*Του Νίκου Αρμένη
Ούτε μία, ούτε δύο αλλά αμέτρητες φορές με έχουν ρωτήσει άνθρωποι που δεν τρέχουν τι σκέφτομαι όταν τρέχω.
Τους φαίνεται προφανώς περίεργο πως είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να τρέχει ακατάπαυστα για δύο, τρεις ή και τέσσερις ώρες..!
Εύλογα ρωτούν που βρίσκει κανείς την υπομονή για να το κάνει αυτό και τι στο καλό μπορεί να σκέφτεται όλες αυτές τις ώρες..
Η απάντηση είναι απλή. Δεν σκέφτομαι τίποτα συγκεκριμένο αλλά πολλά και διάφορα. Σημαντικά και ασήμαντα. Από σοβαρά μέχρι πολύ σοβαρά αλλά και άνευ ουσίας.
Ένας είναι όμως ο κοινός παρονομαστής. Η χαλαρή διάθεσή μου.
Να διευκρινίσω εδώ ότι μιλάω για τρέξιμο σε συνθήκες προπόνησης γιατί στον αγώνα τα πράγματα αλλάζουν αρκετά και θα σας το αναλύσω αυτό σε άλλο κείμενο στο μέλλον.
Στην προπόνηση λοιπόν, το άγχος είναι ανύπαρκτο. Ακόμα και αυτή η έντονη επιθυμία να βγει πχ και η …σημερινή, δύσκολη, προπόνηση δεν θα επηρεάσει τη χαλαρή μου διάθεση. Ειδικά μετά τα πρώτα 1-2 χλμ, ακόμα και τα πιο δύσκολα προβλήματα που τυγχάνει να με απασχολούν, τα συλλογιέμαι με ψυχραιμία. Τόσο ήρεμος που συχνά πυκνά βρίσκω και τη λύση τους. Ναι, τρέχοντας!
Εσείς που δεν τρέχετε, θυμηθείτε την τελευταία φορά που κάνατε έναν περίπατο μόνοι σας δίπλα στη θάλασσα. Θα στοιχημάτιζα ότι τον θυμάστε με νοσταλγία. Ήταν η δική σας απόπειρα απόδρασης από τη ρουτίνα της καθημερινότητας. Στην εφηβεία μου και λίγο αργότερα, το έκανα συχνά αυτό. Ειδικά όταν ήμουν στεναχωρημένος ή μπερδεμένος στις σκέψεις μου ήξερα τον τρόπο για να φτιάξω τη διάθεσή μου και να συλλογιστώ πιο καθαρά. Μια περατζάδα στο Πασαλιμάνι – ειδικά τις πρωϊνές ώρες – ήταν η ιδανική επιλογή.
Τώρα το καταφέρνω με το τρέξιμο με τα ίδια ευεργετικά αποτελέσματα και μάλιστα καθημερινά.
Σχεδόν κάθε πρωί τρέχω ακούγοντας την αγαπημένη μου μουσική, γύρω γύρω και μέσα στο Μπαρουτάδικο (το πάρκο της γειτονιάς μου). Συνεχίζω στο στίβο του ΕΑΚ Αιγάλεω και καταλήγω πάλι πίσω κάνοντας σαν αποθεραπεία το τελευταίο χλμ της προπόνησής μου από το γήπεδο στο σπίτι.
Η μουσική και το τρέξιμο μου προκαλούν ευεξία! Το τρέξιμο και η μουσική μου προκαλούν ευεξία!
Πολλές φορές δεν σκέφτομαι απολύτως τίποτα. Απλώς τρέχω και από μέσα μου τραγουδάω!
Και είναι και κάποιες φορές που, αλήθεια σας λέω, αισθάνομαι πως δεν τρέχω αλλά ότι χορεύω πάνω στην άσφαλτο! Είναι από τις στιγμές εκείνες που νομίζεις ότι ενώ τρέχεις θα απογειωθείς, που έχεις την ψευδαίσθηση ότι έχεις νικήσει και το νόμο της βαρύτητας καθώς αισθάνεσαι πανάλαφρος..!
