«Εκεί στη σκάλα την πλατιά
στη σκάλα των δακρύων
στο Βίνερ Γκράμπεν το βαθύ
στο λατομείο των θρήνων»
εκεί, ή αλλού, στα ναζιστικά στρατόπεδα όπου 6 εκατομμύρια Εβραίοι, και 5 εκατομμύρια Σοβιετικοί αιχμάλωτοι, κομμουνιστές, Ρομά, ομοφυλόφιλοι κ.α. δολοφονήθηκαν. Στα λατομεία, «στις κάμαρες των αερίων, στη σκάλα, στα πολυβολεία». Στις παγερές πλατείες. Παντού στο Αουσβιτς, στο Νταχάου, στο Μαουτχάουζεν, όπου ο θάνατος είχε γίνει καθημερινότητα όπως και τα βασανιστήρια.
Μπαίνεις και το μόνο που θέλεις είναι να αφήσεις την ψυχή σου γονατιστή, φόρο τιμής για τους αθώους που μαρτύρησαν και πέθαναν. Δάκρυα κυλούν από τα μάτια. Το δέος δεν εκφράζεται παρά με βαθιά σιωπή. Νιώθεις πως ακόμα και η αναπνοή είναι αμάρτημα.
Κι όμως, πάντοτε υπάρχουν οι βέβηλοι. Όπως αυτή που περιγράφει ο Γιώργος Ρ.
“Αουσβιτς λοιπόν σήμερα και σας δίνω μια προσπάθεια να μαντέψετε ποιας εθνικότητας το γκρουπ ήταν το μοναδικό από τα δεκάδες (από όλο τον κόσμο) που έκανε την ξενάγησή του με επιτήρηση.
Σωστά μαντέψατε! Γιατί πάντα θα βρεθεί ο κάφρος που θέλει να κάνει το κομμάτι του για μια σέλφι.
Φυσικά, με το που ξεδίπλωσε και φόρεσε η κυρία αυτή τη σημαία των Σελφίστας (γνωρίζοντας τους κανόνες του χώρου), σε δευτερόλεπτα έχει σκάσει στην είσοδο του κτιρίου μια κοπέλα και απλά λέει στην ξεναγό “δεν προχωράτε αν δεν μαζευτεί η σημαία”. Η κυρία αρχίζει ένα λογύδριο, η ξεναγός παρακαλάει, ο κόσμος έχει αρχίσει ήδη να φορτώνει… Άμεσα καταλαβαίνει ότι το σόου που προετοίμασε για σήμερα δεν θα περάσει καθώς βρίσκεται σε σοβαρή χώρα, μαζεύει το πανί και καταφέραμε να προχωρήσουμε.
Είναι ξεκάθαρο: αυτοί οι άνθρωποι δεν σέβονται τίποτα προκειμένου να κάνουν το σόου τους. Δεν σεβάστηκε πρωτίστως τον χώρο, δεν σεβάστηκε την ξεναγό που κάνει τη δουλειά της και φυσικά, δεν υπήρχε καμία περίπτωση να σεβαστεί το υπόλοιπο γκρουπ. Μπορεί λοιπόν να είχε ετοιμαστεί μια παράσταση αρκετών λεπτών αλλά τελικά διήρκεσε 2-3 λεπτά. Φυσικά η επιτηρήτρια μας ακολούθησε σε όλη την ξενάγηση.”
