Ακόμα μια χρονιά πέρασε, μια πλήρης περιστροφή της Γης γύρω από τον Ηλιο, ολοκληρώθηκε. Υπάρχει, βεβαίως, και η γελοιογραφία εκείνη που δείχνει δύο εξωγήινους. Τι γιορτάζουν; Ρωτά ο ένας. -Την περιστροφή του άστρου τους, απαντά ο άλλος. Και ο πρώτος, καγχάζει: -Σου είχα πει ότι είναι ανόητοι, κραυγάζει.
Από χιούμορ, καλή η γελοιογραφία. Στην πραγματικότητά όμως, καλό είναι να γιορτάζουμε κάποια στάδια στο πέρασμα του Χρόνου- ξέρετε, της έννοιας που αποτελεί δική μας εφεύρεση, ώστε να μπορούμε να συνεννοηθούμε. Δεν είναι κακό, πού και πού να κάνουμε τους απολογισμούς μας, να δούμε πώς τα πήγαμε, τι καταφέραμε, τι όχι, και να διδασκόμαστε από τα λάθη μας. Ώστε να μην τα επαναλαμβάνουμε.
Αυτό είναι το θέσφατο ως προς την αντιμετώπιση των λαθών μας. Να βγάζουμε συμπεράσματα και να αντλούμε διδαχές από αυτά. Καθόλου εύκολο, πλην αναγκαίο. Αν όμως αυτό δεν συμβαίνει- και συχνά δεν ισχύει αυτό; Τότε δεν πρέπει να σκεφτούμε γιατί αποτυγχάνουμε και τι κόστος έχουν τα λάθη στη ζωή μας και, κάποιες φορές, στην πατρίδα;
Σήμερα θα μιλήσουμε για την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα- όχι ως ευχής, ούτε ως φαντασιακού, αλλά όπως διαφαινόταν ότι μπορεί να συμβεί στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Και θα δούμε πως ένα λάθος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην έκβασή της. Λάθος που δεν προερχόταν από τη βρετανική πλευρά, ούτε όμως και από την ελληνική κυβέρνηση. Αλλοι είχαν και έχουν την ευθύνη. Αυτοί που τους έχουμε αφήσει να κάνουν ό,τι θέλουν, χωρίς να υπάρχει κάποια επίπτωση για τις ενέργειές τους.
Βρισκόμαστε λοιπόν στα έτη 2000- 2003 και η ελληνική κυβέρνηση διεξάγει μυστικές συζητήσεις με την βρετανική, ώστε η μεν Μεγάλη Βρετανία να επιστρέψει τα μάρμαρα του Παρθενώνα, η δε Ελλάδα να την υποστηρίξει για την ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων του 2012. Εξαιρετική συγκυρία. Συζητά ο Κ. Σημίτης με τον Τόνι Μπλερ, ο Ευάγγελος Βενιζέλος με την ομόλογό του υπουργό Πολιτισμού Τέσα Τζόουλ και, ενδεχομένως, η συζήτηση συνεχίζεται σε επίπεδο μουσείων. Βρετανικού και Ακρόπολης.
Ένα από τα βασικά επιχειρήματά μας είναι πως θα έχουμε, σε λίγο καιρό, το νέο μουσείο Ακρόπολης, όπου και θα μπορούν να φυλαχθούν- εκτεθούν με τις καλύτερες συνθήκες προστασίας, ασφάλειας και προβολής. Υποτίθεται πως το μουσείο θα ήταν έτοιμο το 2004, στους δικούς μας ολυμπιακούς, και θα εγκαινιαζόταν με δόξα.
Τέλειο σχέδιο. Τι μπορούσε να πάει στραβά;
Αν πιστέψουμε στον «νόμο του Μέρφι», αν είναι κάτι να πάει στραβά, θα πάει. Και δεύτερον, ακόμα και αν κάτι δεν ήταν να πάει στραβά, θα πάει κι αυτό. Πρόκειται για την περίπτωσή μας. Το Μουσείο είχε να αντιμετωπίσει , παραλόγως, τρομακτικές καθυστερήσεις, διότι, από τότε που έγινε η επιλογή των σχεδίων, υπεβλήθησαν 108 (μάλιστα, εκατόν οκτώ, όπως έχει μετρήσει η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη) προσφυγές στα διοικητικά δικαστήρια και στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Οι προσφυγές επέβαλαν να μη συνεχίζονται οι εργασίες για σοβαρούς λόγους- κάποιες φορές, μάλιστα, ο Οργανισμός Ανεγέρσεως Νέου Μουσείου Ακροπόλεως (ΟΑΝΜΑ) έχανε τα ασφαλιστικά μέτρα και έπρεπε να περιμένει ως την εκδίκαση).
Αν έχει σημασία (που έχει) απορρίφθηκαν και οι 108 προσφυγές. Πλην, αυτό στοίχισε τεράστιες καθυστερήσεις. Τα πράγματα έγιναν χειρότερα όταν τα μέλη του ΚΑΣ, η πρώην γενική γραμματέας (Λίνα Μενδώνη) η οποία προήδρευε και διάφοροι παράγοντες του ΟΑΝΜΑ βρέθηκαν υπόδικοι. Υφυπουργός της κυβέρνησης που εν τω μεταξύ είχε αλλάξει, είχε καταθέσει στον εισαγγελέα μηνυτήρια αναφορά εις βάρος τους. Απορρίφθηκαν και αυτές οι κατηγορίες, όμως κάποιο κόστος, το είχαν.
