Είπαν στον Τραμπ να μην επιστρέψει στις ΗΠΑ με το προεδρικό αεροπλάνο κι εκείνος τι έκανε; Ανέβηκε μπροστά στις κάμερες και μετά, κρυφίως, κατέβηκε και πήρε άλλα δύο αεροπλάνα για να φτάσει. Όλα αυτά, επειδή του είπαν πως υπήρχε κίνδυνος το Air Force1 να δεχτεί επίθεση από το Ιράν.
Σωστά έκανε. Αλλά, μισό λεπτό! Τους συναδέλφους μας και τους αξιωματούχους του Λευκού Οίκου γιατί τους άφησε πίσω; Και μάλιστα είχαν την εντύπωση πως συνταξίδευαν με τον πρόεδρο.
Εγώ δεν ξέρω, έκανα ό,τι μου είπαν να κάνω, δικαιολογήθηκε. Όταν το έλεγα αυτό στη μάνα μου, μου απαντούσε: και άμα σου έλεγαν να πας να πνιγείς θα πήγαινες;
Βεβαίως το πρωτόκολλο προβλέπει αυτό ακριβώς. Ότι σε περίπτωση στοχοποίησης φεύγει ο εκάστοτε πρόεδρος. Όπως καταλαβαίνετε μηδενικό ενδιαφέρον για την ζωή των ανθρώπων.
Εχουμε και τα απρόοπτα των ημερών. Επειδή, δηλαδή, δεν είναι αρχαιολογικά ή περιβαλλοντικά προστατευόμενος τόπος, είμαστε ΟΚ να παρκάρουμε ένα ελικόπτερο στο Σαρακήνικο; Και σε κανέναν νόμο να μην εμπίπτει, θεωρώ αδιανόητο να πατήσει επάνω στους βράχους μια κατασκευή που ζυγίζει από 300 κιλά μέχρι κάποιους τόνους. Χωρίς κανένας από τους επιβαίνοντες ή τον πιλότο να σκεφτεί τι αλλοιώσεις προκαλούνται.
Αντε και ουδείς το σκέφτηκε αυτό το τόσο απλό πάντως. Στην πιο πολυσύχναστη παραλία της Μήλου βρήκατε να σταθμεύσετε; Εκεί; Παρά θιν αλός; Δίπλα στο κύμα;
Ε, ναι, εκεί. Οπου τοποθετούνται με ή χωρίς άδεια ξαπλώστρες σε άλλες παραλίες. Τι ξαπλώστρες, που έχουν φτάσει να θυμίζουν κρεβάτια με κουνουπιέρες και μπερντέδες. Θα υπάρξει ποτέ έλεγχος; Εξαχρειώθηκαν όλοι, θα τους αφήσουμε;
Θα μου πείτε και τι να κάνουμε; Κάτι εβδομάδες τώρα παίρνουμε τηλέφωνο στις αρμόδιες υπηρεσίες σας κύριε Δούκα μας, αλλά η Αγίου Κωνσταντίνου ακόμα δεν έχει φώτα εδώ και δίμηνο. Στα σκοτεινά πηγαίνουμε στα σκοτεινά προχωρούμε, που λέει και το τραγούδι. Αλλά στο φως αποκλείεται να βγούμε.
Να ήταν θεοσκότεινη τα βράδια μόνο η Αγίου Κωνσταντίνου; Η Ακαδημίας, η Θεμιστοκλέους και η πλατεία Κάνιγκος τι είναι; Ούτε ένα φως, για δείγμα.
Πολύ γρήγορες οι υπηρεσίες σας κύριε δήμαρχε Αθηναίων. Οσο και οι υπηρεσίες πρασίνου. Εδώ και ένα χρόνο τουλάχιστον, περιμένουμε να φτιάξουν τα αυτόματα ποτιστικά στη μικρή πλατεία, μπροστά στον ναό Αγίου Κωνσταντίνου. Ξεραίνονται πλέον δέντρα και φυτά. Οι υπηρεσίες άφαντες, νερό σταγόνα.
Καλά πάει αυτό.
Πέρσι είχαμε εντοπίσει την Αθηνά Παπακώστα, ανάμεσα στα νέα παιδιά που κάνουν αντικατάσταση συναδέλφων τους σε τηλεοπτικές εκπομπές. Η περσινή διαπίστωση επιβεβαιώνεται και από τη φετινή της παρουσία. Προστέθηκε όμως και άλλος διάττων αστέρας. Η Μάρτζι Λαζάρου.
Δεν της το είχα, καθόσον συνήθως μετέχει σε εκπομπές λάιφστάιλ και τέτοια. Και την ακούω να κάνει τρομερές ερωτήσεις σε οικονομικούς παράγοντες και μου πέφτουν τα σαγόνια. Διαθέτει, επίσης, ευγλωττία, άνεση στον φακό και πολλές γνώσεις. Μήπως να ξανασκεφτόσασταν τι άλλο μπορούν να κάνουν κάποια φρέσκα πρόσωπα εκεί στον σταθμό;
Λίσα Ιτόγια. Το σπουδαίο 16χρονο κορίτσι που δέχεται ρατσιστικά σχόλια για τη συμμετοχή της στην εθνική μας μπάσκετ.
Εχει καταργηθεί η αντιμετώπιση του ρατσισμού στη χώρα μας; Γιατί αν δεν έχει, κάποιος από την Αστυνομία και τη Δικαιοσύνη δεν πρέπει να παρέμβει; Δεν είναι υποχρεωτικό; Ο αντιρατσιστικός νόμος εφαρμόζεται a la carte;
Πολύ το φοβάμαι.
Κι εσύ, παιδί μου Μίλτο, μην είσαι τόσο χύμα. Πώς ξεχνάς έτσι ένα μετάλλιο; Δεν συμβολίζει τους κόπους σου;
«Θα φορολογήσω τον πλούτο» είπε ξανά ο Αλέκσης. Ασε, καλέ μου. Ετσι έλεγες και το 15 και σε τρόλαραν με τον Πλούτο, τον σκύλο του Μίκυ Μάους, που τον έκανες, υποτίθεται, έξαλλο.
Μετά, τον Ιούλιο, σου είπαν στη Ευρώπη να κόψεις 380 εκατομμύρια είτε από συντάξεις είτε φορολογώντας τους εφοπλιστές. Τι έκανες; Τις συντάξεις έκοψες.
Μη μάς ξαναδουλεύεις τώρα…
Προειδοποιώ: αν δω «Καλή Παναγιά» και τέτοια, θα γίνουμε από δυο χωριά. Μεγάλη γιορτή, δεν χρειάζεται να τη γελοιοποιούμε.
Οσοι είστε για διακοπές στη Σύρο, μην παραλείψετε να πάτε στην εικόνα Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Είναι νεανικό έργο του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου. Στο μυαλό μου την έχω συνδυάσει με τη Μελίνα. Όταν την ειδοποίησαν για την ανακάλυψη, που έκανε ο Γ. Μαστορόπουλος, μας φώναξε εκτάκτως στο υπουργείο, στην Αριστείδου. Μπήκε στην αίθουσα συνεντεύξεων κρατώντας ένα λευκό σεντόνι στο οποίο είχαν διπλώσει κάτι. Την εικόνα. Το άνοιξε και δακρύσαμε όλοι.
Αυτές είναι οι συγκινήσεις του επαγγέλματος. Απίστευτες σκηνές, που δεν χάνονται στον χρόνο. Τα πετράδια του δικού μας στέμματος.
