Τα χαράματα του Σαββάτου ξυπνήσαμε με τον τρόμο (πιο βαθύ από τον φόβο) ότι μπορεί να ήμασταν κοντά στο ξεκίνημα του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου. Σήμερα τα χαράματα, ο Κόσμος όπως τον ξέρουμε είχε αλλάξει εντελώς. Μείον ένας τύραννος, Ιρανοί να χορεύουν στους δρόμους, και η Υφήλιος κρατά ακόμα την ανάσα της, αλλά με κάποιες ελπίδες τώρα. Οι προσωπικότητες (και οι τύραννοι) συνήθως δεν αλλάζουν την Ιστορία. Ας μην επεκταθούμε, γιατί υπήρξε και ο Χίτλερ… Επομένως, αυτό που θα ακολουθήσει, δεν θα ελευθερώσει τον Ιρανικό λαό. Ακόμα.
Χασκογελούσαμε μέχρι τώρα, κοροϊδεύοντας τις υποψήφιες Μις Υφήλιες (!) για την στάνταρ απάντηση στην ερώτηση ποιο είναι το μεγαλύτερο όνειρό τους.
«Η διεθνής ειρήνη» έπρεπε να πουν αν ήθελαν να κερδίσουν όλους τους πόντους.
Δεν καγχάζαμε επειδή δεν θέλουμε την διεθνή ειρήνη, αλλά επειδή μια τέτοια απάντηση σε έναν διαγωνισμό ομορφιάς με πλαστικές, φτιαγμένα σχεδόν όλα τα μέρη του κορμιού, δαντέλες, πούπουλα και (ημι)γύμνια, δεν χωρούσε στο περιβάλλον. Την είχαν χωρέσει, όμως, οι διοργανωτές, που μπορούν να ευτελίσουν τα πάντα. Αλλοίμονο και αν οι καλλονές σκέφτονταν στην πλειονότητά τους γενικά, και ειδικά αν σκέφτονταν τι σημαίνει πόλεμος.
Οποιος γελάει, με τα μούτρα του γελάει, έλεγε ο πατέρας μου. Και κοιτάτε να δείτε που είχε δίκιο. Ακόμα δυο πολεμικές εστίες «έσκασαν» τις τελευταίες ημέρες. Μεταξύ Πακιστάν- Αφγανιστάν και εναντίον Ιράν. Η στήλη δεν σχολιάζει ό,τι δεν ξέρει καλά, επομένως δεν θα ασχοληθεί ούτε με τους νέους πολέμους, ούτε με τους παλαιότερους- π.χ. Ουκρανία. Οι ανησυχίες και η αγωνία δεν ελαττώνονται. Κοροϊδεύουμε τα παλιά μας μούτρα. Η ειρήνη, παντοτινό ζητούμενο, παίρνει νέες διαστάσεις πλέον.
Παρηγοριά μας οι ποιητές. Ο Αριστοφάνης πρώτα απ’ όλα, ο οποίος, σε μετάφραση δια πένας Σαββόπουλου, λέει στους «Αχαρνής»:
«Κερνάω ειρήνη σ’ ένα φλιτζανάκι
έλα και συ να πιείς που σε πονάει
η ασπίδα μου θα κρέμεται στο τζάκι».
Ένα φλιτζανάκι ειρήνης αναζητά η ανθρωπότητα. Αποτίνοντας φόρο τιμής στις χιλιάδες νεκρούς που δολοφονήθηκαν από το καθεστώς επειδή τού αντιτάχθηκαν. Χθες βράδυ, κάνοντας ζάπινγκ στα ξένα κανάλια (CNN, BBC κ.α.) με αιφνιδίασε μια σκηνή από το Ιράν, με μια γυναίκα σκαρφαλωμένη σε ένα αυτοκίνητο να καίει το μισητό σύμβολο, την μαντήλα. Δάκρυα ανέβηκαν στα μάτια μου. Πριν προλάβει κάποιος να μου πει πως αυτή η ενδυμασία είναι η κουλτούρα τους, θα τον σταματήσω. Οι Ιρανές ντύνονταν με τον δυτικό τρόπο, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 70 οπότε και ανέλαβαν τη διακυβέρνηση οι αγιατολάδες. Κυκλοφορούν πολλές φωτογραφίες από τους δρόμους και τα πανεπιστήμια, με τα κορίτσια να φορούν μίνι φούστες, να έχουν μοντέρνα χτενίσματα και φυσικά να μη φορούν μαντήλα. Υπάρχουν μάλιστα Ιρανοί που διαφωνούν με το Ισλάμ. Αλλά δεν είναι της παρούσης.