Η σημαία, αν δεν το μαντέψατε ήδη, είναι η σημαία της Παλαιστίνης. Αναρωτιέμαι πώς μπορεί να δικαιολογήσει ο οποιοσδήποτε τη βεβήλωση της μνήμης εκατομμυρίων αθώων στηρίζοντας κάτι σε νεκρούς που ουδεμία σχέση έχουν. Πώς μπλέκεται η δολοφονία τόσων ανθρώπων κάθε ηλικίας, από βρέφη μέχρι υπέργηρους, με το σήμερα και την Παλαιστίνη. Είχαν καμία σχέση οι τότε δολοφονημένοι Εβραίοι με το τι κάνει σήμερα το κράτος του Ισραήλ; Εχουν κάποια ευθύνη οι νεκροί για τις σημερινές επιλογές οποιουδήποτε; Ποιος μπορεί να είναι τόσο εξωφρενικά παράλογος; Τόσο ασεβής; Τόσο λαϊκιστής; Τόσο ανόητος;
Δεν είναι η μόνη. Το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο σημειώνει για όσα γίνονται αυτές τις μέρες στην πατρίδα μας: «Η Ελλάδα είναι δημοκρατική χώρα και οι πολίτες της έχουν κάθε δικαίωμα να διαδηλώνουν για τη Γάζα, να εκφράζουν την αλληλεγγύη τους προς τον παλαιστινιακό λαό και να καταγγέλλουν με σκληρό τρόπο την πολιτική της ισραηλινής κυβέρνησης. Η ελευθερία της έκφρασης προστατεύει ακόμη και τις πλέον οξείες πολιτικές θέσεις, ενώ η τραγωδία στη Γάζα δικαιολογημένα προκαλεί οργή και αγανάκτηση σε μεγάλο μέρος της διεθνούς κοινής γνώμης.
Υπάρχει, όμως, ένα όριο που αφορά τον ίδιο τον άνθρωπο και την προσωπική του ταυτότητα. Όταν η πολιτική καταγγελία μετατρέπεται σε εχθρότητα απέναντι στον Ισραηλινό πολίτη, όταν ένας τουρίστας θεωρείται συλλογικά υπεύθυνος για τις αποφάσεις της κυβέρνησής του ή όταν ένας Εβραίος αντιμετωπίζεται ως «σιωνιστής» και συνεπώς ως νόμιμος στόχος, τότε η συζήτηση περνά σε διαφορετικό επίπεδο.»
Πόσοι Ελληνες είναι αντισημίτες; Εξήντα εννιά τοις εκατό λένε οι στατιστικές. Στην κορυφή των Ευρωπαίων, Πάνω από δύο στους τέσσερις, σχεδόν τρεις. Γιατί; Για λόγους ακατανόητους. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει το τερατικό ευφυολόγημα «το έκανε που το έκανε το έγκλημα ο Χίτλερ, δεν το ολοκλήρωνε;» Δηλαδή μια φυλή ολόκληρη να πληρώσει όχι για τα αμαρτήματα που (δεν) διέπραξε, αλλά για την φανταστική άποψη που έχει ο πλανήτης στο μυαλό του.
Στην Ελλάδα μάθαμε από μικροί ότι οι Εβραίοι σφάζουν μικρά παιδιά και πίνουν το αίμα τους κατά το Πάσχα (μάλιστα! Στη Σμύρνη προ του 1922 είχαν γίνει μεγάλα επεισόδια ένα Πάσχα με αυτό το μύθευμα). Ότι κυβερνούν τον κόσμο και είναι κάτω από όποια πέτρα ανωμαλίας σηκώσεις. Εν τω μεταξύ, κυβερνήσεις ανέβαιναν και έπεφταν στη Δύση και στην Ανατολή, καταστάσεις άλλαζαν, χούντες και ολοκληρωτικά καθεστώτα έρχονταν και φεύγανε, ο αντισημιτισμός εκεί. Η Θεσσαλονίκη βολεύτηκε με τη θανάτωση των Εβραίων, που αποτελούσαν μεγάλο και ζωντανό μέρος του πληθυσμού της. Οι περιουσίες τους, περιήλθαν άλλωστε σε χέρια επιτηδείων. Ελλήνων εννοείται. Ξέχασαν οι πόλεις, ξέχασαν, βολικά, οι άνθρωποι.
