Η Ομάδα Θαλάσσιας Τηλεπισκόπησης του Πανεπιστημίου Αιγαίου πήρε την πρωτοβουλία να πραγματοποιήσει ένα πρωτοπόρο πείραμα για τον εντοπισμό και την ποσοτικοποίηση πλαστικών απορριμμάτων στην επιφάνεια της θάλασσας του Αιγαίου. Στόχος του πειράματος είναι ο εντοπισμός, από απόσταση, μεγάλων επιφανειών πλαστικών απορριμμάτων στην επιφάνεια της θάλασσας, που θα επιτρέψει τη στοχευμένη και αποτελεσματικότερη παρέμβαση στην απομάκρυνσή τους.
Η Ομάδα Θαλάσσιας Τηλεπισκόπησης του Πανεπιστημίου Αιγαίου, στο πλαίσιο του «Πράσινου Πανεπιστημίου» και με την αρωγή του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου Λέσβου, διοργανώνει αυτό το πρωτότυπο πείραμα στη Λέσβο. Φοιτητές, ακαδημαϊκοί, αλλά και μαθητές των σχολείων της Λέσβου συνεργάζονται μαζεύοντας τα πιο κοινά απορρίμματα που ρυπαίνουν το θαλάσσιο περιβάλλον του Αιγαίου: Μπουκάλια νερού, πλαστικές σακούλες και αλιευτικά δίχτυα.
Κατασκευάστηκαν τρεις πλωτοί «στόχοι», 10×10 μέτρα ο καθένας, πάνω στους οποίους στερεώθηκαν τα πλαστικά απορρίμματα. Ο πρώτος στόχος περιέχει 3.600 πλαστικά μπουκάλια νερού 1,5 λίτρου, o δεύτερος 185 πλαστικές σακούλες μιας χρήσης και ο τρίτος 200 τεραγωνικά μέτρα δίχτυα ψαρέματος.
Οι στόχοι θα «αφεθούν» υπό παρακολούθηση μέσα στη θάλασσα και θα συλλεχθούν αμέσως μετά την ολοκλήρωση του πειράματος. Για την καταγραφή των πλαστικών θα χρησιμοποιηθούν τουλάχιστον τρία drones, τα οποία θα είναι εξοπλισμένα με κάμερες στο ορατό φάσμα (RGB), σε συγκεκριμένες φασματικές (πολυ-φασματικές) περιοχές και στο θερμικό φάσμα. Η επεξεργασία μέσω αλγορίθμων των δορυφορικών δεδομένων και των αεροφωτογραφιών θα επιτρέψει τη σύγκριση των δύο διαφορετικών τρόπων απεικόνισης, αναδεικνύοντας τη χρησιμότητα της τεχνολογίας για τον εντοπισμό από απόσταση των πλαστικών στη θάλασσα.
Το πείραμα θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 7 Ιουνίου, στις 12:00ν στη παραλία «Τσαμάκια», με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Περιβάλλοντος (5 Ιουνίου) και της Παγκόσμιας Ημέρας Ωκεανών (8 Ιουνίου), αξιοποιώντας τη δυνατότητα κάλυψης από τους ευρωπαϊκούς δορυφόρους Sentinel-2 και Sentinel-1.
















Το «Σκοπιανό» σε Ρέ(μο) μείζονα και οι «8» Ικέτες
Της Βασιλικής Τζότζολα
Είναι ταπεινές στιγμές της καθημερινότητας που σου ψιθυρίζουν ότι μεγαλώνεις. Όπως η «υπεξαίρεση» πληροφορίας που, νωρίς κάθε πρωί, διαπράττω σε βάρος του περιπτερά. Στο χθεσινό εξώφυλλο της «Αυγής» φωταυγάζει[1] ο όρος «Μακεδονικό». Όταν η λάμπουσα αδρεναλίνη μου εγείρεται αιφνιδίως, ρίχνει ένα κέρμα στο juke box του μυαλού: «είναι στιγμές, που η αλήθεια μοιάζει ψέμα … Μνήμες παλιές σ’ αναζητούν απεγνωσμένα, είναι στιγμές..»..
Κι όσο ο ορφικός ύμνος του Αντώνη Ρέμου ηχεί εντός μου, διερωτώμαι: Γιατί το «Σκοπιανό» ζήτημα, που με συστηματικότητα και μετά από διηνεκή, εντούτοις, άρρητο συλλογικό διάλογο συμφωνήσαμε να ονομάσουμε «Σκοπιανό», γιατί η επίσημη κυβερνητική φωνή αναβαπτίζει «Μακεδονικό»;
Δύο οι λόγοι:
Η μετ’ επιτάσεως αναβάπτιση του «Σκοπιανού» σε «Μακεδονικό» μόνο τυχαία δεν είναι. Η σκοπιμότητά της συνίσταται στην εξοικείωση του Έλληνος βλέμματος στον «προς αποξένωση» όρο «Μακεδονία». Ώστε, αν τον πασπαλίσεις οσονούπω με έναν – όποιον – επιθετικό προσδιορισμό, η οκνηρία της συνήθειας να μην εγείρει αντιδράσεις. Στις μέρες μας, την προδοσία τη λένε αδιαφορία. Η ύψιστη μορφή προδοσίας είναι η αδιαφορία! Για τις Λέξεις, για τη Γλώσσα, για την Ικεσία, για την κάθε σταθερά που μας συνέχει επί τρεις χιλιάδες χρόνια.
Ικεσία. Ικέτης. Δεν είναι μόνο η δίκη των «8» ικετών εκ Τουρκίας. Είναι εκείνη η ξεδιάντροπη μνήμη της παράδοσης Οτσαλάν, στον εκάστοτε Μποζντάγ, που σήμερα απειλεί το Ελληνικό Κράτος: «τους 8 στρατιωτικούς θα τους φέρουμε “πακέτο” στην Τουρκία». Ένα ευρωπαϊκό Κράτος Δικαίου απειλείται από ένα Συμμοριτο-κράτος. Και οι Τούρκοι «ικέτες» δηλώνουν ότι καθίστανται «οιονεί όμηροι». Εδώ είναι Ελλάδα, Κυρίτση, εφέντη μ’! Δεν είναι παίξε – γέλασε! Ομήρους αρπάζουν[3], κρατούν και ανταλλάσσουν οι Συμμορίες! Όχι τα Κράτη Δικαίου!
«Είναι στιγμές, που ξανά γίνεσαι ανάγκη, ξυπνάς ευχές, που καταλήξαν αυταπάτη και οι πληγές αιμορραγούν και στάζουν δάκρυ και ενοχές .. κάποιες στιγμές χωρίς να φταις..».
Η παραχώρηση Ονόματος είναι παραχώρηση Εδάφους. Η παραχώρηση Ικέτη είναι παραχώρηση «Φιλότιμου». Κι αυτή τη λέξη μας την έδωσαν μόνον Ελληνική στις αμμουδιές του Ομήρου. Εμείς – όσοι και όποιοι εμείς – δε διαθέτουμε από ένστικτο την παραχώρηση. Ούτε τη διδαχθήκαμε, ούτε την επιλέγουμε! «Η Ελλάς είναι πολύ μικρά χώρα δια να διαπράξει μίαν τέτοιαν ατιμίαν»[4].