Αντί προσευχής, ένα σπουδαίο αντιπολεμικό ποίημα του Ζακ Πρεβέρ:
«Έβρεχε ασταμάτητα στη Βρέστη εκείνη την ημέρα
Και περπατούσες γελαστή
Ανθισμένη ευτυχισμένη κελαρυστή
Κάτω από τη βροχή
Θυμήσου, Μπαρμπαρά
Έβρεχε ασταμάτητα στη Βρέστη
Και διασταυρωθήκαμε στην οδό Σιάμ
Χαμογελούσες
Χαμογελούσα κι εγώ
Θυμήσου, Μπαρμπαρά
Εσύ που δεν με γνώριζες
Εγώ που δεν σε γνώριζα
Θυμήσου
Θυμήσου εκείνη την ημέρα
Μην την ξεχνάς
Ένας άντρας προφυλαγμένος σε μια μαρκίζα
Φώναξε τ’ όνομά σου
Μπαρμπαρά
Κι έτρεξες μέσα στην βροχή προς το μέρος του
Ανθισμένη ευτυχισμένη κελαρυστή
Και ρίχτηκες στην αγκαλιά του
Θυμήσου τα αυτά Μπαρμπαρά
Μη μου κρατάς κακία αν σού μιλώ στον ενικό
Έτσι μιλώ σ’ αυτούς που αγαπιούνται
Κι ας μην τους γνωρίζω
Θυμήσου
Μην ξεχνάς
Εκείνη τη σοφή κι ευτυχισμένη βροχή
Στο ευτυχισμένο σου πρόσωπο
Στην ευτυχισμένη εκείνη πόλη
Εκείνη τη βροχή στη θάλασσα
Στο ναύσταθμο
Στο καραβάκι της γραμμής
Ω Μπαρμπαρά
Τι μ@λ@κία ο πόλεμος
Τι να’ χεις απογίνει τώρα
Τώρα που βρέχει σίδερο
Φωτιά ατσάλι αίμα
Κι αυτός που σ’ έσφιγγε στην αγκαλιά του
Ερωτευμένος
Πέθανε, αγνοείται, ακόμα ζει;»
Δυστυχώς, όσο κι αν έψαξα δεν βρήκα ποιος έκανε τη μετάφραση. Δεν παραθέτω το ποίημα ολόκληρο, αναζητήστε το στο διαδίκτυο και θα συγκινηθείτε κι άλλο.
Τα χάλια μας θα τα ξεκινήσω από το κρατικό κανάλι μας. Ολη τη νύχτα, λόγω δουλειάς και βίτσιου έκανα ζάπινγκ σε ξένα διεθνή κανάλια. Το ξημέρωμα, γύρισα στην ΕΡΤούλα. Τι το ήθελα; Είναι δυνατόν σε ώρες που έχει διαπιστωθεί πως σκοτώθηκε ο Χαμενεΐ και η κατάσταση είναι πιο ρευστή από ποτέ, να ασχολείσαι με δευτερεύουσες ειδήσεις και ρεπορτάζ και μάλιστα σε ρυθμό χαλλλαρό; Λίγο πιο γρήγορα δεν θα έβλαπτε συνάδελφοι. Λίγο πιο καίρια. Λίγο πιο παρεμβατικά. Κάτι.