Για αρκετές δεκαετίες, οι πράξεις βανδαλισμού εναντίον συναγωγών, εβραϊκών νεκροταφείων και πολιτιστικών κέντρων δεν ήταν σπάνιες σε πόλεις όπου υπήρχαν εβραϊκές κοινότητες. Η μνήμη τους πρέπει να ταφεί. Στην πλατεία Δακρύων των Ιωαννίνων, στον τόπο από όπου πήραν τους Εβραίους για να τους στείλουν στα στρατόπεδα προς εξόντωση, έγινε διαδήλωση υπέρ της Παλαιστίνης. Ανερυθρίαστα. Εφταιγαν σε κάτι οι άνθρωποι που πέθαναν από τους Ναζί; Δεν έφταιγαν. Είναι όμως ο αντισημιτισμός που όλα τα ισοπεδώνει.
Δεν περιμένω τίποτα. Οσο δεν μελετάμε Ιστορία και δεν μαθαίνουμε τι ήταν το Ολοκαύτωμα και η Τελική Λύση του Χίμλερ και του Χίτλερ, αντισημίτες θα είμαστε. Είναι απότοκο του φασισμού, του οποίου το αυγό σκάει και τα φιδάκια αρχίζουν πάλι και έρπουν.
Φιδάκια έγραψα και θυμήθηκα μία ρεπόρτερ που αναφερόμενη στα φιδάκια της Παναγίας που βγαίνουν στην Κεφαλονιά, είπε «των φιδίων». Των φιδίων και των γιδίων.
Πιάσανε 59χρονο που έβαλε 6 φωτιές στη Σίνδο και λέει η ρεπόρτερ “υπάρχει βίντεο που τον δείχνει να τοποθετεί φωτιά”. Κομψά λεκτικά σχήματα, μη μας πούνε και βλάχες.
Ο φίλος μου Στέφανος τα λέει μια χαρά:
«ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ
4 Αυγούστου 2026 : θέμα το μεταναστευτικό
Μαριζέτα Αντωνοπούλου : “η ανθρώπινη ζωή είναι θέσφατο, είναι εκ του νόμου κ άνευ”
Η ανθρώπινη ζωή είναι βιολογική και κοινωνική οντότητα, όχι κανόνας ή εντολή.
“η προστασία της ζωής είναι θέσφατο”, αλλά ποτέ η ίδια η ζωή.
Η σωστή φράση είναι “εκ των ων ουκ άνευ”, μερικοί το κόβουν “εκ των ουκ άνευ” αλλά ….”εκ του νόμου κ άνευ”, είναι ένας ανύπαρκτος, παραποιημένος γλωσσικός αχταρμάς που ανακατεύει ελληνικά και λατινικά.»
Ευχαριστώ, Στέφανε, είσαι και ο πρώτος.
Ακολουθεί άλλο λάθος, συνηθισμένο επίσης: «η περί ου ο λόγος». Αφού είναι η, ο λόγος είναι περί ης. Αν και η φίλη μου Ευτυχία μάς έχει πει πώς γυμνασιάρχης φώναζε και ξαναφώναζε «περί ους». Με καμάρι. Ηταν, αν δεν απατώμαι, φιλόλογος. Μπορεί και θεολόγος.
Τυφλοί τα τ’ ώτα, τον τε νουν, τα τ’ όμματ’…
Ο τάδε θα εμφανιστεί σε νέα παρουσιαστική περιπέτεια. Ως παρουσιαστής θέλει να πει. Τα άλλα περιπετειώδη, τα αφήνω.
Η εξαιρετική συνάδελφος Ελενα Σ. κλείνει τις σημερινές παραθέσεις με κάτι που έγραψε στο Facebook.
«Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα θα βρεις κάτι ψώνια να παρκάρουν τα ελικόπτερα τους όπου γουστάρουν, κάτι γυφτοσελέμπριτις και δημοσιογράφους που όλο το χειμώνα βγαίνουν από τα σικ ρούχα τους για την κοινωνική αδικία και την ακρίβεια αλλά το καλοκαίρι σουλατσάρουν σε χάι μέρη της Μυκόνου και της Πάρου και κάτι υστερικές μαμάδες που σου ζαλίζουν τον έρωτα φωνάζοντας στα βλαστάρια τους την ώρα που προσπαθείς να κάνεις μια ρημαδοβουτιά.
Που σημαίνει με άλλα τόσα την ξανά φτιάχνεις.»
Και του χρόνου!
