Δεν συμμερίζεται ο Γερμανικός Τύπος  το θετικό κλίμα που επιχειρεί να εκπέμψει η Καγκελάριος Μέρκελ κατά την επίσκεψή της στην Αθήνα.

Η FAZ σε εκετενές ρεπορτάζ του Tobias Piller παρουσιάζει την πραγματική κατάσταση που βιώνουν οι Έλληνες με την μετανάστευση, την αύξηση των φόρων και τη ζημιά που προκάλεσε η κυβέρνηση Τσίπρα στην πραγματική οικονομία.

Γράφει η FAZ στο ρεπορτάζ της με τίτλο:

“Απογοητευμένοι Έλληνες. Οικονομικά η χώρα βρίσκεται πολύ πίσω. Ο Πρωθυπουργός Τσίπρας δεν τήρησε πολλά πράγματα”:

Πολλά υποσχόμενη ρητορική και καλή εικόνα θα προσφέρει ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, όταν η Καγκελάριος Angela Merkel θα φτάσει για πρώτη φορά και πάλι στην Ελλάδα μετά από πέντε χρόνια. Ο Τσίπρας θα αναφέρει ότι η χώρα του έχει αφήσει πίσω της τα προγράμματα εξυγίανσης. Ωστόσο, πίσω από τις λέξεις, οι ευκαιρίες της Ελλάδας για ανάπτυξη και οικονομική ανάκαμψη είναι πολύ πιο πενιχρές απ’ ό,τι συχνά θεωρείται. Μόλις το 2017 η Ελλάδα πέτυχε μετά από βαθιά κρίση μια μικρή πραγματική ανάπτυξη της τάξεως του 1,5%. Στην πραγματικότητα αναμενόταν να μπορεί να εντοπιστεί ένα φαινόμενο ανάκαμψης και ως εκ τούτου λίγα χρόνια αργότερα μια ισχυρή ανάκαμψη. Όμως η Ελλάδα απέχει πάρα πολύ από το εθνικό εισόδημα πριν από την κρίση. Αυτή η ιστορική τιμή το 2007 είχε σίγουρα εν μέρει διογκωθεί τεχνητά, είχε χρηματοδοτηθεί βερεσέ και αναθερμάνθηκε από το τεράστιο έλλειμμα ισοζυγίου.

Ωστόσο, η ανάκαμψη δεν θα έπρεπε να είναι τόσο δύσκολη, όταν ο Τσίπρας και ο συντηρητικός προκάτοχός του Αντώνης Σαμαράς αποφάσιζαν τα μεταρρυθμιστικά σχέδια των δανειστών. Μέχρι το 2013 το πραγματικό ΑΕΠ της Ελλάδας έχασε το 73,5% της αξίας του 2007. Παρά τις πρώτες αχτίδες ελπίδας του 2014, το 2015 η τότε νέα κυβέρνηση Τσίπρα με την αρχική της άρνηση των προγραμμάτων εξυγίανσης και επίσης του ευρώ τους έριξε τους Έλληνες και πάλι στην κρίση.

Σύμφωνα με δήλωση του Klaus Regling, ο οποίος ηγείται του ΕΜΣ, αυτό κόστισε στους Έλληνες μεταξύ 86 και 200 δις ευρώ: 45 μέχρι 105% του ΑΕΠ. Για το τέλος του χρόνου που ήδη πέρασε η Έλληνες παραμένουν καθηλωμένοι για το λόγο αυτό στο ναδίρ, με ένα ΑΕΠ ύψους περίπου 76% του ποσοστού πριν από την κρίση. Συγκριτικά μ’ αυτό, άλλες χώρες που διήλθαν κρίση στην ΕΕ εξελίχθηκαν καθοριστικά καλύτερα στη διάρκεια της προηγούμενης δεκαετίας: Η Ισπανία δεν βρέθηκε τόσο βαθιά σε κρίση και πλέον βρίσκεται στο 105% του ΑΕΠ απ’ ό,τι πριν από δέκα χρόνια. Εξίσου σε βαθιά ύφεση όπως η Ελλάδα βρέθηκαν η Εσθονία και η Λεττονία, που άλλοτε ηγήθηκε από τον Αντιπρόεδρο της ΕΕ Valdis Dombrovskis, ο οποίος δέχτηκε συχνά επικρίσεις. Ωστόσο, η Λεττονία έφτασε σήμερα στο 105% του ποσοστού του ΑΕΠ του 2007, ενώ η Εσθονία στο 111% – με ετήσια ποσοστά ανάπτυξης μέχρι και 6 ή 7%. Πολλά συνηγορούν στο ότι τα τρία μεταρρυθμιστικά προγράμματα που υποβλήθηκαν από τους δανειστές της Ελλάδας δεν πραγματοποιήθηκαν ή δεν πραγματοποιήθηκαν αρκετά αποφασιστικά. Οι μεγαλύτερες δυσκολίες στην Ελλάδας και τα εμπόδια στις επενδύσεις παραμένενουν μια αναποτελεσματική δημόσια διοίκηση, μια αργή και επηρεαζόμενη από τους πολιτικούς δικαιοσύνη, όπως και οι ολιγαρχικές και συντεχνιακές δομές για την παρεμπόδιση περισσότερου ανταγωνισμού. Τα συνδικάτα είναι ισχυρά στο δημόσιο τομέα και βλέπουν τις εκεί θέσεις εργασίας περισσότερο ως αξίωμα παρά ως υποχρέωση για παραγωγική εργασία στην υπηρεσία του έθνους.

