*Του Νίκου Αρμένη
Πάει κάπου ένας χρόνος από εκείνη την ημέρα που ενώ «τριγύριζα» στο διαδίκτυο έπεσα πάνω σε ένα άρθρο ενός κορυφαίου νευροεπιστήμονα που υποστηρίζει ότι η ψυχή είναι κάτι που τελικά δεν υπάρχει.
Δεν θυμάμαι ακριβώς την ανάλυσή του αλλά επρόκειτο για Έλληνα επιστήμονα με διεθνή αναγνώριση και με αράδα τα πτυχία..
Κι όμως. Επιστημονικά δεν μπορώ να το τεκμηριώσω αλλά είμαι 100% βέβαιος ότι οι άνθρωποι έχουμε ψυχή.
Και μάλιστα η δύναμή της είναι ίσως το πιο μεγάλο «όπλο» στη ζωή κάθε ανθρώπου προκειμένου να τα βγάλει πέρα απέναντι σε κάθε είδους δυσκολία.
«Ρε Αρμένη σε θυμήθηκα το πρωί. Πήγα να τρέξω λίγο παραπάνω από το συνηθισμένο και με πονούσαν οι τετρακέφαλοι. Πως τρέχεις ρε συ τόσα χλμ;!», μου έλεγε το πρωί ένας συνάδελφος.
«Είναι θέμα προπόνησης. Αλλά και ψυχής. Μαραθώνιος χωρίς ψυχή Παναγιώτη δεν βγαίνει..», του απάντησα.
Δεν θυμάμαι κανένα μαραθώνιο από τους εννέα που έχω τερματίσει μέχρι τώρα, που να μην χρειάστηκα τη δύναμη της ψυχής μου για να φτάσω στον τερματισμό.
Στα τελευταία χλμ, η ψυχή που διαθέτει καθένας καθορίζει εν πολλοίς και το αποτέλεσμα.
Αυτό που δεν υπάρχει σίγουρα, είναι ένας εύκολος μαραθώνιος. Κανένας μαραθώνιος δεν είναι εύκολος.
Το σώμα και το μυαλό δοκιμάζονται σκληρά για 42.195 μέτρα.
Αν παρασυρθείς και υπερεκτιμήσεις τις σωματικές σου δυνατότητες, θα τιμωρηθείς.
Αν επίσης δεν έχεις ψυχραιμία και υπομονή μέσα στον αγώνα, πάλι θα τιμωρηθείς.
Αν δεν είσαι απόλυτα συγκεντρωμένος στα πλάνα που έχεις σχεδιάσει να ακολουθήσεις αγωνιστικά και δεν διώξεις περιττές ή αποπλανητικές σκέψεις, είναι βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα το πληρώσεις.
Ο μαραθώνιος δεν συγχωρεί λάθη και, ειδικά μετά το 35ο χλμ, είναι που οφείλεις να βρεις τα λεγόμενα ψυχικά αποθέματα που θα σε πάνε στον τερματισμό με τη μεγαλοπρέπεια που αξίζει σε κάθε μαραθωνοδρόμο που φέρνει το μήνυμα στον προορισμό του!
Το σώμα και το μυαλό έχουν για αρκετή ώρα «τριφτεί» πάνω στην άσφαλτο και έρχεται πλέον η ώρα που θα μιλήσει η ψυχή..!
Μιλάμε για δύναμη που μπορεί να σε απογειώσει ή να σε «τσαλακώσει»..!
Μπορώ να θυμηθώ άπειρους τερματισμούς δρομέων υψηλού επιπέδου που αν δεν είχαν ψυχή, δεν θα έφταναν ποτέ ούτε στη σπουδαία επίδοση που πέτυχαν, ούτε σε άλλες περιπτώσεις καν στον τερματισμό.
Για παράδειγμα η Ελβετίδα Γκαμπριέλα Άντερσεν Σις το 1984 έφτασε αφυδατωμένη παραπαίοντας στον τερματισμό του πρώτου μαραθωνίου γυναικών Ολυμπιακών Αγώνων στο Λος Άτζελες, προφανώς με τη ψυχή της!
Όσοι δεν έχετε δει το σχετικό βίντεο, αναζητήστε το στο youtube και θα καταλάβετε..
Ή ο Φειδιππίδειος Άθλος της κορυφαίας Ελληνίδας Μαραθωνοδρόμου Μαρίας Πολύζου το 2010.
Πήγε στην Σπάρτη και γύρισε στον τύμβο του Μαραθώνα διανύοντας 524 χλμ! Κυρίως με την ψυχή της το κατάφερε και ο τίτλος του σχετικού βιβλίου που έγραψε είναι «Ψυχή τε και Σώματι».
Και για τον Άθλο της Μαρίας Πολύζου υπάρχει βίντεο στο διαδίκτυο που όσοι το δείτε, θα καταλάβετε πολύ καλά γιατί επιμένω ότι η ψυχή δεν είναι ψευδαίσθηση..
