*Γράφει ο Διονύσης Κ. Καραχάλιος
Άφες αυτοίς Κωνσταντίνε, ου γαρ οίδασι τι φρονούσι, τι λέγουσι και τι ποιούσι…
Τώρα Εσύ βρίσκεσαι για πάντα δίπλα σ’ Εκείνους που είπαν το ΟΧΙ με το αίμα Τους και φρουρούν από τότε, Ακοίμητοι στον αιώνιο ύπνο Τους, τα ιερά χώματα της σκλαβωμένης Σου Πατρίδας…
Τώρα Εσύ ανήκεις στους «Τυχερούς», που με την θυσία Τους έγιναν σύμβολα, μύθοι, τραγούδι λεβεντιάς, υπόμνηση διαρκής Χρέους και Ευθύνης…
Τώρα Εσύ βλέπεις από ψηλά τη γη, που αγάπησες παράφορα και τίμησες με την θυσία Σου, περιμένοντας να καρπίσει και πάλι, στις ψυχές των Ελλήνων, ο πόθος για την χιλιοβασανισμένη «μικρή μας αδελφή»…
Και επειδή, πια, συνομιλείς με Εκείνον, που φορτώθηκε τα βάρη και τις αμαρτίες των ανθρώπων για να σώσει την ψυχή τους, μπορείς να καταλάβεις καλύτερα από τον καθ’ ένα μας, την μικρότητα των ασήμαντων, την αδιαφορία των ασυνείδητων, το μίσος των σταλινοφασιστών, που έσπευσαν να λοιδορήσουν την αγωνία και τον αγώνα Σου…
Στ’ αλήθεια…
Θα ήταν όνειδος για Σένα, αν η θλιβερή ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ, που ξεφτιλίζεται καθημερινά από τους Ρουβίκωνες και τα αποβράσματα των Εξαρχείων, δεν αποδεχόταν, πρόθυμα και δουλικά, ό,τι ποταπό και χαλκευμένο της υπαγόρευσαν οι διάδοχοι της «Σιγκουρίμι»…
Θα ατίμαζε το όνομά Σου ο Πάγκαλος, αν μιλούσε τιμητικά για Σένα, που δεν «έφαγες» τίποτε μαζί του, αλλά «έφαγες», υπερήφανος και ανυπότακτος, τις σφαίρες των καθαρμάτων του Ράμα…
Θα λέρωνε την μνήμη Σου ο Φίλης, αν αισθανόταν θλίψη για τον θάνατό Σου… Με πηγμένο στο λίπος το αριστερό μυαλό του δεν μπορεί να νοιώσει της καρδιάς το πύρωμα για την Ελλάδα, δεν μπορεί να ανατριχιάσει από το θρόισμα της Σημαίας, δεν μπορεί να δακρύσει για την λευτεριά την «βγαλμένη από τα κόκαλα των Ελλήνων τα ιερά»…
Θα προσέβαλλε την τιμή Σου ο Τσίπρας, αν εγκαλούσε τον Ράμα για την ανανδρία των δολοφόνων του… Θα πλήγωνε τη μάνα Σου, αν της έγραφε γράμμα, όπως έκανε στην μάνα του Ζακί… Μακριά από το σπίτι Σου και από τους δικούς Σου ο αναίσθητος Μακεδονοκτόνος…. Τι δουλειά έχεις Εσύ με τον γλύφτη του Ερντογάν, τον νεκροπομπό του Κάστρο, τον υμνητή του Μαδούρο, τον αναίσχυντο Kolotoumba”, που ζητιανεύει γονατιστός, μαζί με τον Τσακαλώτο, για να κρατήσει την καρέκλα του…
Δεν έχεις ανάγκη Εσύ, Κωνσταντίνε, από τους άθλιους νοσταλγούς αιματοβαμμένων καθεστώτων, από αυτούς που προσκυνούν ακόμη το σφυροδρέπανο, κοιμούνται και ξυπνούν με τα όνειρα του Λένιν και του Τρότσκι και δοξολογούν, μέχρι και σήμερα, τον Στάλιν και τον Μάο…
Εσύ ποθούσες να δεις ψηλά, στα κορφοβούνια της Πατρίδας σου, να κυματίζει αγέρωχη η Σημαία με τον Σταυρό, γι’ αυτό και τα χέρια Σου γεννούσαν αδιάκοπα μικρές μα περήφανες Σημαίες, για να γίνουν λάβαρα πίστης, θάρρους και ορμής στα χέρια των μικρών παιδιών της Βορείου Ηπείρου… Και επειδή, όπως είπε και ο πονεμένος Σου πατέρας, «δεν βαστούσες τον φόβο στην κοιλιά όπως ορισμένοι που έχουμε το λαγό μέσα μας», δεν φοβόσουν τον θάνατο, αλλά τον περίμενες σαν πρόκληση τιμής, σαν λύτρωση ψυχής, σαν μήνυμα ελπίδας και νίκης… Της δικής Σου πανάχραντης νίκης….