«Με γεια τα ελληνικά μας» γράφει η φίλη Στέλλα. «Εχω μια γάτα σώζοντα που παίζει στον θρόνο. I’ve got a rescue cat plays in the palpit= υιοθέτησα μια αδέσποτη γάτα, παίζει κρυφτό στον άμβωνα».
Και μάλιστα, όπως μού γράφει σε μήνυμα, «Hταν καλύτερο αλλά φοβήθηκα τα εγκεφαλικά!. Η λεζάντα Είχε τίτλο: ο. ..κηρύκτης! ( =ο ιεροκήρυκας) και η “σώζοντα γάτα στο θρόνο” έπαιζε….*hide in seek in the pulpit ,”.Mετάφραση για.. νοήμονες : “κρύψιμο καταζήτηση” !!!!(sic)
Αν αντέχεις κάθισε! Σε άλλη αυτόματη μετάφραση επίσης από και προς νοήμονας, φιγουράρουν τα εξής Aτακτικό παιδί. Να σιδεράσετε σέ λυώσιμο κεριό. Ζυμώνοντας πάνω στο τηγάνι που πληγώνω λουκάνικα Ψωμιά Βιέννης να βαπορίσουν κοντύνωσα στη μέση με λειτουργία..κάρπα (!sic).και εξελίσσονται θεαματικά .! ( Όχι τί!)
Έλεος !.Παρηγοριέμαι που είμαι στη σύνταξη Δεν κινδυνεύω να μ’ απολύσουν και να με αντικαταστήσει ένα πιο νοήμων μηχάνημα.»
Βαπορίζουν. Όχι, δεν βαπορίζουν;
Και ένα από τα τοπ της Σοφίας: «ο εννοώ εννοείται
γράφει ο άλλος…
ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΛΟΓΙΑ ΠΡΙΝ ΠΆΡΩ ΤΗ ΒΙΤΣΑ»
Δεν είναι επαρκείς οι δυνάμεις, είναι ολιγαρκείς. Λεμονάκι μυρωδάτο της εβδομάδας. Ο ειπών δεν γνώριζε το επαρκείς- ανεπαρκείς, σου λέει, ολιγαρκείς θα είναι.
Να κοντυνώσω στη μέση με λειτουργία κάρπα που λέει και η Στέλλα.
‘Η αλλιώς, να μου ‘ρθει ο θάνατος τώρα!
Κι αφού δεν έχω ειρήνη να κεράσω σε ένα φλιτζανάκι, πάω να πιω καφέ και σας προτρέπω να ακούσετε τους κατά Σαββόπουλο «Αχαρνής» του Αριστοφάνη, με τα καλά της ειρήνης και τα κακά του πολέμου σε κωμωδία- αρχαία φυσικά, με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Προσέξτε τον διάλογο με τον Λάμαχο:
Εσύ, φέρε τις αλλαξιές της εκστρατείας
-Κι εσύ, την αλλαγή της ιστορίας
–Έλα και τύλιξε τ’ ατομικά μου είδη
-Έχω γιουβέτσια ατομικά, κάνε παιχνίδι
-Δειλέ, σταμάτα να ειρωνεύεσαι τον κλάδο μου
-Λιγούρη, σταμάτα να ματιάζεις το στιφάδο μου
-Έτσι
-Κοκορέτσι
-Φορώ τα εξαρτήματα, την πανοπλία
-Κρατώ το τρύπιο κύπελλο, την ουτοπία
-Μ’ αυτήν περνώ το αιμάτινο ποτάμι των εχθρών που πέφτουν σκοτωμένοι
-Κι αυτό είναι το σκαρί μου ως τη μεγάλη τράπεζα τη φωταγωγημένη
-Σήκωσε την ασπίδα για ομπρέλα. Αποχωρούμε. Αχ, χιονίζει, χειμέρια τα πράγματα.
-Σήκωσε το μεγάλο δείπνο ν’ ανοιχτούμε. Ναι, χιονίζει, αρχίζουνε τα θαύματα
Φίλε θεατή, ΕΞΟΔΟΣ