Ακολούθησε η επιλογή του εργολάβου, που κόλλησε για κανένα χρόνο στα διάφορα γραφειοκρατικά γρανάζια. Και η παθογένεια του κράτους δεν τέλειωσε. Αναγκάστηκαν να κηρύξουν έκπτωτο τον εργολάβο, διότι το έργο δεν προχωρούσε, και ανέλαβε ο Ακτωρ (που επιτέλους τέλειωσε το μουσείο). Πότε έγιναν τα εγκαίνια; Το 2009, επί υπουργίας Αντώνη Σαμαρά και με πρόεδρο του Μουσείου τον αείμνηστο Δημήτρη Παντερμαλή. Εν τω μεταξύ, η Μεγάλη Βρετανία είχε πάρει τους Ολυμπιακούς Αγώνες και το momentum χάθηκε. Ευτυχώς, αποκτήσαμε ένα κόσμημα!
Εφταιγε μόνο ότι δεν είχαμε έτοιμο το Μουσείο; Όχι. Σκεφτείτε όμως πόση δυναμική θα έδινε το αίτημά μας προς τη βρετανική πλευρά, αν το μουσείο περίμενε απαστράπτον και πλήρες.
Επαθε κανένας τίποτα; Όχι. Εβαλαν μυαλό τα «κινήματα»; Ούτε! Ας δούμε τι έγινε στον σταθμό Βενιζέλου του μετρό Θεσσαλονίκης. Δεν καλούμαστε λόγων των προσφυγών κυρίως, και των καθυστερήσεων να πληρώσουμε πανωπροίκι άνω των 40 εκατομμυρίων;
Πριν τελειώσουμε με αυτό το θέμα, ας ερμηνεύσουμε πάλι μια εικόνα που έχει καταγραφεί μάλλον ως αρνητική στο συλλογικό υποσυνείδητο. Είμαστε στο 2003, ο τότε πρωθυπουργός Κ. Σημίτης λέει στον Τ. Μπλερ χωρίς να ξέρει πως είναι ανοιχτά τα μικρόφωνα των τηλεοπτικών καμερών: – Πρέπει κάτι να γίνει με τα μάρμαρα, έρχονται και εκλογές.
Καταδικάζει το πανελλήνιο. Πώς είναι δυνατόν ο πρωθυπουργός να ζητά μεταξύ τυρού και αχλαδίου τα μάρμαρα;
Κι όμως. Δεν γνωρίζαμε τότε πως γίνονταν διαρκείς συζητήσεις ανάμεσά τους. Πως εξετάζονταν διάφορα. Και πως, τελικά, δεν ήταν μια φράση που τυχαία πέταξε ο κ. Σημίτης. Ηταν μια υπενθύμιση στον Μπλερ πως πρέπει να λήξει το θέμα.
Δεν έληξε, κυρίως διότι το Βρετανικό Μουσείο ήταν ανένδοτο όπως μαθαίνουμε από τα διαβαθμισμένα έγγραφα που δόθηκαν στη δημοσιότητα. Σήμερα η Ελλάδα το παλεύει και πάλι από την αρχή. Σε επαφή με τον πρόεδρο του Βρετανικού Μουσείου Τζορτζ Οσμπορν αυτή τη φορά.
Ας μη βάλουμε ξανά τα χέρια μας να βγάλουμε τα μάτια μας.
Απίστευτα και πολυάριθμα όσα ακούστηκαν τη χρονιά που μας πέρασε. Θα ακουστούν και άλλα, τα «μαργαριτάρια» ταιριάζουν στον Τύπο και στην τηλεόραση. Δυστυχώς.
Επί τροχάδην, θα αναφέρουμε τους «έμπειρους εμπειρογνώμονες» που θα εξετάσουν τα αίτια συντριβής του στρατιωτικού εκπαιδευτικού αεροσκάφους.
Είναι πολύ σημαντικό, σας το λέω, «για να μπορέσει να διασφαλιστεί η ασφάλεια».
«Την απουσία του απαραίτητου ελεγκτικού μηχανισμού εκμεταλλεύονται χιλιάδες ιδιοκτήτες οχημάτων, οι οποίοι ναι μεν έχουν ολοκληρώσει τη διαδικασία της ακινησίας ηλεκτρονικά, ωστόσο, διατηρούν το αυτοκίνητό τους στον δρόμο καταλαμβάνοντας παράνομα θέσεις στάθμευσης». Τα διατηρούν είπαμε, τι θέτε τώρα;
«Στο ταξίδι της την βοηθάει ένας δημοσιογράφος (ο Ντένζελ Ουάσινγκτον), μαζί με τον οποίο διαλευκάνουν μια πολιτική συνωμοσία» (διότι το ρήμα δεν είναι λευκαίνω, είναι λευκάνω- μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά, μαύρη σαν καλιακούδα)
Προφανώς τα «άκουσαν» χθες οι πολιτικοί αρχηγοί. Όχι τα κάλαντα. Αφού, είπε παρουσιαστής του δελτίου ειδήσεων, σύλλογοι και ομάδες «τους τα έψαλαν». Άλλο ψάλλω τα κάλαντα, άλλο τα «ψέλνω» γενικώς. Όπως θα έπρεπε να είχαν κάνει οι ανώτεροί του, δηλαδή.
«Υπάρχουν προϊόντα που έχουν εκτοξευθεί;» ρωτά η συνάδελφος. Φυλαχτείτε μπορεί και να σας χτυπήσουν άμα πέσουν!
Λεμονάκι μυρωδάτο της χρονιάς, το περίφημο ΟΝΟ ΟΝΟ ΗΤΟ (ο νοών νοείτω)
Και του χρόνου, και ουαί τω ανοήτω!