Γι’ αυτό, αν ζούσε ο Παλαμάς, θα έβλεπε να ζωντανεύει, με την δύναμη της ψυχής Σου, η συγκλονιστική προτροπή του:
Γνώμες, καρδιές, όσοι Έλληνες,
ό,τι είστε , μην ξεχνάτε,
δεν είστε από τα χέρια σας
Μονάχα, όχι. Χρωστάτε
Και σε όσους ήρθαν, πέρασαν,
θα’ρθούνε, θα περάσουν.
Κριτές, θα μας δικάσουν
Οι αγέννητοι, οι νεκροί.
Γι’ αυτό, αν ζούσε ο Σολωμός, θα πονούσε μαζί σου για την Βόρειο Ήπειρο και θα ξανατραγουδούσε:
Τότε εσήκωνες το βλέμμα,
Μες στα κλάϊματα θολό.
Και εις το ρούχο σου έσταζ’ αίμα,
Πλήθος αίμα Ελληνικό.
Και αν ζούσε ο Βαλαωρίτης, θα στεκόταν ευλαβικά μπροστά στο μνήμα σου για να ξαναπεί:
Πως μας θωρείς ακίνητος;… Που τρέχει ο λογισμός σου;..
Ποιος είναι’ ο πόθος σου ο κρυφός και ποιο το μυστικό σου;…
Τον μάθαμε τον πόθο Σου Κωνσταντίνε…… θέλησες, με τον θάνατό Σου, να θυμίσεις σε όλους μας τι σημαίνει Πατρίδα, Σημαία, Πίστη, Αγώνας, Ελπίδα, Θυσία…
Γι’ αυτό και δεν σε αγγίζουν τα περιττώματα της «πολιτικής ορθότητας» και του «βολεμένου παχυδερμισμού»…
Γι’ αυτό, Κωνσταντίνε, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι…
Η μάχη της Ιταλίας με τις Βρυξέλλες δεν είναι μόνο οικονομική
*του Maurizio Molinari
Οι πρόσφατες εκλογές στην Ιταλία, τον περασμένο Μάρτιο, προκάλεσαν μια πολιτική επανάσταση. Οι συνέπειες γίνονται τώρα αισθητές σε όλη την ήπειρο. Και η επανάσταση είναι η σωστή λέξη για να περιγραφεί αυτό που συνέβη. Τα «συστημικά» κόμματα τόσο της Δεξιάς όσο και της Αριστεράς σαρώθηκαν από το Κίνημα Πέντε Αστέρων και τη Λέγκα. Κανένα από τα δύο δεν ήταν παρόν όταν εγκρίθηκε το Σύνταγμα της Ιταλίας, κανένα δεν έπαιξε ρόλο στη μεταπολεμική ανοικοδόμηση της χώρας, κανένα δεν έλαβε μέρος στην ίδρυση της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Τώρα αυτές οι νέες δυνάμεις συνεργάζονται για να εκφράσουν το εντεινόμενο άγχος τω μεσαίων τάξεων, ένα άγχος που εκδηλώνεται απέναντι σε όλους τους θεσμούς, εθνικούς, ευρωπαϊκούς ή παγκόσμιους.
Τρία πράγματα πυροδότησαν αυτή τη διαμαρτυρία στην Ιταλία. Πρώτον, η οικονομική ανισότητα, προϊόν της παγκοσμιοποίησης, που συνοδεύτηκε από τη διαφυγή επιχειρήσεων και θέσεων εργασίας στο εξωτερικό – από την ανατολική Ευρώπη ως την άπω Ανατολή – και την αύξηση των εισαγωγών σε πολύ ανταγωνιστικές τιμές.
Δεύτερον, η δραματική αύξηση μετά το 2015 των προσφύγων από τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή.
Τρίτον, η οργή για τη διαφθορά που μαστίζει τη χώρα εδώ και πολλές γενιές.
Οι ιταλικές οικογένειες παγιδεύτηκαν σε έναν φαύλο κύκλο: η παγκοσμιοποίηση έστειλε εργοστάσια στο εξωτερικό, οι μετανάστες ανταγωνίζονταν τους ντόπιους για κακοπληρωμένες δουλειές και η διαφθορά οργίαζε. Το 2017, κάπου 5 εκατομμύρια Ιταλοί δεν είχαν αρκετά χρήματα για να πάνε διακοπές και τουλάχιστον 250.000 – οι περισσότεροι νέοι – μετανάστευσαν. Το τρίγωνο ανισότητα-μετανάστευση- διαφθορά προκάλεσε μια γενικευμένη δυσαρέσκεια που σάρωσε τους πάντες και τα πάντα.
