Επιστροφή στο ΟΑΚΑ για τους δύο! Για πέμπτη φορά και δεύτερη στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, αναμετρούνται απόψε οι δύο «Δικέφαλοι» για τον τίτλο του Κυπελλούχου Ελλάδας. ΑΕΚ και ΠΑΟΚ αναμετρήθηκαν και πέρυσι στον Βόλο. Πριν από τον περσινό τελικό, οι δύο ομάδες είχαν βρεθεί αντιμέτωπες σε τελικό Κυπέλλου, στις 29 Ιουνίου 1983, σ’ ένα ιστορικό παιχνίδι για τον θεσμό: εκείνος ο τελικός ήταν ο πρώτος που διεξήχθη στο νεότευκτο τότε Ολυμπιακό Στάδιο!
Ας δούμε, όμως, με τη σειρά, τι είχε συμβεί στους τρεις προηγούμενους τελικούς των εφετινών φιναλίστ:
28 Μαΐου 1939
ΑΕΚ – ΠΑΟΚ 2-1, Γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας
Αυτός ήταν ο πρώτος τελικός για τον ΠΑΟΚ, ο δεύτερος για την ΑΕΚ (που είχε κατακτήσει τον τίτλο τη σεζόν 1931-32) και ο τρίτος για τη διοργάνωση! Ο ΠΑΟΚ κατάφερε να προηγηθεί στο σκορ με τον Ιωαννίδη στο 31′, ωστόσο η ΑΕΚ κατάφερε να επικρατήσει με γκολ του Χατζησταυρίδη (43′) και του Μανέττα (73′).
Ανεξάρτητα από τον νικητή , πάντως, ο Τύπος είχε καταγράψει και αναδείξει το αθλητικό πνεύμα της εποχής. Δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
«Όταν ο διαιτητής κ. Χατζόπουλος εσήμανε την λήξιν του παιχνιδιού, οι ηττημένοι έσπευσαν να συγχαρούν ειλικρινώς τους νικητάς, οι οποίοι συγκεκινημένοι τους… φιλούσαν».
«Θεαταί που είδαν τον ήρωα του αγώνος Σωτηριάδην να καταφιλή τον Ρίμπαν και τον Βατίκην να αγκαλιάζη τον Γάσπαρη, εδιπλασίασαν τα χειροκροτήματά των εμπρός εις την υπέροχη αυτήν εκδήλωσιν της αθλητικής αλληλεγγύης και αδελφωσύνης».
ΑΕΚ: Ρίμπας, Γάσπαρης, Σέλτσικας, Καπάνταης, Κοντούλης, Μάγειρας, Βασιλείου, Χατζησταυρίδης, Τζανετής, Μαρόπουλος, Μανέττας.
ΠΑΟΚ: Σωτηριάδης, Βατίκης, Γούλιος, Κοντόπουλος, Μποσταντζόγλου, Πανίδης, Γλάρος, Κρίτας, Ιωαννίδης, Καλογιάννης, Κουκουλάς.
4 Ιουνίου 1978
ΑΕΚ – ΠΑΟΚ 2-0, Στάδιο Καραϊσκάκη
Κοντά σαράντα χρόνια μετά τον τελικό στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, αυτή τη φορά οι φιναλίστ τέθηκαν αντιμέτωποι στο Στάδιο Καραϊσκάκη. Η πορεία που διέγραψαν μέχρι το τελευταίο ματς της διοργάνωσης ήταν εντυπωσιακή: η μεν ΑΕΚ είχε σημειώσει 19 γκολ σε σύνολο 5 αγώνων, ο δε ΠΑΟΚ 17! Αμφότεροι, μάλιστα, είχαν την ευκαιρία να αποκλείσουν στους ημιτελικούς διαχρονικούς ανταγωνιστές τους. Η ΑΕΚ νίκησε 6-1 τον Ολυμπιακό και ο ΠΑΟΚ 1-0 στην παράταση τον Άρη.
