“Χρειαζόμαστε μια νέα κυβέρνηση που θα οδηγήσει τη χώρα στο μέλλον” επισημαίνει σε συνέντευξη του στην γερμανική Süddeutsche Zeitung, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, τονίζοντας ότι “η κυβέρνηση Τσίπρα δεν έχει πλέον να προσφέρει τίποτα”.
Μιλώντας για τον τρόπο που θα κυβερνήσει η ΝΔ, προαναγγέλλει ότι «θα μειώσει τις κρατικές δαπάνες και τους φόρους», ότι «θα δημιουργήσει ένα μικρότερο και αποτελεσματικότερο κράτος χωρίς απολύσεις, αλλά προσλαμβάνοντας λιγότερους υπαλλήλους από όσους θα συνταξιοδοτούνται».
Επίσης ο κ. Μητσοτάκης αναδεικνύει ως μια από τις σημαντικότερες μεταρρυθμίσεις της ΝΔ αυτήν της αναδιάρθρωσης της Δημόσιας Διοίκησης, για την οποία κατηγορεί την ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν έχει κάνει τίποτα.
Καταλογίζοντας, τέλος, τεράστιες ευθύνες στο ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα τόσο για τους χειρισμούς τους στο μεταναστευτικό, όσο και στα εθνικά θέματα, επαναλαμβάνει ότι η ΝΔ δεν θα κυρώσει την κακή συμφωνία των Πρεσπών ούτε στην παρούσα, ούτε στην επόμενη βουλή, αλλά αν τελικώς η συμφωνία αυτή ψηφιστεί τόσο από το σκοπιανό όσο και από το ελληνικό κοινοβούλιο, θα είναι αναγκασμένος εκ των πραγμάτων να τη σεβαστεί.
Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας:
Ερ.: Ο Π/Θ Αλέξης Τσίπρας και το αριστερό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ έχουν στην ελληνική Βουλή αυτή τη στιγμή πλειοψηφία μόλις δύο ψήφων. Βρίσκεται η Ελλάδα στα πρόθυρα πρόωρων εκλογών;
Απ.: Εμείς λέμε ότι όσο πιο γρήγορα γίνουν εκλογές, τόσο το καλύτερο. Η κυβέρνηση Τσίπρα δεν έχει τίποτα να προσφέρει πια στη χώρα. Στις 20 Αυγούστου εκπνέει το τρίτο και τελευταίο ευρωπαϊκό πρόγραμμα διάσωσης για την Ελλάδα. Χρειαζόμαστε μια νέα κυβέρνηση, που θα οδηγήσει τη χώρα στο μέλλον. Η οικονομία δεν αναπτύσσεται, με εξαίρεση τον τουρισμό. Και κανείς δεν μιλά για το ιδιωτικό χρέος , που τα προηγούμενα τρία χρόνια αυξήθηκε σχεδόν κατά 50%, από τα 80 στα 130 δις. Ευρώ. Μιλώ για τα χρέη των πολιτών στις Εφορίες, τα ασφαλιστικά ταμεία και τις τράπεζες. Σε πολλούς ανθρώπους κυριαρχεί το αίσθημα της απελπισίας.
Ερ.: Πώς θα γίνει τότε αντιληπτό το τέλος του προγράμματος διάσωσης;
Απ.: Ο κόσμος δεν θα νιώσει καμιά πραγματική αλλαγή. Οι φόροι είναι πολύ υψηλοί και παραμένουν υψηλοί. Οι συντάξεις θα περικοπούν για μια ακόμα φορά – σ’ αυτό συμφώνησε ήδη ο κύριος Τσίπρας. Επομένως, δεν υπάρχει αίσθημα ευφορίας. Αν η κατάσταση ήταν τόσο καλή, όπως προσπαθεί να την παρουσιάσει η κυβέρνηση, γιατί λένε τότε οκτώ στους δέκα Έλληνες σε όλες τις δημοσκοπήσεις ότι δεν βλέπουν φως στην άκρη του τούνελ; Επιπλέον, ακόμα και μετά το τέλος του προγράμματος, θα συνεχίσει να υπάρχει επιτήρηση της Ελλάδας από τους πιστωτές.
