*Του Σταύρου Καλαφάτη
Καθώς το Αριστερό «πείραμα» της Ελλάδας οδεύει προς το άδοξο τέλος του, έχοντας διαρκέσει ήδη πολύ περισσότερο, απ` όσο αντέχουν η χώρα και η κοινωνία, μπορούμε να κάνουμε μια προσπάθεια υπέρβασης των τρεχουσών αντιπαραθέσεων και να δούμε μια μεγαλύτερη «εικόνα».
Η «εικόνα» αυτή, έχει μερικές αδιαμφισβήτητες –σε βαθμό μαθηματικού αξιώματος- συνθήκες.
1ον) Η Αριστερά, όπου κι αν άσκησε εξουσία, διαχρονικά τη συνόδευσε με καθεστωτικές νοοτροπίες. Αυτές άλλοτε «μεταφράστηκαν» σε… παρεοκρατία, δημοκρατικά ελλείμματα και νοοτροπίες επιβολής μειοψηφικών ιδεοληψιών στις κοινωνικές πλειονότητες- όπως στην Ελλάδα- και άλλοτε έφτασαν έως την επιβολή ολοκληρωτισμού, με πλήθος ιστορικών παραδειγμάτων.
2ον) Κάθε Αριστερή Διακυβέρνηση, δημοκρατική ή ολοκληρωτική, σημαδεύτηκε από μια μεγάλη αντίφαση. Τη περαιτέρω φτωχοποίηση του λαού, εν ονόματι του οποίου διεκδίκησε την εξουσία υποσχόμενη άνοδο του βιοτικού επιπέδου.
3ον) Σε κάθε Αριστερό οικονομικό «μοντέλο» η ιδιωτική πρωτοβουλία υπέστη διωγμό και το κέρδος «ενοχοποιήθηκε». Οι διεργασίες που πραγματικά θα μπορούσαν να ενισχύσουν την παραγωγή πλούτου, την ανάπτυξη και την απασχόληση, ενεπλάκησαν στα γρανάζια ενός ακραίου κρατισμού, ο οποίος αντιλαμβάνεται τον ιδιωτικό τομέα ως υποζύγιο.
4ον) Κάθε Αριστερό μοντέλο κοινωνικής πολιτικής, ανέπτυξε νοοτροπία επιδοματικής συντήρησης της φτώχειας που το ίδιο ανακυκλώνει.
5ον) Κάθε Αριστερή εξουσία, καλλιέργησε έναν στρεβλό «πατριωτισμό» όχι προς υποστήριξη ουσιαστικών εθνικών δικαίων έναντι εξωτερικών προκλήσεων, αλλά προς μια συνομωσιολογική υπόδειξη εξωτερικών «εχθρών» της… λαοπρόβλητης εξουσίας, και των πολιτικών αντιπάλων της ως υποχείρια των «εχθρών» αυτών.
Η ίδια η Αριστερά λοιπόν ήταν και παραμένει αυτή, που σε κάθε κυβερνητική της εκδοχή, κατορθώνει να εκφυλίσει τις ιδεολογικές της αρχές, σε συνονθύλευμα ιδεολογημάτων.
Και ποιος μένει να υπερασπιστεί τις –κατ` ευφημισμόν- Αριστερές αρχές; Το δικαίωμα στην Εργασία; Το δικαίωμα σε καλύτερη παιδεία, καλύτερη υγεία; Καλύτερο εισόδημα, καλύτερη ζωή;
Ίσως μοιάζει οξύμωρο, αλλά το βάρος της πραγματικής προάσπισης αυτών των αρχών, πέφτει σ` αυτό που εδώ και δεκαετίες προσδιορίζεται ως Κοινωνικός Φιλελευθερισμός, αποτελώντας, ελέω αειμνήστου Κωνσταντίνου Καραμανλή, τον θεμέλιο λίθο της Νέας Δημοκρατίας.
Σε μια εποχή μάλιστα, που ο Κοινωνικός Φιλελευθερισμός αποκαθίσταται ως ευρωπαϊκό όραμα, μέσα από την εξειδίκευση των επιταγών της Λευκής Βίβλου, είναι οι Φιλελεύθερες αξίες, αυτές που «καλούν» στο βήμα του διαλόγου την ίδια την κοινωνία: τα πανεπιστήμια, κοινωνικούς εταίρους, τους φορείς εκπροσώπησης επαγγελματικών ομάδων, επιχειρηματιών και εργαζομένων…
Αυτό το μοντέλο συμμετοχής της κοινωνίας στην εξουσία –όσο κι αν ενοχλεί εκείνους που επικαλούνται την κοινωνία μόνο για να τη καπηλεύονται- στην Ελλάδα το εκφράζει η Νέα Δημοκρατία.
