Εντάξει, αγαπημένο Εθνικό Θέατρο. Στέλνετε στον Τύπο ενημέρωση για τη νέα σαιζόν. Προσεγμένη, επιμελημένη και μπράβο σας. Πλην, κάποιο μέσο, έχει το νέο πρόγραμμα 24 ώρες πριν. Αυτό πώς λέγεται; Μήπως προνομιακή μεταχείριση;
Τώρα θα πείτε έτσι είναι τα αποκλειστικά. Μισόν αιώνα που είμαι δημοσιογράφος, αλλιώς τα ξέρω.
Και μια ο λόγος για το αγαπημένο, όπως είπαμε, Εθνικό, έχω να πω κι άλλα. Εδώ και χρόνια, ουδείς περιποιείται τα πέντε ψωροδέντρα μπροστά από το κτήριο Τσίλερ στην Αγίου Κωνσταντίνου. Να ξεχορταριάσει τα μικρά τους παρτέρια; Τι λέτε καλέ; Να κόψει τα μικρά φυντάνια που βγάζει ο κορμός κάτω και παίρνουν τη δύναμη της νεραντζιάς; Μπαααα. Τώρα θα μου πείτε, πάλι καλά που ο δήμος δεν τις έκοψε τις νεραντζιές.
Ναι, είναι θέμα του δήμου και τα δέντρα του πεζοδρομίου και ένας μπρούτζινος φανοστάτης του οποίου το μεγαλύτερο μέρος έχει σπάσει και λείπει εδώ και πολλά χρόνια. Αλλά, το πρώτο θέατρο της χώρας είσαι, συν Δήμο και χείρα κίνει! (Να σε σώσει η Αθηνά, αλλά κούνα και τα χέρια σου, όπως έλεγε ο Αίσωπος στον μύθο για τον ναυαγό που δεν κολυμπούσε, περιμένοντας σωτηρία από την θεά. Θα υπάρξει σωτηρία για το παραμελημένο πεζοδρόμιο μπροστά από το Εθνικό; Πώς να ελπίσω;)
Αντιθέτως, όλα άψογα στο άλλο Εθνικό, το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Πήγαμε την Κυριακή και είδαμε ουρές ατέλειωτες- εντάξει, ήταν και οι Ευρωπαϊκές Μέρες Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, με ελεύθερη είσοδο, αλλά δεν έφταιγε μόνον αυτό.
Κόσμος που περίμενε υπομονετικά παρότι έβρεχε. Μόλις έμπαινε στο κτήριο, έλεγχος σε μηχάνημα τύπου αεροδρομίου. Χίλια μπράβο θα πω, καθότι αυτό έπρεπε να γίνει. Οι μέρες και τα χρόνια που ζούμε, δεν επιτρέπουν αβλεψίες.
Χίλια μπράβο και στους φύλακες, που ήταν πανταχού παρόντες, βοηθούσαν σε διάφορα τους επισκέπτες, απαντούσαν σε απορίες. Κάποιες κυρίες μάλιστα, μάς πρότειναν να δούμε εκτός από την περιοδική έκθεση για την Πύλο, μια έκθεση από το Περού, ενώ άλλες μάς έστελναν σε συναφή ευρήματα σε άλλες αίθουσες. Και δεν ήξεραν τη δημοσιογραφική μας ιδιότητα.
Είχα χρόνια να δω τόσο πρόθυμο προσωπικό φύλαξης, με τόση αγάπη για τη δουλειά που επέλεξαν να κάνουν.
Η διοίκηση του Κώστα Νικολέντζου, που ήταν προσωρινός γενικός διευθυντής του ΕΑΜ και τώρα επελέγη από την επιτροπή για κανονική θητεία, είναι εξαιρετική. Ο καλός διευθυντής, άλλωστε, φαίνεται όταν λείπει. Ο δρ Νικολέντζος έλειπε σε δουλειά εκτός Αθηνών εκείνη την Κυριακή, αλλά όλα δούλευαν ρολόι. Οι φύλακες, όσοι έπρεπε να είναι παρόντες από το διοικητικό και επιστημονικό προσωπικό, το προσωπικό καθαριότητας, όλοι ήταν εκεί. Εύγε και πάλι.
Πας κάπου με τη δημοσιογραφική σου ιδιότητα. Βλέπεις επιστήμονα, εν ώρα καθήκοντος, με τον οποίο έχετε διαφωνήσει σε επίπεδο συνδικαλισμού. Κάνει ότι δεν σε ξέρει. Αυτά τα «παιδγιά» δεν μπορούν να συμπεριφερθούν σαν επαγγελματίες. Κλάψε βρε Καλιψάκι! Τίποτα.