Όσοι έχουν τρέξει έστω και έναν μαραθώνιο στη ζωή τους, το ξέρουν καλά!
Εκείνοι που επιμένουν για το αντίθετο καλό θα ήταν να δοκιμάσουν να τρέξουν έστω έναν μαραθώνιο στη ζωή τους.
Ή έστω, να παρακολουθήσουν από κοντά έναν τέτοιο αγώνα δρόμου. Θα αναθεωρήσουν.-
*Ο Νίκος Αρμένης εργάζεται ως πολιτικός συντάκτης στον τηλεοπτικό σταθμό Star και στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων
Το «Σκοπιανό» σε Ρέ(μο) μείζονα και οι «8» Ικέτες
Της Βασιλικής Τζότζολα
Είναι ταπεινές στιγμές της καθημερινότητας που σου ψιθυρίζουν ότι μεγαλώνεις. Όπως η «υπεξαίρεση» πληροφορίας που, νωρίς κάθε πρωί, διαπράττω σε βάρος του περιπτερά. Στο χθεσινό εξώφυλλο της «Αυγής» φωταυγάζει[1] ο όρος «Μακεδονικό». Όταν η λάμπουσα αδρεναλίνη μου εγείρεται αιφνιδίως, ρίχνει ένα κέρμα στο juke box του μυαλού: «είναι στιγμές, που η αλήθεια μοιάζει ψέμα … Μνήμες παλιές σ’ αναζητούν απεγνωσμένα, είναι στιγμές..»..
Κι όσο ο ορφικός ύμνος του Αντώνη Ρέμου ηχεί εντός μου, διερωτώμαι: Γιατί το «Σκοπιανό» ζήτημα, που με συστηματικότητα και μετά από διηνεκή, εντούτοις, άρρητο συλλογικό διάλογο συμφωνήσαμε να ονομάσουμε «Σκοπιανό», γιατί η επίσημη κυβερνητική φωνή αναβαπτίζει «Μακεδονικό»;
Δύο οι λόγοι:
Η μετ’ επιτάσεως αναβάπτιση του «Σκοπιανού» σε «Μακεδονικό» μόνο τυχαία δεν είναι. Η σκοπιμότητά της συνίσταται στην εξοικείωση του Έλληνος βλέμματος στον «προς αποξένωση» όρο «Μακεδονία». Ώστε, αν τον πασπαλίσεις οσονούπω με έναν – όποιον – επιθετικό προσδιορισμό, η οκνηρία της συνήθειας να μην εγείρει αντιδράσεις. Στις μέρες μας, την προδοσία τη λένε αδιαφορία. Η ύψιστη μορφή προδοσίας είναι η αδιαφορία! Για τις Λέξεις, για τη Γλώσσα, για την Ικεσία, για την κάθε σταθερά που μας συνέχει επί τρεις χιλιάδες χρόνια.
Ικεσία. Ικέτης. Δεν είναι μόνο η δίκη των «8» ικετών εκ Τουρκίας. Είναι εκείνη η ξεδιάντροπη μνήμη της παράδοσης Οτσαλάν, στον εκάστοτε Μποζντάγ, που σήμερα απειλεί το Ελληνικό Κράτος: «τους 8 στρατιωτικούς θα τους φέρουμε “πακέτο” στην Τουρκία». Ένα ευρωπαϊκό Κράτος Δικαίου απειλείται από ένα Συμμοριτο-κράτος. Και οι Τούρκοι «ικέτες» δηλώνουν ότι καθίστανται «οιονεί όμηροι». Εδώ είναι Ελλάδα, Κυρίτση, εφέντη μ’! Δεν είναι παίξε – γέλασε! Ομήρους αρπάζουν[3], κρατούν και ανταλλάσσουν οι Συμμορίες! Όχι τα Κράτη Δικαίου!
«Είναι στιγμές, που ξανά γίνεσαι ανάγκη, ξυπνάς ευχές, που καταλήξαν αυταπάτη και οι πληγές αιμορραγούν και στάζουν δάκρυ και ενοχές .. κάποιες στιγμές χωρίς να φταις..».
Η παραχώρηση Ονόματος είναι παραχώρηση Εδάφους. Η παραχώρηση Ικέτη είναι παραχώρηση «Φιλότιμου». Κι αυτή τη λέξη μας την έδωσαν μόνον Ελληνική στις αμμουδιές του Ομήρου. Εμείς – όσοι και όποιοι εμείς – δε διαθέτουμε από ένστικτο την παραχώρηση. Ούτε τη διδαχθήκαμε, ούτε την επιλέγουμε! «Η Ελλάς είναι πολύ μικρά χώρα δια να διαπράξει μίαν τέτοιαν ατιμίαν»[4].