Καλλιστεία χωρίς… κάλλη. Κινηματικές διεκδικήσεις ή υπερβολές;

Το νέο έσκασε σαν βόμβα! Στα αμερικανικά καλλιστεία, οι υποψήφιες δεν θα εμφανίζονται πια με μαγιό και δεν θα κρίνονται με βάση την εξωτερική τους εμφάνιση. Μάλιστα δεν θα εμφανιστούν ούτε με τουαλέτα, αλλά φορώντας κάτι με το οποίο θα αισθάνονται άνετα και το οποίο πιστεύουν ότι αναδεικνύει την προσωπικότητά τους.
Την απόφαση, η εφαρμογή της οποίας θα γίνει από τον φετινό διαγωνισμό ομορφιάς που θα διεξαχθεί στις 9 Σεπτεμβρίου, ανακοίνωσε η Γκρέτσεν Κάρσον, πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του θεσμού «Μις Αμερική» η οποία μάλιστα είχε κερδίσει τον τίτλο το 1989.
Το ερώτημα που γεννιέται είναι τι σόι καλλιστεία θα είναι αφού οι συμμετέχουσες δεν θα κρίνονται για τα κάλλη τους. Και για αυτό έχει απάντηση η κ. Κάρσον: «Θα είμαστε απλά ένας διαγωνισμός και στις συνεντεύξεις, οι υποψήφιες θα έχουν την ευκαιρία να μιλήσουν για το πάθος τους, τα προσωπικά ταλέντα και φιλοδοξίες τους και για το πώς αντιλαμβάνονται οι ίδιες τον ρόλο που πρέπει να έχει η σύγχρονη Μις Αμερική».
Και τα ερωτήματα συνεχίζονται: Οι κοπέλες που θα δηλώνουν συμμετοχή θα μπορούν να μην είναι όμορφες ή η ομορφιά θα παραμείνει ως προϋπόθεση, οπότε όλα τα άλλα είναι απλώς προσχηματικά;
Αν κάποια από τις συμμετέχουσες αισθάνεται άνετα και πιστεύει πως η προσωπικότητά της αναδεικνύεται περισσότερο μέσα από ένα μαγιό, θα της επιτρέπεται να εμφανιστεί με μαγιό ή θα είναι απαγορευτικό;
Μήπως σε όλη αυτή την ιστορία με αφορμή και έκφραση το κίνημα #MeToo, πάει να «χαθεί η μπάλα»; Μήπως κάποιες μορφές του έχουν αρχίσει να γίνονται λίγο υπερβολικές ή ακόμα και υποκριτικές; Μήπως βρίσκουν χώρο κάποιοι και κάποιες να βγάλουν όλα τους τα απωθημένα;
Δηλαδή το επόμενο βήμα ποιο είναι; να τιμωρείται όποιος πλησιάζει γυναίκα ή την φλερτάρει; Μήπως οι σοβαρές, σκεπτόμενες και πραγματίστριες του κάθε «#MeToo» βάλουν κάποιους κανόνες και όρια;
Μήπως να αποκηρύξουν τις υπερβολές και τις ακρότητες που γίνονται στο όνομα των γυναικείων κινημάτων; Μήπως να απομονώσουν φωνές και συμπεριφορές που έχουν αρχίσει να αγγίζουν τα όρια του φανατισμού και του ρατσισμού; Μήπως να περιφρουρήσουν το κίνημα από όσες και όσους το χρησιμοποιούν ως μέσον για άλλους σκοπούς;
Ομολογουμένως τα όρια είναι πολύ λεπτά και δυσδιάκριτα και, δυστυχώς, η ιστορία έχει δείξει πως, σχεδόν πάντα, οι υπερβολές και ο φανατισμός οδηγούν σε ακρότητες και «ταλιμπανιστικές» συμπεριφορές.