάλαινα Ελλάς έκανε εξαγωγή προϊόντων/ος.
Δεν το λέω εγώ, φίλος το λέει. Να εξαγάγουμε τα συμπεράσματά μας για τις πανελλήνιες και την Παιδεία. ‘Η να τα εξάγουμε. Αν κάποιος από τους θεματοθέτες ξέρει τη διαφορά.
«Του φερόμενου ως μαχαιριού» λέει ο συνάδελφος αστυνομικός συντάκτης. Μεγάλε, το μαχαίρι δεν μπορεί να είναι φερόμενο.
Μάθετε επιτέλους πού βάζουμε το «φερόμενος ως». Το «ως» συνοδός, οπωσδήποτε. Αλλιώς, το έχουμε ξαναπεί, αγόμεθα και φερόμεθα. Και άντε να μάθεις τι σημαίνει. Λεμονάκι μυρωδάτο της εβδομάδος. Με πολλή ξινίλα. Όχι σαν αυτή στο θέμα που ακολουθεί. Γεμίσαμε…
Προχθές Παρασκευή, λοιπόν, παραιτήθηκε ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού. Η επίσημη εκδοχή ήταν πως έχει επτά χρόνια στην ίδια θέση και πρέπει να αλλάξει. Η ανεπίσημη ήταν πως εμπλέκεται με το σκάνδαλο των πολεοδομιών. Ο ίδιος το αρνήθηκε. Θα δούμε στο μέλλον τι ισχύει.
Εννοείται πως βρήκαν την ευκαιρία οι συνήθεις ύποπτοι να την «πέσουν» στο υπουργείο Πολιτισμού και να υπονοήσουν πως σε πολλές περιπτώσεις (όλως περιέργως μόνο σε αυτές με τις οποίες διαφωνούν) ίσως και να έγινε κάτι παράτυπο. Ή και χωρίς το «ίσως».
Δεν είμαι δικηγόρος κανενός και πολύ περισσότερο δικαστικός. ΟΜΩΣ: το ΚΑΣ (ιδιαίτερα) και το ΚΣΝΜ, τα δύο ανώτατο γνωμοδοτικά συμβούλια του υπουργείου Πολιτισμού δηλαδή, είναι σκληρά καρύδια. Και δεν είναι για τα δόντια του καθενός. Ελπίζω η δικαιοσύνη να μιλήσει γενικώς, να μιλήσει και ειδικώς για εκείνους που γράφουν χωρίς κανένα, μα κανένα στοιχείο πως η ταρίφα για το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (ΚΑΣ) ξεκινά από τις 30.000 ευρώ. Γιατί είναι τεράστια ψέματα που εφευρίσκονται και διακινούνται από ανθρώπους που κινδυνεύουν να χάσουν κάθε υπόληψη. Σαράντα τέσσερα χρόνια από τότε που η Μελίνα μάς επέτρεψε να τα παρακολουθούμε, έχουμε διαπιστώσει πως τα συμβούλια συγκροτούν σοβαρότατοι επιστήμονες που προσφέρουν αφιλοκερδώς τις γνώσεις και τις ώρες τους (ατέλειωτες ώρες).
Οποιος έχει στοιχεία περί του αντιθέτου, ιδού ο εισαγγελέας ιδού και η κατάθεση. Αλλιώς, πάντοτε υπάρχει ο κίνδυνος κάποιοι θα συνδεθούν με τη… Ρόδο.