Άλλες φορές τα τραγούδια στα αυτιά μου ηχούν σαν υπόκρουση στις σκέψεις μου. Σκέφτομαι τους δικούς μου ανθρώπους, τον πατέρα μου που μεγάλα χρονικά διαστήματα μου λείπει κάπου μακριά στο εξωτερικό καθώς είναι ναυτικός, την κόρη μου που πριν από μισή ώρα την είχα αποχαιρετήσει για να πάει στο σχολείο, τη γυναίκα μου που το πρωί δεν πρόλαβα να της πω πόσο την ευχαριστώ για όσα κάνει για μας, την αδερφή μου που θα έχει ξυπνήσει και απόψε κατά τη διάρκεια της νύχτας 3-4 φορές να ταΐσει τον μπέμπη της, την αυριανή μου προπόνηση, τους από πάνω στη δουλειά που μπορεί και σήμερα να με πρήξουν με διάφορα παράλογα, τον Τσίπρα και τι στο καλό ακόμα θα κάνει για να μείνει στην καρέκλα, τον Μητσοτάκη και τι στο καλό ακόμα θα κάνει και αυτός για να του πάρει την καρέκλα, τους λογαριασμούς που τρέχουν και αυτή την άτιμη την εφορία, το επόμενο ταξίδι μου, τις πρόσφατες διακοπές μου, το γκρουπ των παλαίμαχων δρομέων που τρέχει τώρα μερικά μέτρα μπροστά μου αλλά και εκείνη την όμορφη κοπέλα που είδα το πρωί να κατηφορίζει στο πεζοδρόμιο πηγαίνοντας αγχωμένη στη δουλειά της ενώ εγώ ανέβαινα από την αντίθετη κατεύθυνση τρέχοντας..
Τέτοια σκέφτομαι…
Βρίσκετε κάτι πρωτότυπο στις σκέψεις μου; Προφανώς όχι..
Αυτό που ίσως έχει σημασία δεν είναι οι σκέψεις αλλά η ψυχολογία μου!
Τα τρέξιμο λένε «καθαρίζει» το μυαλό! Σωστά το λένε.. Έχει τύχει – όπως σας είπα και παραπάνω – τρέχοντας να βρω λύσεις σε προβλήματα που θεωρούσα άλυτα γιατί απλώς κατάφερα να σκεφτώ πιο καθαρά.
Πάντα μόνος όπως όλοι οι δρομείς μεγάλων αποστάσεων.
Με μοναδική παρέα την αγαπημένη μου μουσική και τις σκέψεις μου..
Αυτό είναι το καθημερινό δώρο στον εαυτό μου..
*Ο Νίκος Αρμένης είναι δημοσιογράφος και μαραθωνοδρόμος. Εργάζεται ως πολιτικός συντάκτης στον τηλεοπτικό σταθμό Star και στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.
Σύγχυση, διχασμός, νευρικότητα και κρίσεις πανικού..
Καθημερινά η κυβέρνηση δείχνει να κινείται μεταξύ σύγχυσης και νευρικότητας. Έσπειραν διχασμό και τώρα βρίσκονται αντιμέτωποι με τα δικά τους αδιέξοδα. Θέλουν να μετατρέψουν την κοινωνία σε αρένα πιστεύοντας ότι θα καρπωθούν κάποια οφέλη, ενεργοποιώντας φιλοαριστερά ή αντιδεξιά αντανακλαστικά. Στοχοποιούν τους φιλήσυχους και τους νοικοκυραίους για να ικανοποιήσουν τις περιθωριακές ομάδες που τους στηρίζου. Απομυζούν τους νοικοκύρηδες για να ικανοποιήσουν την πελατεία τους. Βολεύουν τα παράσιτα γιατί χωρίς αυτά δεν υπάρχουν. Κλείνουν το… μάτι σε ο,τιδήποτε συνιστά το ασύμβατο ή το… μη κανονικό.