Ερ.: Είναι καλό ή κακό αυτό για την Ελλάδα;
Απ.: Όσο περισσότερη ανεξαρτησία έχουμε, τόσο το καλύτερο για μας. Το πρόβλημα είναι η εμπιστοσύνη. Αν υπήρχε αρκετή εμπιστοσύνη ότι η κυβέρνηση θα εφαρμόσει κιόλας τις μεταρρυθμίσεις που συμφώνησε, δεν θα ήταν αναγκαίος κανένας τόσο αυστηρός μηχανισμός επιτήρησης των πάντων, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα. Και είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Στην Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Κύπρο δεν συνεχίστηκε η επιτήρηση μετά το τέλος του προγράμματος.
Ερ.: Υπόσχεστε μειώσεις φόρων για τις επιχειρήσεις και μείωση του υψηλού ΦΠΑ, που τώρα ανέρχεται στο 24%. Πώς προτίθεσθε να χρηματοδοτήσετε κάτι τέτοιο εντός του αυστηρού προκαθορισμένου πλαισίου;
Απ.: Θα σεβαστούμε τους οικονομικούς στόχους που έχουν συμφωνηθεί με τους πιστωτές. Αλλά υπάρχουν περιθώρια. Θέλουμε να κάνουμε οικονομία και να μειώσουμε τους φόρους. Η κυβέρνηση έχει κάνει λίγα πράγματα για τη μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης. Το αντίθετο. Τα τελευταία τρία χρόνια αύξησε τις δαπάνες για προσωπικό κατά 500 εκατομ. Ευρώ. Εγώ θέλω μικρότερο, αλλά αποτελεσματικότερο κράτος. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε το πρωτογενές πλεόνασμά της, υπερφορολογώντας την οικονομία. Είναι απλά δίκαιο να επιστραφούν αυτά τα χρήματα στην πραγματική οικονομία. Κατέστρεψαν ό,τι είχε απομείνει από τη μεσαία τάξη. Οι υψηλοί φόροι δεν δημιουργούν ανάπτυξη και προκαλούν φοροαποφυγή. Αν ζητήσετε από έναν τεχνίτη να σας βάψει το σπίτι, θα το κάνει μόνον αν δεν πρέπει να κόψει απόδειξη, γιατί μετά την αφαίρεση φόρων και ασφαλιστικών εισφορών δεν βρίσκει κανένα νόημα πια να δουλεύει. Θα σας προτείνει το εξής: Θα το κάνω χωρίς απόδειξη, είναι καλύτερα και για σένα και για μένα. Αλλά είναι κακό για το κράτος. Αυτόν τον φαύλο κύκλο πρέπει να σπάσουμε.
Ερ.: Και πώς θα το κάνετε αυτό;
Απ.: Θα μείωνα τους φόρους και περιμένω αντίστοιχα καλύτερη φορολογική ηθική. Και για να κυνηγήσει κανείς τους φοροφυγάδες σήμερα υπάρχουν καλύτερες δυνατότητες από πριν. Έχουμε πλέον μια ανεξάρτητη φορολογική αρχή, πράγμα που αποτέλεσε μια από τις σημαντικότερες μεταρρυθμίσεις και ευτυχώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν την πείραξε.
Ερ.: Μικρότερο κράτος σημαίνει κι άλλες απολύσεις;
Απ.: Θέλουμε να προσλάβουμε λιγότερους ανθρώπους από αυτούς που βγαίνουν σε σύνταξη. Και να μειώσουμε τον αριθμό των συμβάσεων ορισμένου χρόνου.