Η εκπομπή «Δημόσια και Ιδιωτικά» δημιουργήθηκε στον Αθήνα 984 το 2011. Η σκέψη ήταν να προσκαλείται ένα πρόσωπο από τον χώρο του πολιτισμού, της επιστήμης, της κοινωνίας που θα συνομιλεί με ένα δικό του καλεσμένο (και με την ελάχιστη δημοσιογραφική παρέμβαση, κυρίως για ζητήματα ροής) για θέματα της ενασχόλησής τους και γενικότερου ενδιαφέροντος και για ιδιωτικές ιστορίες και βιώματα.
Αυτά λέει η Δώρα Σαρρή, μια δημοσιογράφος με κορυφαία καριέρα, ένας άνθρωπος ξεχωριστός. Και συνεχίζει:
«Μέσα στα 15 χρόνια από τότε, η εκπομπή έχει συγκροτήσει ένα αποθετήριο συνεντεύξεων και φωνών εθνικής αξίας. Η συνέχισή της υποσχόταν εμπλουτισμό αυτού του αρχείου αν δεν διακοπτόταν εντελώς αδικαιολόγητα από́ τον διευθυντή του σταθμού (δημόσιας/δημοτικής ιδιοκτησίας, χρηματοδότησης και λογοδοσίας).»
Η Ελενα Χατζηιωάννου, επίσης εξαιρετική συνάδελφος, που είχε συνεργαστεί με την Δώρα Σ., έγραψε τα κακά νέα γι’ αυτή την καλή εκπομπή: «Με τις πρόσφατες αλλαγές στο πρόγραμμα του σταθμού, η εκπομπή, στην οποία τα πρώτα χρόνια είχαμε τη συνεπιμέλεια με την συνάδελφο Ολγα Μπατή, δεν υπάρχει πια.
Η απόφαση μου ανακοινώθηκε, από το Γενικό Διευθυντή του Αθήνα 9.84, χωρίς αιτιολογία και χωρίς να ερωτηθώ, παρόλο που είμαι η Διευθύντρια Προγράμματος.
Το δημοσιεύω γιατί πιστεύω ότι η ιστορία αυτής της εκπομπής ανήκει στους ακροατές της.»
«Επιπροσθέτως» λέει η Δώρα, «της ανακοινώθηκε η κατάργηση και της καθημερινής εκπομπής που είχε με τον συνάδελφο κ. Πολυζωίδη και η ανάθεση εκπομπής δύο ημέρες την εβδομάδα 10-12 το βράδυ. Υπενθυμίζω ότι πρόκειται για τη διευθύντρια προγράμματος. Υπάρχουν πολλές πλευρές που θα μπορούσε να συζητήσει κάποιος (και συνέπειες) αλλά ας σταθούμε στην αδιαφορία προς τη θεσμική κανονικότητα που γενικεύεται ατιμώρητη. Και αυτό μας πλήττει ξανά και ξανά όλους»
Ετσι ακριβώς.
«Διακοπή της κυκλοφορίας των οχημάτων στην οδό Θεμιστοκλέους από το ύψος της οδού Ακαδημίας έως το ύψος της οδού Νικητάρα» έγραψε ο άλλος σε υπότιτλο ιστοσελίδας.
Καημένε Νικήτα Σταματελόπουλε, Νικηταρά, Τουρκοφάγε, δεν έχουν τελειώσει ακόμα τα βάσανά σου…
Δεν σε ξέρουν, δεν τους ξέρεις, ευτυχώς δεν υποφέρεις.
Η στήλη υποφέρει, όμως, παρακολουθώντας τηλεπαιχνίδια γνώσεων- θα μπορούσα να πω υποτίθεται.
Πού έγινε αυτό; Ρωτά ξανθιά τηλεπαρουσιάστρια τον παίκτη.
Στο Μενίδι, απαντά αυτός
Στις Αχαρνές τον διορθώνει.
Και δεν του προσμετρά τη σωστή απάντηση.
Ούτε στο μοντάζ το διόρθωσαν.
Αχ, Διονύση. Πάμε:
«Μούσα καρβουναρού, θράκα μου πυρωμένη
σπιθίτσα φουντωμένη μ’ αναπνοές τρελού»
Με το ματάκι παιχνιδιάρικο και με το κεφαλάκι πάνω στον πάγκο του χασάπη.
Αγγελική Κώττη
