Το παιχνίδι για τη φάση των «16» του Μουντιάλ ανάμεσα στο Βέλγιο και την Ιαπωνία είχε ακλόνητο φαβορί. Το Βέλγιο εμφανίζεται πιο έτοιμο από ποτέ να διεκδικήσει την επανάληψη ή και τη βελτίωση της επίδοσης του 1986 στα γήπεδα του Μεξικού, όταν κατάφερε και έλαβε την τέταρτη θέση. Όλα όμως είναι θεωρία, διότι τα πάντα κρίνονται στον αγωνιστικό χώρο, όπως απέδειξε η συνέχεια, σε ένα από τα πιο όμορφα παιχνίδια του Μουντιάλ μέχρι σήμερα!
Η αρχή του αγώνα δικαίωσε όσους έβλεπαν στην Ιαπωνία μια ομάδα στιβαρή, καλογυμνασμένη, χωρίς μεγάλους αστέρες, αλλά και χωρίς να διακρίνεις κάποιον ποδοσφαιριστή που να υστερεί απέναντι στους άλλους, με αποτέλεσμα το σύνολο στο γήπεδο να δείχνει άκρως αξιόλογο και ανταγωνιστικό!
Η πίεση στον Ευρωπαίο αντίπαλο κυρίως από το κέντρο του γηπέδου και μέχρι την εστία τους ασφυκτική. Μεγάλη εντύπωση προκάλεσε η αλληλοκάλυψη των Ιαπώνων, καθώς με το που ξέφευγε Βέλγος, έπεφτε πάνω του άλλος Ιάπωνας… θυμίζοντας την παράδοση των «καμικάζι» στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο!
Με τη διαφορά βέβαια ότι ήξεραν τι να κάνουν τη μπάλα όταν την έπαιρναν στην κατοχή τους! Όλοι σχεδόν οι Ιάπωνες είχαν καλή τεχνική κατάρτιση, έως εντυπωσιακή θα έλεγε κανείς και με έμφαση στην προσποίηση με το σώμα έβρισκαν τον τρόπο να κρατούν αρκετά τη μπάλα στα πόδια τους και να απειλούν όταν βρίσκονταν στην επίθεση. Τη μπάλα πάντως δεν τους την έπαιρνες εύκολα από τα πόδια.
Μετά το πρώτο εικοσάλεπτο η εικόνα του παιχνιδιού άλλαξε. Ο γαλαξίας των αστέρων του Βελγίου πίεσε ασφυκτικά με άξονα στο κέντρο τον Αζάρ της Τσέλσι και τον Ντε Μπρόινε της Μάντσεστερ Σίτι.
Ως εξτρέμ πολύ κινητικός ήταν ο πρώην επιθετικός της Ατλέτικο Μαδρίτης Καράσκο, που επέλεξε «αντισυμβατικούς» προορισμούς επιδιώκοντας και πετυχαίνοντας χρυσοφόρο συμβόλαιο. Στην κορυφή της επίθεσης το «τανκ» της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και πρώην της Έβερτον, ο Ρομέλο Λουκάκου.
Οι Ιάπωνες ισορρόπησαν το παιχνίδι γύρω στο 35ο λεπτό και πέρασαν μια δυο φορές στην επίθεση με αξιώσεις. Όχι μόνο δεν τους έπαιρνες εύκολα τη μπάλα από τα πόδια, όταν έβγαιναν στην αντεπίθεση δε δίσταζαν να χρησιμοποιήσουν παρακινδυνευμένες μπαλιές.
Αυτή η τακτική, το να παίρνουν δηλαδή τα ρίσκα που απέφευγαν και σωστά στην άμυνα απέφερε καρπούς, καθώς οι μπαλιές αποδεικνύονταν ακριβείας και μέχρι να οργανωθεί και να προσαρμοστεί η άμυνα του Βελγίου, το ενδεχόμενο να γίνει κάτι θεαματικό, ήταν πολύ πιθανό.
Κάπως έτσι βαδίσαμε προς το τέλος του πρώτου ημιχρόνου με το σκορ να αντιπροσωπεύει σε μεγάλο βαθμό την εικόνα του ματς. Στο 44ο λεπτό όμως, σε μια εύκολη φάση, ένας εκ των κορυφαίων τερματοφυλάκων στον κόσμο, ο Κουρτουά του Βελγίου που παίζει στην λονδρέζικη Τσέλσι του Ρώσου δισεκατομμυριούχου Αμπράμοβιτς, έχασε τη μπάλα μέσα από τα χέρια του η οποία κύλησε προς το τέρμα περνώντας μέσα από τα πόδια του!