Ύστερα από ένα ισορροπημένο πρώτο ημίχρονο στο Φάληρο, ο τελικός κρίθηκε στο 2ο 45λεπτο με γκολ του Ντούσαν Μπάγεβιτς (50′) και του Θωμά Μαύρου (80′).
ΑΕΚ (Ζλάτκο Τσαϊκόφσκι): Χρηστίδης, Μουσούρης, Ιντζόγλου, Ραβούσης, Νικολάου, Βιέρα, Τάσος (46′ Λ. Παπαδόπουλος), Νικολούδης, Μπάγεβιτς, Παπαϊωάννου (85′ Τόσκας), Μαύρος.
ΠΑΟΚ (Λάκης Πετρόπουλος): Φορτούλα, Γούναρης (77′ Δαμανάκης), Αποστολίδης, Ιωσηφίδης, Ορφανός, Αναστασιάδης, Κερμανίδης, Σαράφης, Κωστίκος (79′ Αλαβάντας), Κούδας, Γκουερίνο.
29 Ιουνίου 1983
ΑΕΚ – ΠΑΟΚ 2-0, ΟΑΚΑ
Σχεδόν έναν μήνα μετά τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (25 Μαΐου 1983, Αμβούργο-Γιουβέντους 1-0), το Ολυμπιακό Στάδιο υποδέχεται για πρώτη φορά τελικό Κυπέλλου Ελλάδας και, γενικότερα, αναμέτρηση δύο ελληνικών συλλόγων. Η προσέλευση 70.000 και πλέον θεατών είχε καταστήσει τον αγώνα, 34 χρόνια πριν, ως τη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική συνάθροιση με αντιπάλους ελληνικές ομάδες και το προνόμιο της συμμετοχής σε αυτήν είχαν αποκτήσει οι φιναλίστ του εφετινού τίτλου. Στο Κύπελλο της σεζόν 1982-83 είχαν διαγωνιστεί συνολικά 74 ομάδες από την Α’ Εθνική, την Β’ Εθνική και για πρώτη φορά από την Γ’ Εθνική.
Ο πρώτος τίτλος στο ΟΑΚΑ κρίθηκε από γκολ του Θωμά Μαύρου (27′) και του Βαγγέλη Βλάχου (80′), καθώς επίσης από την εξαιρετική βραδιά στην οποία βρέθηκε ο τερματοφύλακας της ΑΕΚ Χρήστος Αρβανίτης, που διατήρησε την εστία του ανέπαφη στην πίεση που άσκησε ο ΠΑΟΚ.
ΑΕΚ (Χέλμουτ Σενέκοβιτς): Αρβανίτης, Γεωργαμλής, Παραπραστανίτης, Μανωλάς, Καραγκιοζόπουλος (65′ Τζιράκης), Αρδίζογλου, Μπαλής, Δίντσικος (78′ Ράντονιτς), Κώττης, Βλάχος, Μαύρος.
ΠΑΟΚ (Χάιντς Χέερ): Φορτούλα, Σκαρτάδος, Αλαβάντας, Ψαρράς, Σίγγας, Δαμανάκης (75′ Τριανταφυλλίδης), Τρίμχολντ, Γκουερίνο, Δημόπουλος, Κούδας, Κωστίκος.
6 Μαΐου 2017
ΠΑΟΚ ΑΕΚ 2-1, Πανθεσσαλικό
Ο ΠΑΟΚ αναδείχθηκε Κυπελλούχος Ελλάδας 2017, καθώς επικράτησε 2-1 της ΑΕΚ στον τελικό του Πανθεσσαλικού Σταδίου. Τα τέρματα των τροπαιούχων σημείωσαν οι Μπίσεσβαρ (24΄) και Ενρίκε (81΄), ενώ για την ΑΕΚ είχε ισοφαρίσει ο Χριστοδουλόπουλος στο 26΄. Ο διαιτητής της αναμέτρησης, Γιώργος Κομίνης, παρατήρησε με κίτρινη κάρτα τους Κρέσπο, Μάτος, Ενρίκε, Γλύκο, Πατίτο, Σιμόες.