Ερ.: Το Βερολίνο και η Αθήνα διαπραγματεύονται αυτήν την περίοδο μια διμερή συμφωνία για την επιστροφή προσφύγων, που είχαν ήδη καταγραφεί στην Ελλάδα. Τι γνώμη έχετε επ’ αυτού;
Απ.: Η κυβέρνηση Τσίπρα δεν αποδίδει αξία στο να μας ενημερώσει για τις συνομιλίες. Έλεγα πάντοτε ότι το μεταναστευτικό πρέπει να αντιμετωπιστεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο και εκτιμώ πολύ που η γερμανίδα Καγκελάριος πιέζει για κατανομή της ευθύνης στην ΕΕ. Μια συμφωνία Ελλάδας-Γερμανίας δεν θα λύσει όλα τα προβλήματα. Επιπλέον, οι αριθμοί για τους οποίους μιλάμε είναι πολύ μικροί. Το σημαντικότερο είναι ότι ο κ. Τσίπρας δεν ενδιαφέρεται πραγματικά να ασφαλίσει τα σύνορα της ΕΕ. Αυτό πιθανόν οφείλεται στα αριστερά του γονίδια ή είναι ο ίδιος όμηρος ορισμένων αριστερών ομάδων. Γι’ αυτό δεν αποτελεί αξιόπιστο συνομιλητή. Χωρίς προστασία των εξωτερικών συνόρων δεν μπορούμε όμως να έχουμε εσωτερική ελευθερία κίνησης στην ΕΕ. Ούτε μπορώ να δεχτώ το ότι ορισμένες χώρες της ΕΕ, π.χ. η Ουγγαρία, δεν θέλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους για την υποδοχή προσφύγων. Έτσι, η Ελλάδα σηκώνει ένα ιδιαίτερο βάρος.
Ερ.: Τι πρέπει να γίνει με τις χώρες που είναι αρνητικές;
Απ.: Πρέπει να νιώσουν τις συνέπειες. Κι αυτή δεν είναι απειλή ενανίον της Πολωνίας ή της Ουγγαρίας. Αλλά τα βάρη πρέπει να μοιράζονται.
Ερ.: Τι πρέπει να γίνει με το σύμφωνο του Δουβλίνου, που απαιτεί να γυρίζουν πίσω οι πρόσφυγες στη χώρα στην οποία πάτησαν για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκό έδαφος;
Απ.: Το σύμφωνο του Δουβλίνου είναι νεκρό. Χρειαζόμαστε μια νέα διαδικασία. Πριν από αυτό όμως, εμείς στην Ελλάδα θα πρέπει να συμπτύξουμε τις διαδικασίες ασύλου, που διαρκούν αιώνια με δύο βαθμούς δικαιοδοσίας και δύο βαθμίδες έφεσης. Πρέπει να επιταχυνθούν οι διαδικασίες. Μετά, όποιος πάρει άσυλο είναι ελεύθερος να πάει όπου θέλει. Όποιος δεν πάρει, πρέπει να μεταφερθεί στην Τουρκία, όπως προβλέπει η συμφωνία της ΕΕ με την Άγκυρα.
Ερ.: Τελευταία, ο Τσίπρας πέτυχε συμφωνία για την 25ετή ονοματολογική διένεξη με τη βόρεια γείτονα χώρα σας, που τώρα αναμένεται να ονομαστεί Βόρεια Μακεδονία. Ο δεξιός εταίρος του ΣΥΡΙΖΑ απορρίπτει τη συμφωνία και γι’ αυτό έχει συρρικνωθεί τόσο η πλειοψηφία. Και εσείς είστε κατά της συμφωνίας, που για τη γερμανική κυβέρνηση είναι «ιστορική», επειδή ανοίγει για τα Σκόπια το δρόμο προς το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Πώς προτίθεσθε να εξηγήσετε στους ευρωπαίους εταίρους τη θέση σας;
Απ.: Έχω δηλώσει ξεκάθαρα ότι δεν μου αρέσει αυτή η συμφωνία. Αλλά δηλώνω επίσης ότι θα σεβαστώ τη συμφωνία ως υποχρέωση της χώρας, αν κυρωθεί από το ελληνικό κοινοβούλιο. Αλλά το κόμμα μου, η Νέα Δημοκρατία, θα την καταψηφίσει.
Ερ.: Θα προτιμούσατε να γίνουν πρόωρες εκλογές μετά την επικύρωση;
Απ.: Όχι. Αλλά αν είχα διαπραγματευτεί εγώ, θα είχα αναζητήσει μια άλλη λύση. Ο βόρειος γείτονάς μας πήρε από μας κάτι που μέχρι τώρα καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν ήταν πρόθυμη να δώσει: το δικαίωμα σε μακεδονική εθνικότητα και μακεδονική γλώσσα, αν και εμείς πλέον ονομάζουμε τη χώρα Βόρεια Μακεδονία. Πρόκειται βέβαια για παράδοξο.