Πιο αποπνικτικό απ’ όλα οι Έλληνες θεωρούν το βάρος της φορολογίας που αυξήθηκε σε δέκα χρόνια κατά οκτώ ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ, κυρίως επιβαρύνοντας τους πολίτες με μεσαίο και υψηλό εισόδημα. Το ότι ο ΦΠΑ σε ποσοστό 24% δεν οδήγησε σε περισσότερη φοροδιαφυγή, δεν οφείλεται στην κυβέρνηση Τσίπρα, αλλά στους περιορισμούς διακίνησης κεφαλαίου των χρόνων της κρίσης, λόγω των οποίων οι Έλληνες πλήρωναν μικρά ποσά με πιστωτικές κάρτες ακόμα και σε μπαρ και εστιατόρια. Ο φόρος ακινήτων δεν μπόρεσε επίσης να αποσυρθεί, επειδή συνδέεται με τους λογαριασμούς ρεύματος. Η κυβέρνηση που παζάρεψε αρχικά με τους δανειστές για κάθε εκατομμύριο ευρώ σε δημοσιονομικές διορθώσεις, καταβάλει τώρα κάθε προσπάθεια για να ξεπεράσει όσο το δυνατό περισσότερο τις οδηγίες των δανειστών. Επειδή με αυτόν τον τρόπο θα λάβει άφθονους πόρους για την ένδειξη εύνοιας προς τους ψηφοφόρους της. Μειώσεις φόρων από τα πλεονάσματα χορηγούνται βέβαια μόνο συμβολικά, από το μισητό φόρο ακινήτων. Κατά τα λοιπα διανεμήθηκαν ποσά δισεκατομμυρίων σε «κοινωνικά μερίσματα» προς φτωχούς συνταξιούχους και οικογένειες. Επιπλέον, υπάρχουν εκατομμύρια ευρώ σε επιδοτήσεις καυσίμων για τα απομακρυσμένα νησιά ή για τους βοσκούς στα βουνά. Αυτό συγκεντρώνεται σε ποσά που ο Τσίπρας θα μπορούσε να δαπανήσει για συνεχείς βελτιώσεις του κοινωνικού συστήματος. Ωστόσο, ο ίδιος προσδοκά έτσι περισσότερες ψήφους για να αναζητήσει κάθε φορά βραχυπρόθεσμα έναν νέο κύκλο ευνοημένων.

Η Ελλάδα χρειαζόταν κυρίως περισσότερες ιδιωτικές επενδύσεις για περισσότερη ανάπτυξη. Παρόλα αυτά οι επιχειρηματίες αποθαρρύνονται και περιμένουν τις φετινές βουλευτικές εκλογές. Μετά από χρόνια χωρίς επενδύσεις οι ελληνικές επιχειρήσεις και βιομηχανίες απειλούνται με παλαίωση, έτσι δεν υφίστανται και νέες θέσεις εργασίας. Η Ελλάδα χρειάστηκε δύο εκατομμύρια νέες θέσεις, προκειμένου να επιτύχει τη σχέση πληθυσμού και απασχολουμένων της Γερμανίας. Επειδή αυτός ο στόχος φαίνεται ανέφικτος από το 2010 περίπου 360.000 Έλληνες εγκατέλειψαν τη χώρα, μεταξύ αυτών και πολλοί νεαρής ηλικίας με πολλά προσόντα. Αυτή η μετανάστευση μειώνει τις πιθανότητες ανάπτυξης ολόκληρης της χώρας.

Αποτελεί επίσης μια ένδειξη ότι η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα που εμφανίστηκε με πολλές υποσχέσεις δεν τρέφει πλέον καμία ελπίδα στην Ελλάδα.