ΠΑΟΚ: Γλύκος, Μάτος, Βαρέλα, Κρέσπο, Λέοβατς, Κάνιας, Σάκχοφ, Τσίμιροτ (86΄ Μαλεζάς), Κάμπος (73΄ Ενρίκε), Μπίσεσβαρ (90΄ Πέλκας), Πρίγιοβιτς
ΑΕΚ: Ανέστης, Γκάλο, Βράνιες, Τσιγκρίνσκι, Ντίντακ, Σιμόες (83΄ Αλμέιδα), Γιόχανσον, Χριστοδουλόπουλος (86΄ Βάργκας), Μάνταλος, Πατίτο (68΄ Γαλανόπουλος), Αραούχο
Πολυτιμότερος παίκτης του τελικού αναδείχθηκε από τους εκπροσώπους των ΜΜΕ ο Μπίσεσβαρ.
Συνολικά, ΑΕΚ και ΠΑΟΚ έχουν αναμετρηθεί 24 φορές στην ιστορία τους στο Κύπελλο Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένων των τεσσάρων τελικών τους. Σε δέκα αγώνες έχει επικρατήσει η ΑΕΚ, σε έντεκα ο ΠΑΟΚ και οι υπόλοιποι 3 έληξαν ισόπαλοι.
Η Θεσσαλονίκη χρειάζεται έναν μάνατζερ με…
Του Βαγγέλη Μωυσή
Θα μπορούσε κανείς να ξεπεράσει εύκολα –έστω ευκολότερα- τις εικόνες ινδονησιακής επαρχίας σε περίοδο μουσώνων, αν ήταν αυτή η μόνη διαρκής κρίση της Θεσσαλονίκης… Και λέω διαρκής, διότι μπορεί αυτή τη φορά, να πλημμύρισε ολόκληρο το κέντρο καθιστώντας το γεγονός πρώτη είδηση σε όλα τα ΜΜΕ, αλλά για κάποιες γειτονιές και κάποια υπόγεια, τα πλημμυρικά φαινόμενα είναι τακτικό πρόβλημα.
Θα πει κάποιος ότι είναι άσκοπο να αναλωνόμαστε στην κουβέντα για τις ευθύνες, διότι συζητώντας για το παρελθόν, δεν λύνουμε τα προβλήματα του μέλλοντος.
Κι όμως, οφείλουμε να διδαχτούμε μερικά πράγματα από το παρελθόν, αν θέλουμε πραγματικά να δούμε τι πραγματικά λείπει από τη Θεσσαλονίκη.
Μιλώντας για διαχρονικά προβλήματα:
Η Θεσσαλονίκη, έχει έναν κεντρικό αγωγό ύδρευσης περίπου συνομήλικό μου, που μας «άφησε» στη δίψα πριν δυο μήνες. Και όχι, δεν μετράω ακόμα τον αγωγό του Αλιάκμονα, αφού αποδείχτηκε πως δεν μπορεί μόνος του ακόμα, να σηκώσει βάρος υδροδότησης… Τα έργα κολλημένα. Κάπου εκεί στο νότο…
Η Θεσσαλονίκη έχει ένα μέσο αστικής συγκοινωνίας, και δεν είναι ανεύθυνοι γι` αυτό όσοι «προστάτευαν» το μονοπώλιο του ΟΑΣΘ επί δεκαετίες. Εξ` Αθηνών, αλλά και εντόπιοι.