Ερ.: Αλλά ο όρος «μακεδονική γλώσσα» χρησιμοποιείται ‘ηδη από το 1977 σε έγγραφα των ΗΕ.
Απ.: Δεν είναι το ίδιο πράγμα. Πρέπει να είμαστε πολύ ευαίσθητοι εδώ. Η πλειονότητα των Ελλήνων απορρίπτει τη συμφωνία. Ιδιαίτερα στη βόρειο Ελλάδα πολλοί άνθρωποι είναι εξοργισμένοι. Εκατοντάδες ελληνικές εταιρείες εκεί χρησιμοποιούν για τα προϊόντα τους τον όρο «μακεδονικός». Δεν θα είχα αντίρρηση να λέγαμε ότι η γλώσσα που μιλιέται στα Σκόπια είναι η σλαβο-μακεδονική, αλλά όχι η μακεδονική. Οι γείτονές μας θα κάνουν δημοψήφισμα και νομίζω ότι η συμφωνία θα εγκριθεί εκεί. Αν γινόταν σε μας δημοψήφισμα, η συμφωνία δεν θα είχε καμιά ευκαιρία. Δεν θέλω δημοψήφισμα, γιατί για θέματα εξωτερικής πολιτικής πρέπει να αποφασίζει η Βουλή. Αλλά αυτό πρέπει να μας προβληματίσει. Ο κ. Τσίπρας, και σ’ αυτήν την περίπτωση, δεν διαβουλεύτηκε πριν μαζί μας. Θέλει να χρησιμοποιήσει το θέμα, για να διχάσει το κόμμα μου, αλλά δεν θα συμπράξω σ’ αυτό το παιχνίδι. Είναι σημαντικό για το μέλλον της Ελλάδας να μείνει η ΝΔ ενωμένη και να μπορέσει προσεχώς να σχηματίσει μια στέρεη φιλοευρωπαϊκή κυβέρνηση.
Ερ.: Η Ελλάδα ήταν για πολύ καιρό υπέρ της ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ, και για λόγους δικής της ασφάλειας. Η Τουρκία δεν έχει πια για το προσεχές μέλλον καμιά πιθανότητα για κάτι τέτοιο. Τι σημαίνει αυτό για την Αθήνα;
Απ.: Η Τουρκία πρέπει να σέβεται το διεθνές δίκαιο. Για παράδειγμα, δεν πρέπει να κρατά φυλακισμένους δύο έλληνες αξιωματικούς, που το Μάρτιο, μια μέρα με ομίχλη, εισήλθαν σε τουρκικό έδαφος κατά λάθος. Δεν είναι δείγμα σχέσεων καλής γειτονίας. Ελπίζω ότι μια μέρα θα μπορέσουμε να κάνουμε μια νέα αρχή στις σχέσεις μας με τον κ. Ερντογάν. Αλλά χρειάζονται δύο για να χορέψεις τανγκό.
Ερ.: Η σύλληψη των αξιωματικών δίνει την αίσθηση της εκδίκησης μετά την υποβολή αίτησης ασύλου στην Ελλάδα οκτώ τούρκων αξιωματικών, μετά την απόπειρα ποραξικοπήματος πριν από δύο χρόνια.
Απ.: Δεν είναι συγκρίσιμα αυτά. Σεβόμαστε τις αποφάσεις της ελληνικής δικαιοσύνης. Δεν είμαστε στο παζάρι.
Ερ.: Αντίθετα με τους Τούρκους στη Γερμανία, οι Έλληνες του εξωτερικού δεν επιτρέπεται να ψηφίζουν, αλλά πρέπει να ταξιδεύουν στην Ελλάδα γι’ αυτό. Γιατί;
Απ.: Εγώ θα το άλλαζα αυτό, αλλά για αλλαγές στον εκλογικό νόμο απαιτούνται 200 βουλευτικές ψήφοι. Και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν το θέλει, γιατί φοβούνται ότι όποιος ζει στο εξωτερικό είναι πιο σκεπτικιστής απέναντι σε αυτήν την κυβέρνηση. Τα τελευταία επτά, οκτώ χρόνια, 400.000 νέοι άνθρωποι έφυγαν από την Ελλάδα λόγω κρίσης. Και μια αριστερή κυβέρνηση τους λέει: Αν έχετε χρήματα, αγοράστε εισιτήριο και ψηφίστε, αλλά αν είστε φτωχοί αφήστε το. Είναι πράγματι παράλογο αυτό.
