Εθνική μειοδοσία χαρακτηρίζει ο Μίκης Θεοδωράκης την υποχώρηση στο όνομα για το Σκοπιανό σε κείμενό του που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα mikistheodorakis.gr επισημαίνοντας τον κίνδυνο «που θα προκαλέσει για την εθνική μας ακεραιότητα» μια τέτοια εξέλιξη.
Στο κείμενό του προειδοποιεί ότι η ονομασία «Μακεδονία του Ίλιντεν» θα γίνει «ουσιαστικά όργανο στα χέρια των φανατικών των Σκοπίων, όταν θα επανέλθουν αύριο-μεθαύριο ως Κυβέρνηση με τις γνωστές ακραίες θέσεις» καθώς αναγνωρίζει περισσότερο μετριοπαθή πολιτική στον σημερινό πρωθυπουργό της ΠΓΔΜ, Ζόραν Ζάεφ.
Παράλληλα ζητά εμμέσως δημοψήφισμα για όποια συμφωνία καταθέσει η κυβέρνηση αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι «την ιστορική νομιμοποίηση για το όνομα «Μακεδονία» μόνο εμείς, οι Έλληνες θα μπορούσαμε να τη δώσουμε. Αλλά αυτό θα μπορούσε να το κάνει όχι το 29% αυτών που ψήφισαν στις προηγούμενες εκλογές αλλά αν είναι δυνατόν το 100% των Ελλήνων».
Στην παρέμβασή του δεν παραλείπει να ασκήσει κριτική στην πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κάνοντας λόγο για «ακραίες πολιτικές οικονομικής αφαίμαξης που είναι βέβαιο ότι δεν θα τολμούσαν και δεν θα μπορούσαν να επιβάλουν οι εθνικόφρονες της Δεξιάς και του Κέντρου» ενώ παράλληλα παρατηρεί ότι «αυτή είναι η αλήθεια που φυσικά πονάει όσους αισθάνονται ακόμα αριστεροί».
Το κείμενο του Μίκη Θεοδωράκη έχει ως εξής:
Οι λαϊκές μειοψηφίες δεν χαράζουν αλλά παραχαράζουν την ιστορία. Γι’ αυτό και ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι τουλάχιστον ως προς τα εθνικά θέματα θα πρέπει να λειτουργήσει σαν σημείο αναφοράς της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.
Γνωρίζει πολύ καλά ότι βρίσκεται στη θέση του πρωθυπουργού χάρη στις εκλογικές αλχημείες των εθνικοφρόνων παρατάξεων που κατάφεραν να μας κυβερνούν από το τέλος του εμφυλίου έως σήμερα.
Μετά την επίθεση των Μνημονίων και με την ανάδειξη των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ σε κυβέρνηση, οι άλλοτε κραταιές παρατάξεις έπεσαν στον λάκκο που οι ίδιες έσκαψαν για τους άλλους.
Τελικά όμως όπως αποδείχθηκε, η εθνικοφροσύνη είναι εφτάψυχη. Και θα έλεγα ότι έγινε με τους Συριζαίους ακόμα πιο επιθετική και ανάλγητη απέναντι στα λαϊκά κυρίως στρώματα εφαρμόζοντας ακραίες πολιτικές οικονομικής αφαίμαξης που είναι βέβαιο ότι δεν θα τολμούσαν και δεν θα μπορούσαν να επιβάλουν οι εθνικόφρονες της Δεξιάς και του Κέντρου. Αυτή είναι η αλήθεια που φυσικά πονάει όσους αισθάνονται ακόμα αριστεροί.
Δεν θα ασχοληθώ εδώ με την κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας. Αυτή τη στιγμή το κυρίαρχο θέμα είναι το Πατριωτικό-Εθνικό μας συμφέρον. Όλοι γνωρίζουμε ότι ο κ. Ζάεφ έχει ένα μεγάλο πρόβλημα. Είναι οι ακραίοι εθνικιστές της χώρας του, τους οποίους γνωρίσαμε πολύ καλά κατά τη διάρκεια της προηγούμενης κυβέρνησης. Είναι αυτοί που εκφράζουν με κραυγαλέο τρόπο το «όνειρο» της Μακεδονίας του Αιγαίου. Όμως πιστεύω ότι το ίδιο «όνειρο» έχει ασφαλώς και ο κ. Ζάεφ όπως και το σύνολο των Σκοπιανών.
Με άλλα λόγια, με τον κ. Ζάεφ υπάρχει μεν μια οπωσδήποτε περισσότερο μετριοπαθής πολιτική, όμως στο βάθος δεν μπορεί παρά να πιστεύει κι αυτός στην αλυτρωτική πολιτική που εξ άλλου είναι και η μόνη διαφορά που τους χωρίζει από την Σερβία.
Η Μακεδονία του Αιγαίου σχηματίστηκε από τον Τίτο με στόχο να αποσπάσει όλη την Βόρεια Ελλάδα όπως το είχε επιχειρήσει προηγουμένως μαζί με τον Βούλγαρο Δημητρώφ πείθοντας μάλιστα και το ΚΚΕ να συνταχθεί μ’ αυτή την ενέργεια για ένα μικρό διάστημα.
Σε περίπτωση όμως που τα Σκόπια γίνουν μέλος του ΝΑΤΟ, θα είναι ευκολότερο για τους αμερικανούς να μας εκβιάζουν σείοντας πάνω απ’ το κεφάλι μας την Νατοϊκή «Μακεδονία» σαν μπαμπούλα για να ενδώσουμε σε νέες πολιτικές που θα ήθελαν να μας επιβάλουν.
Τώρα διαπιστώνουμε ότι η νέα ονομασία που είχε προταθεί προ ημερών («Μακεδονία του Ίλιντεν»), έγινε αποδεκτή από την εθνικιστική αντιπολίτευση στα Σκόπια. Αυτό τι μας δείχνει; Δεν φανερώνει τάχα ότι το όνομα αυτό γίνεται ουσιαστικά όργανο στα χέρια των φανατικών των Σκοπίων, όταν θα επανέλθουν αύριο-μεθαύριο ως Κυβέρνηση με τις γνωστές ακραίες θέσεις;
Φυσικά εμείς που πρωτοστατήσαμε στις λαϊκές συγκεντρώσεις στην Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα, παραμένουμε πιστοί στις αποφάσεις του ιστορικού Συμβουλίου των Αρχηγών των Κομμάτων του 1992. Όπως είπα και στην ομιλία μου στο Σύνταγμα, την ιστορική νομιμοποίηση για το όνομα «Μακεδονία» μόνο εμείς, οι Έλληνες θα μπορούσαμε να τη δώσουμε. Αλλά αυτό θα μπορούσε να το κάνει όχι το 29% αυτών που ψήφισαν στις προηγούμενες εκλογές αλλά αν είναι δυνατόν το 100% των Ελλήνων.
Με δεδομένο τον μεγάλο κίνδυνο που θα προκαλέσει για την εθνική μας ακεραιότητα, η υποχώρηση στο όνομα αποτελεί πράξη εθνικής μειοδοσίας.