Η Θεσσαλονίκη έχει έναν αποχετευτικό αγωγό και έναν βιολογικό καθαρισμό, ο οποίος συνεχίζει να επιτρέπει την επιβάρυνση του Θερμαϊκού ακόμα και μπροστά στη Ν.Παραλία, ιδιαίτερα όταν έχουμε έντονες βροχοπτώσεις. Και εννοώ τις συνήθεις έντονες… Όχι το τελευταίο «τσουνάμι» εξ` ουρανού που έστειλε λύματα ακόμα και μπροστά στην πόρτα το δημαρχείου. Μη ρωτάτε που κολλάνε τα αναγκαία έργα…
Η Θεσσαλονίκη, έχει φατρίες γεμάτες κόμπλεξ ή μια έναντι της άλλης. Ενίοτε αναδεικνύουν και αυτοδιοικητικούς άρχοντες. Η ουσία είναι πως δεν υπάρχει μεγάλο έργο στην πόλη, που να μην «κουβαλήσει» και 2-3 προσφυγές στο ΣτΕ από την δημοπράτηση κιόλας.
Η Θεσσαλονίκη, τελεί υπό την ομηρία του ΚΑΣ, ελέω υπουργών και δημάρχων που φοβούνται να αμφισβητήσουν την Αρχαιολογική Δικτατορία. Διότι το ΚΑΣ, φίλοι μου, απλώς γνωμοδοτεί. Δεν αποφασίζει. Ο υπουργός αποφασίζει και δεν δεσμεύεται από τη γνωμοδότηση.
Η Θεσσαλονίκη, εδώ και χρόνια, αντί να αναδεικνύει προσωπικότητες, τις αναγνωρίζει μόνο όταν «φιλτραριστούν» επαρκώς στο “star system” της Αθήνας και επιστρέψουν… αναβαπτισμένες για να «φυτευτούν». Μόνο που τότε, πια, εκεί αισθάνονται πως οφείλουν να «λογοδοτούν», στο star system. Και όχι, δεν υπάρχει καμία εξαίρεση, όποιον κι αν θεωρείτε «σταρ» της πόλης.
Το συμπέρασμα –κατ` εμέ- είναι πως αυτό που λείπει από τη Θεσσαλονίκη είναι ένας «μάνατζερ» με… προσόντα. Ένας πολιτικός αρκετά τεχνοκράτης, ή ένας τεχνοκράτης αρκετά πολιτικός. Τόσο, όσο να μην λογαριάζει το παιχνίδι των παραπολιτικών ισορροπιών.
Να βλέπει τι λείπει και να ψάχνει όλους του τρόπους να το αποκτήσει, υπερβαίνοντας γραφειοκρατίες και διαδρομίστικες συνομωσίες. Να σηκώνει το τηλέφωνο και να βαράνε «προσοχές» οι υπηρεσιακοί… όπου κι αν βρίσκονται. Να συνομιλεί με την «κοινή λογική» και να μπορεί να την επιβάλλει.
Να μπορεί να χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι.
Να μπορεί να επιλέγει συνεργάτες με βάσει προσόντα και αποτελεσματικότητα και όχι με βάση επιρροή και «κύκλους» γνωριμιών…
Να μπορεί όμως ταυτόχρονα να εμπνεύσει τους πολίτες της Θεσσαλονίκης, για να του δώσουν την ισχύ, να… «τρέξει» όλους τους άλλους για χάρη τους.
Να μπορεί να κοιτάξει προς την Ευρώπη και να αντλήσει πόρους, να προσελκύσει συμμάχους και να αξιοποιήσει χρηματοδοτικά εργαλεία, πέρα από τα αυτονόητα…
Να σταματήσει τη σκυταλοδρομία των μελετών που θρέφει καθηγητάδες και δεν παράγει τελικά κανένα έργο.
Έναν τέτοιον θέλει η πόλη. Δεν ξέρω αν θα είναι βουλευτής, υπουργός, δήμαρχος, περιφερειάρχης… Μα αν βρεθεί ένας, θα τον ακολουθήσουν κι άλλοι πολλοί.
Ρομαντικό θα μου πείτε…
Ίσως.
Όμως εκεί είναι η μαγκιά.
Να βρεθεί για την πόλη, ο ρομαντικός ρεαλιστής που θα έχει σκοπό του την αποτελεσματικότητα όλων. Και όχι μόνο να μην «χρεωθεί» κουταμάρες άλλων…
*Ο Βαγγέλης Μωυσής είναι δημοσιογράφος