Κύπρος, 20 Ιουλίου 1974. Θυμάμαι!
“ Είναι δύσκολο να πιστέψω
πως μας τους έφερε η θάλασσα της Κερύνειας ,
είναι δύσκολο να πιστέψω πως μας τους έφερε
η αγαπημένη θάλασσα της Κερύνειας .
Ανασήκωσε την πλάτη κι απόσεισε τους
Πενταδάκτυλε μου .”
Γράφει η Μαρία Ε. Δημητρίου
Και κάπως έτσι μπήκαν στη ζωή μας καινούργιες λέξεις . Εισβολή , αγνοούμενοι , εγκλωβισμένοι, πρόσφυγες. Τόσες πολλές έννοιες και κανείς για να μας τις εξηγήσει, ότι καταλαβαίναμε από μόνοι μας.
Οι μεγάλοι είχαν άλλες έγνοιες . Είχαν φύγει για τον πόλεμο όσοι ήταν σε ηλικία επιστράτευσης (ακόμα μια καινούργια λέξη) και άλλοι βρίσκονταν μέσα στα δάση να σβήνουν τις φωτιές που είχαν βάλει οι τούρκοι.
Εκείνο το καλοκαίρι μεγαλώσαμε απότομα με βίαιο τρόπο. Δεν χρειαζόμασταν πια παραμύθια, τον δράκο τον είχαμε μπροστά μας τον ζούσαμε, έστω και από μακριά .
Εκείνη την εποχή βρισκόμαστε λόγω της δουλειάς του πατέρα μου στην Παναγιά στην επαρχία Πάφου, το χωριό του Μακαρίου. Ζήσαμε τα γεγονότα από μια άλλη οπτική . Εγώ ήμουν κάπως σαν παρατηρητής . Καταγραφέας γεγονότων , ένα παιδί που δεν μπορούσε να επεξεργαστεί συναισθηματικά μια τέτοια κατάσταση. Θυμάμαι γεγονότα αλλά κανένα συναίσθημα .
Δε θα ξεχάσω τη στιγμή που ανακοινώθηκε από το ΡΙΚ η είδηση του θανάτου του Μακαρίου. Ήταν η πρώτη φορά που είδα τον πατέρα μου να κλαίει και ήταν σαν αυτά τα δάκρυα να ήταν τα δάκρυα όλης της Κύπρου για το κακό που ήξεραν πως θα έρθει.
Εκείνη την ίδια μέρα όταν έγινε το πραξικόπημα και ανακοινώθηκε από το ραδιόφωνο , μαζεύτηκαν κάτω από το σπίτι μας που βρισκόταν στο κέντρο δίπλα από την εκκλησία όλες οι γυναίκες που τα παιδιά τους βρίσκονταν στην Προεδρική Φρουρά. Κάθισαν κάτω στο πεζοδρόμιο και μοιρολογούσαν τα παιδιά τους. Ήταν σίγουρες ότι αφού ο Μακάριος ήταν νεκρός , νεκρά ήταν και κείνα.
Θυμάμαι ακόμα και τη στιγμή που ακούσαμε τη φωνή του πάλι από το ραδιόφωνο να μας λέει ότι είναι ζωντανός και οχι νεκρός όπως η χούντα των Αθηνών και οι εδώ εκπρόσωποι της θα ήθελαν. Στο μεταξύ οι πραξικοπηματικές δυνάμεις είχαν καταλάβει σχεδόν όλες τις πόλεις του νησιού. Μια πληροφορία που ακούστηκε αργότερα ήταν ότι είχαν σκοπό με τανκς να ισοπεδώσουν το χωριό για να μην υπάρχει τίποτα που να θυμίζει το Μακάριο, αλλά έγινε στο μεταξύ η τουρκική εισβολή και δεν πρόλαβαν . Αρκετές φορές αργότερα σκέφτηκα πως θα ήταν η ζωή ή αν θα υπήρχε ζωή αν αυτό το σενάριο ολοκληρωνόταν με επιτυχία…
Θυμάμαι τη μέρα που ήρθαν τα αεροπλάνα να μας βομβαρδίσουν και μας κατέβασε η μητέρα μου κάτω στο ισόγειο στις αποθήκες, είπε σε μένα και στον αδελφό μου να κλείσουμε τ’ αυτιά μας και εκείνη κρατούσε το μωρό στην αγκαλιά και του έκλεινε τα αυτάκια του . Για κείνην δε νοιάστηκε αν θα πάθαινε καμιά ζημιά από το θόρυβο των βομβαρδιστικών ή από καμιά βόμβα που θα έσκαζε πάρα δίπλα, αλλά θα μου πείτε έτσι είναι οι μάνες . Ο πατέρας μου ήταν στο μέτωπο με τις μεγάλες φωτιές και μεις μόνοι μας σε ένα ξένο μέρος .