*Του Λουκά Γεωργιάδη
Χωρίς καμία παρεξήγηση, κανένας δεν περισσεύει στην προσπάθεια που πρέπει να κάνει η χώρα για να ξαναβρεί τον δρόμο της, αφού φύγουν όμως από τη μέση τα σημερινά… περιθωριακά στοιχεία της πολιτικής. Όλοι οι πολίτες αυτής της χώρας ανεξαρτήτως κατηγορίας πρέπει να είναι αρωγοί σε μια προσπάθεια εθνικής αναγέννησης. Όσοι δεν το θέλουν, κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει. Όσοι έχουν στο μυαλό τους οράματα τύπου Βενεζουέλας, πολύ ευχαρίστως να πάνε να τα ζήσουν και να μας πουν τις εντυπώσεις τους. Όσοι όμως επιλέγουν να παραμένουν σε αυτήν τη χώρα, δεν μπορούν να αποτελούν τροχοπέδη σε μια εθνική προσπάθεια ανασυγκρότησης και επιστροφής στην κανονικότητα. Σεβαστό το δικαίωμα σου να μην θέλεις να δουλέψεις, αλλά δεν έχεις δικαίωμα να προκαλέσεις και ζημιά στην οικονομία και την κοινωνία.
Η χώρα δεν μπορεί να άγεται και να φέρεται από τα πάσης φύσεως φθοροποιά στοιχεία. Δεν μπορεί να ατενίζει την επόμενη μέρα έχοντας στην πλάτη της μια τεράστια ζημιά εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ, να βλέπει την έννομη τάξη να διαλύεται, να αντιμετωπίζει συνθήκες ανασφάλειας που μπορεί να οδηγήσουν κατά τρόπο ανεπίτρεπτο στην αυτοδικία. Δεν μπορεί να διαλύουν κάποιοι ό,τι ώρα θέλουν και να μπουκάρουν όπου θέλουν. Δεν μπορούν τα πανεπιστήμια για τα οποία ο Έλληνας φορολογούμενος καταβάλλει τους φόρους του, να είναι κατειλημμένα από κακοποιούς. Δεν υπάρχει η έννοια του Κράτους. Και όπου δεν υπάρχει κράτος, τα πάσης φύσεως φασιστοειδή βρίσκουν γόνιμο έδαφος για να… αναπτύξουν τις “θεωρίες” τους. Είτε είναι κόκκινου, είτε μαύρου χρώματος. Και επιπλέον, με μια τέτοια εικόνα δεν μπορούμε να εκπέμψουμε ουσιαστικά μηνύματα στο διεθνές περιβάλλον.
Η κυβέρνηση δείχνει να βρίσκεται σε κατάσταση μόνιμης σύγχυσης και όταν συμβαίνουν διάφορες εξελίξεις, οικονομικές και κοινωνικές, να επιδεικνύει αξιοθαύμαστη νευρικότητα. Και αυτό είναι… λογικό να συμβαίνει από τη στιγμή που βλέπει ότι πλησιάζει το τέλος της και ο διχασμός είναι το τελευταίο όπλο προκειμένου να μαζέψει (όσο μπορεί να μαζέψει…) τα κομμάτια της. Έτσι, όπως έχουν στρώσει είναι δεδομένο ότι τελούν σε πανικό. Οι κρίσεις πανικού δεν βοηθούν στη λήψη ορθών αποφάσεων. Πιθανόν όμως να είναι μια αναπότρεπτη εξέλιξη, όταν θα τελειώσει το ψεύτικο αφήγημα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και αποδοκιμαστεί στην πράξη η απάτη τους. Τότε πάρα πολλοί θα πετάγονται στον ύπνο τους…
Το τέλος της αριστερής απάτης της μεταπολίτευσης πλησιάζει. Πρέπει να καταλάβουν κάποιοι ότι όταν διχάζεις εισπράττεις τα επίχειρα. Όταν δεν σέβεσαι το χρήμα του φορολογούμενου, θα πληρώσεις. Όταν είσαι νευρικός, τότε κάνεις λάθη και πρέπει να καταδικαστείς. Όταν είσαι καταστροφικός και έρχεσαι αντιμέτωπος με μια νέα σκληρή πραγματικότητα, τότε πρέπει να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις τη… θεραπευτική αγωγή που αρμόζει σε όσους καταλαμβάνονται από κρίσεις πανικού!
ΛΟΥΚΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ-ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ
e-mail: [email protected]
Facebook: Λουκάς Γεωργιάδης, Loukas Georgiadis
Twitter: LoukGeorgiadis, loukas geo
LinkedIn: LOUKAS GEORGIADIS