Με κοινωνικό πρόσημο στον αναπτυξιακό της σχεδιασμό, καθιστά την παραγωγή πλούτου, όχι αυτοσκοπό συντήρησης μιας νομενακλατούρας, αλλά βασική προϋπόθεση διάχυσης πλούτου, για την ενίσχυση της απασχόλησης και τη στήριξη της νεολαίας, της παιδείας, της καινοτομίας και της επιχειρηματικότητας, της αγροτικής οικονομίας.
Ο Κοινωνικός Φιλελευθερισμός, γίνεται ουσιαστικό σημείο συνάντησης ρεαλισμού και ελπίδας, πέρα από ουτοπίες και ιδεοληψίες. Μιας συνάντησης βιωματικής, στην πραγματική, καθημερινή ζωή…
Ο Σταύρος Καλαφάτης είναι Βουλευτής Θεσσαλονίκης της Ν.Δ. και π. Υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής
Βιτάλης (ΔΩΔΩΝΗ): Tο υπουργείο έχασε 6.5 εκ. για τη φέτα!
Γράφει ο Γιάννης Βιτάλης για το ThePresident
Είναι θλιβερό αυτό που συνέβη.
Δεν κατάφερε το υπουργείο και ο υπουργός δια του εποπτευόμενου φορέα του, που είναι ο ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ να τρέξει τις διαδικασίες με συνέπεια σήμερα να έχει παρέλθει η προθεσμία και να χάνουμε τα 6,5 εκατ ευρώ που μας έδινε η Ε.Ε για την προώθηση της φέτας σε χώρες του εξωτερικού.
Είναι αδιανόητο πως κατάφεραν μετά από παρατάσεις, μάλιστα, που ζήτησε το αρμόδιο υπουργείο και πάλι να χαθούν χρήματα, τα οποία μας τα έδιναν για να μας χρυσώσουν το χάπι μετά τις επαίσχυντες συμφωνίες με τον Καναδά και την Αφρική.
Και φαντασθείτε ότι το ποσό αυτό για την Ελλάδα και ειδικότερα για τη φέτα είναι πάνω από το 50% του συνολικού ποσού, που διέθεσαν οι Ευρωπαίοι στις υπόλοιπες χώρες.
Δεν έχω παρά να δηλώσω την απογοήτευσή μου και τη θλίψη μου για τους χειρισμούς του αρμοδίου υπουργείου και των υπηρεσιών του.
Παρά το γεγονός ότι ο ΣΕΒΓΑΠ βοήθησε όσο μπορούσε και την ώρα που προσπαθούμε να στήσουμε στα πόδια της την διεπαγγελματική, που ακριβώς αυτό που δεν μπόρεσε να κάνει το κράτος θα αναλάβει αυτή την οργάνωση για τη φέτα και την προστασία της και ανάδειξή της σε όλο τον κόσμο, τη φέτα που υπερηφανευόμαστε ότι αποτελεί το εθνικό μας προϊόν, ο κ. Υπουργός αρνείται να την αναγνωρίσει και να υπογράψει τον πλήρη φάκελο τον οποίο καταθέσαμε εδώ και πάνω από 10 μήνες.
Είμαστε σε συσκέψεις επί συσκέψεων και τον ορισμό επιτροπών και υποεπιτροπών και δεν προχωρά τίποτε σε μια Ελλάδα, που τόσο ανάγκη έχει να προχωρήσει μπροστά.
Θέλουν να βάλουν τους δικούς τους όρους, τα δικά τους πρόσωπα λες και είμαστε συνδικαλιστικό ή κομματικό όργανο.
Η Διεπαγγελματική είναι δημιούργημα της αγωνίας μας για τη φέτα και το μέλλον του πρωτογενούς τομέα στην χώρα. Ενώσαμε τις δυνάμεις μας αφήνοντας στην άκρη όποιες διαφορές, γαλακτοβιομήχανοι μέλη του ΣΕΒΓΑΠ στο 70%, κτηνοτρόφοι της Θεσσαλίας και της Πανελλήνιας Ένωσης Κτηνοτρόφων πάνω από το 30%, για να σώσουμε ότι μπορούμε και να αναδείξουμε από την άλλη την αξία του «λευκού χρυσού» σε όλο τον κόσμο.
Επιτέλους πρέπει να καταλάβει ο υπουργός κ. Αποστόλου, ότι δεν μπορεί να ελέγχει τα πάντα και δεν πρέπει να ελέγχει τα πάντα, αλλά μόνο όσα θεσμικά του επιτρέπεται και να μας αφήσει να προχωρήσουμε μπροστά με στόχους και συγκεκριμένες δράσεις που ορίζονται στο καταστατικό μας και που το Δ.Σ ενέκρινε ομόφωνα.
*Ο Γιάννης Βιτάλης είναι Πρόεδρος της Διαπεγγελματικής Οργάνωσης για την Προστασία της Φέτας και Αντιπρόπεδρος του Δ.Σ. της γαλακτοβιομηχανίας “ΔΩΔΩΝΗ”