Δίπλα μας είχαμε ένα ζευγάρι ηλικιωμένους ο παππούς φορούσε την παραδοσιακή βράκα . “ Μη φοβάστε μας έλεγε, έχω στο σπίτι όπλο αν έρθουν οι τούρκοι θα τους σκοτώσω.” Και γω τον πίστευα εκείνον το παππού με τη βράκα τον έβλεπα σαν υπεράνθρωπο αφού είχε και όπλο.
Τα βράδια κοιμόμασταν με τα ρούχα και δεν ανάβαμε φώτα είμασταν πάντα έτοιμοι να φύγουμε. Ακόμα ηχεί στα αυτιά μου η φωνή του ντελάλη που γυρνούσε και φώναζε “ φύγετε , φύγετε έρχονται οι τούρκοι…” Να φύγουμε , να πηγαίναμε που, αν έφταναν μέχρι εκεί οι τούρκοι δεν είχαμε που να πάμε …
Θυμάμαι μια μέρα, στο μεσοδιάστημα της πρώτης και της δεύτερης εισβολής όταν κυρήχθηκε εκεχειρία (ακόμα μια άγνωστη λέξη που μάθαμε βιωματικά) , ήμαστε σε ένα φιλικό σπίτι . Οι μεγάλοι συζητούσαν, προσπαθούσαν να μάθουν όποια πληροφορία μπορούσαν από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση .Και γω από δίπλα να στήνω αυτί . Κάποιος έλεγε για τους αμερικάνους που βοηθούσαν τους τούρκους . “Ναι απαντούσε κάποιος άλλος, αλλά εμείς έχουμε τους Ρώσσους θα έρθουν με τα αεροπλάνα να μας βοηθήσουν” έτσι νόμιζαν γιατί τότε ο Μακάριος είχε καλή σχέση με την τότε Σοβιετική Ένωση και γω πεταγόμουν στη μέση , δεν ήμουν ούτε εφτά χρονών “και ποιοι είναι πιο δυνατοί;” ζητούσα να μάθω.
“ Οι ρώσσοι βέβαια” μου απαντούσαν και εγώ ανακουφισμένη κοιτούσα ψηλά στον ουρανό . Περίμενα για αρκετό καιρό τα αεροπλάνα που θα έρχονταν να μας βοηθήσουν. Τελικά δεν ήρθε κανείς …
Όταν άνοιξαν τα σχολεία το Σεπτέμβη είχαμε στην τάξη καινούργια παιδιά, προσφυγόπουλα..Ένα κορίτσι με το πιο πλατύ χαμόγελο που είχα δει ποτέ, είχε χάσει τον πατέρα του . Ενός άλλου παιδιού ο αδελφός είχε σκοτωθεί στο πραξικόπημα. Ήταν στην Προεδρική Φρουρά . Είχαμε πάει και στην κηδεία . Δεν άνοιξαν το φέρετρο. Ένας όλμος είπανε του είχε φάει το μισό κεφάλι , ήταν και η αρραβωνιαστικιά του ντυμένη στα μαύρα . Μέσα στην επόμενη χρονιά πήγαμε αρκετές φορές να συλλυπηθούμε τη μάνα . Τότε κάναμε συλλογή με τους αγαπημένους μας τραγουδιστές Πουλόπουλος ,Βοσκόπουλος , Νταλάρας ήταν οι πιο δημοφιλείς . Ο συμμαθητής μου είχε μια ιδιαίτερη αδυναμία σε μένα και μου έδινε τα καλύτερα εξώφυλλα, μια φορά εκεί που η μητέρα μου παρηγορούσε τη χαροκάμενη μάνα πετάχτηκε ο συμμαθητής μου στη μέση “κυρία Δέσποινα θα μου τη φυλάξεις τη Μαρία όταν μεγαλώσω να την παντρευτώ;” είπε στη μητέρα μου “ Θα την προσέχω !” Η μάνα του χαμογέλασε ,ένα πικρό χαμόγελο ..ότι και να έγινε εκείνο το καλοκαίρι η ζωή συνεχιζόταν. Έπρεπε να συνεχιστεί…