Τα παραδοσιακά κόμματα – και κυρίως τα μεγαλύτερα, το Δημοκρατικό Κόμμα και το Φόρτσα Ιτάλια – δεν συνέλαβαν το μέγεθος αυτής της δυσαρέσκειας. Επιβραβεύτηκαν έτσι οι πολιτικοί που διέκριναν καλύτερα τι συνέβαινε στη χώρα. Στο Νότο, κυριάρχησε το Κίνημα Πέντε Αστέρων του Λουίτζι Ντι Μάιο χάρις στην πρότασή του για «εισόδημα του πολίτη», ένα ποσό 780 ευρώ για όσους ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Στον Βορρά, κυριάρχησε η Λέγκα του Ματέο Σαλβίνι, που πόνταρε σε δύο «άλογα» ταυτοχρόνως: τη λεγόμενη «ενιαία φορολογία» για την ενίσχυση επιχειρήσεων που αντιμετωπίζουν δυσκολίες και μια σκληρή γραμμή απέναντι στους μετανάστες.
Τα Πέντε Αστέρια και η Λέγκα έχουν σαφείς διαφορές μεταξύ τους, που αφορούν τη γεωγραφική τους βάση, τις οικονομικές τους ιδέες και την κοινωνική τους σύνθεση. Το βασικό κοινό τους σημείο όμως είναι η εχθρότητα προς την Ευρωπαϊκή Ενωση.
Τα Πέντε Αστέρια κατηγορούν την ΕΕ ότι ευθύνεται για τα οικονομικά προβλήματα της Ιταλίας και η Λέγκα τής καταλογίζει ότι εγκατέλειψε μόνη της την Ιταλία απέναντι στη μεταναστευτική κρίση. Αυτό εξηγεί γιατί, για τους οπαδούς τόσο του Ντι Μάιο όσο και του Σαλβίνι, η σημερινή μάχη με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τον προϋπολογισμό είναι ουσιαστικά μια μάχη ταυτότητας. Η αντιπαράθεση δεν αφορά μόνο το έλλειμμα, τις προοπτικές ανάπτυξης, το χρέος και την απουσία μεταρρυθμίσεων. Η πηγή της είναι η πεποίθηση του κυβερνητικού συνασπισμού πως μια επαναστατική αναθεώρηση της σχέσης της Ιταλίας με την ΕΕ θα προσδώσει και πάλι στη χώρα εμπιστοσύνη, αισιοδοξία και ένα καλύτερο μέλλον.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται το βραχυκύκλωμα μεταξύ Ρώμης και Βρυξελλών. Ενώ η Επιτροπή προσπαθεί να διαπραγματευθεί με τον υπουργό Οικονομικών Τζιοβάνι Τρία για την τροποποίηση του προϋπολογισμού, ο Σαλβίνι και ο Ντι Μάιο επιδιώκουν μια ολομέτωπη σύγκρουση με την Ευρώπη.
Ο συμβιβασμός είναι έτσι πολύ δύσκολος και ο κίνδυνος να επιβληθούν πρόστιμα στην Ιταλία μεγάλος. Μια τέτοια τιμωρία όμως μπορεί να αποτελέσει το σύμβολο όλων των πληγών της ΕΕ, ακριβώς τη στιγμή που η Λέγκα και τα Πέντε Αστέρια ελπίζουν να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στις ευρωεκλογές του Μαϊου. Όταν ο Ντι Μάιο υπόσχεται «να σαρώσει αυτό το ευρωπαϊκό κατεστημένο» και ο Σαλβίνι βλέπει στον ορίζοντα μια «σιωπηρή επανάσταση στην Ευρώπη», αυτό που έχουν στο μυαλό τους είναι η επανάληψη σε ευρωπαϊκό επίπεδο του εκλογικού τους θριάμβου στη χώρα τους – αυτή τη φορά σε συνεργασία με άλλα εθνικιστικά και ευρωσκεπτικιστικά κόμματα.
Είναι αδύνατον αυτή τη στιγμή να προβλέψει κανείς αν θα το καταφέρουν ή αν ο συνασπισμός Πέντε Αστεριών / Λέγκας θα μπορέσει να διαχειριστεί με επιτυχία την οικονομική κρίση. Ένα όμως είναι βέβαιο. Το άγχος των μεσαίων τάξεων της Ιταλίας για την ανισότητα, τη μετανάστευση και τη διαφθορά που προκάλεσε αυτή την επανάσταση θα συνεχίσει να βρίσκεται στο προσκήνιο στην Ιταλία και την Ευρώπη όσο δεν δίνονται πραγματικές, στρατηγικές απαντήσεις.
*Ο Μαουρίτσιο Μολινάρι είναι διευθυντής της La Stampa και συγγραφέας του βιβλίου «Γιατί συνέβη εδώ. Οι ρίζες του ιταλικού λαϊκισμού που ταρακούνησε την Ευρώπη».
Πηγή: The Guardian