Με αντίσκηνα που στήθηκαν για να στεγάσουν χιλιάδες ανθρώπους που έχασαν τα σπίτια τους , με τις ουρές στο Ληδρα Πάλλας να περιμένουν για την ανταλλαγή των αιχμαλώντων μέχρι που ήρθε και το τελευταίο λεωφορείο και έμειναν οι υπόλοιποι με τις φωτογραφίες στο χέρι να περιμένουν αυτούς που δε θα έρχονταν ποτέ…
Γι αυτό τώρα που δεν είμαι πια παιδί , αρνούμαι να πιστέψω ότι ήξεραν και προχώρησαν. Ότι άνθρωποι με στρατιωτική εκπαίδευση παρέβλεψαν την τουρκική απειλή που έψαχνε χρόνια αφορμή για να εισβάλει στην Κύπρο και την έδωσαν, ανατρέποντας τη νόμιμη κυβέρνηση. Ήξεραν ότι με βάση τις συνθήκες Λονδίνου -Ζυρίχης η Τουρκία είχε έρεισμα να επέμβει στο νησί αν δημιουργείτο πολιτική ανωμαλία. Δεν κρίνω αν ο Μακάριος ήταν σωστός ή λάθος αν έπρεπε να μοιραστεί την εξουσία με τον Γρίβα. Που εγω σας λέω πως έπρεπε γιατί και εκείνος ήταν πρωτεργάτης στον αγώνα με την ΕΟΚΑ. Αν και ο Γρίβας είχε μερίδιο στην εξουσία δε θα δημιουργούσε την ΕΟΚΑ Β με τις γνωστές παρακρατικές ενέργειες και τα υπόλοιπα μέλη μετά το θάνατο του δε θα έπαιζαν το παιχνίδι της Αθηναϊκής Χούντας… Το αποτέλεσμα όμως μετράει , ένα νησί καταδικάστηκε από τις φιλοδοξίες αυτών που το κυβερνούσαν και από αυτών που ήθελαν να το κυβερνήσουν… Ένα νησί χωρίστηκε σε Μακαριακούς και Γριβικούς ενώ θα μπορούσαν να βρουν μια λύση, και μη μου πει κανείς ότι δεν μπορούσαν …Πάνω από όλα ο εγωισμός και πάντα ο εγωισμός που καταστρέφει τις ζωές των άλλων …και σήκωσε ο αδελφός όπλο στον αδελφό του ενώ η Τουρκία ετοιμαζόταν για εισβολή. Ήξεραν και αυτό είναι που το κάνει χειρότερο.
19 Ιουλίου ένα βράδυ πριν από την εισβολή και οι άνθρωποι συνέχιζαν να κάνουν όνειρα ανακατεμένα με το φόβο που προκάλεσε το πραξικόπημα. Κάποιοι υποψιάζονταν μα οι περισσότεροι την έβλεπαν σαν μια μέρα που θα ξημέρωνε όπως τις άλλες. Τι όνειρα είδαμε εκείνο το βράδυ , δε θυμάμαι ήμουν μικρό παιδί και ύστερα δεν είχαμε χρόνο να μιλάμε για το πριν ..ήταν αυτό το μετά που άλλαξε τις ζωές μας. Να γύριζε ο χρόνος πίσω να δίναν το στερνό φιλί αυτοί που χωρίστηκαν βίαια μια για πάντα να γινόταν μια μικρή παράκαμψη στο χρόνο να μην ερχόταν ποτέ εκείνη η μέρα, είθε…