Με εκτίναξη κατάφερε να τη μπλοκάρει, επαναφέροντας τις καρδιές των Βέλγων -στις εξέδρες και τις οθόνες- στις θέσεις τους! Το σφύριγμα της λήξης του ημιχρόνου βρήκε τις δυο ομάδες ισόπαλες, ένα αποτέλεσμα που προσθέτει πόντους στην εθνική ομάδα της Ιαπωνίας, η οποία έπαιξε πολύ καλά (κατοχή μπάλας μόλις 55%-45% υπέρ του Βελγίου) και κράτησε το μηδέν.
Στην αρχή του δευτέρου ημιχρόνου ήρθαν τα πάνω κάτω. Οι Ιάπωνες κατάφεραν να προηγηθούν στο 48ο λεπτό! Εκμεταλλεύθηκαν τραγικά λάθη στη βελγική άμυνα και ο Ιάπωνας Χαραγκούτσι πλάσαρε σωστά τον Κουρτουά ανοίγοντας το σκορ.
Παρά την ψυχρολουσία, ένα λεπτό αργότερα, σε οργανωμένη επιθετική προσπάθεια των Βέλγων, ο Αζάρ βρέθηκε σε θέση βολής περίπου στο ύψος του πέναλτι, σούταρε, αλλά η μπάλα εξοστρακίστηκε με δύναμη στο αριστερό κάθετο δοκάρι του Ιάπωνα τερματοφύλακα που είχε μείνει «άγαλμα».
Το κακό όμως για τους Βέλγους δε σταμάτησε εκεί. Στο 52ο λεπτό, ο Ινούι πήρε τη μπάλα έξω από την περιοχή του Κουρτουά, ελίχθηκε και ξεμαρκαρίστηκε όσο χρειαζόταν για να εξαπολύσει έναν κεραυνό, στέλνοντας τη μπάλα στο εσωτερικό της αριστερή γωνίας του δίμετρου Βέλγου τερματοφύλακα, ο οποίος εκτινάχθηκε προς την πορεία της χωρίς να κατορθώσει αν αποσοβήσει το μοιραίο! 2-0!
Ο εκνευρισμός και η αποδιοργάνωση των Βέλγων ήταν εμφανής. Δεν είναι και λίγο να βρίσκεσαι δυο τέρματα πίσω από έναν αντίπαλο που τρέχει τόσο πολύ αν και θεωρητικά είναι υποδεέστερός σου. Όλα όμως κρίνονται στον αγωνιστικό χώρο, όπως είπαμε στην αρχή.
Το δράμα συνεχίστηκε με τους Βέλγους να επιτίθενται κατά κύματα, όχι όμως και πολύ οργανωμένα, ενώ οι Ιάπωνες μαζεύτηκαν στην άμυνά τους να προασπίσουν το πολύτιμο σκορ που τους έδινε το «εισιτήριο» για τις «8» καλύτερες ομάδες του Μουντιάλ.
Όμως στις αντεπιθέσεις έβγαιναν με όπλο τη μεγάλη ταχύτητα των παικτών τους και αποτελούσαν κίνδυνο-θάνατο για το Βέλγιο, που δεν μπορούσε όμως παρά να αναλάβει ρίσκο… Κινδύνευσαν λοιπόν με το 3-0 στο 65ο λεπτό, αλλά αποσόβησαν τον κίνδυνο.
Ο Βέλγος κόουτς έβαλε στην ομάδα τον υψηλόσωμο αλλά αμφιλεγόμενης αξίας για τους περισσότερους ειδικούς του ποδοσφαίρου Φελαϊνί (πολλοί τον θεωρούν υπερεκτιμημένο), ποδοσφαιριστή – υπό αποχώρηση – της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Συνολικά έγιναν δύο αλλαγές, έφυγαν οι Μέρτενς και Καράσκο, κάτι που έδειχνε ότι ο Βέλγος κόουτς σκόπευε να παίξει με «δίδυμους πύργους» στην επίθεση για να εκμεταλλευτεί τη μεγάλη διαφορά ύψους των επιθετικών του με τους Ιάπωνες αμυντικούς.
Η στρατηγική αυτή του βγήκε έστω και με τη βοήθεια της τύχης. Ενώ το παιχνίδι είχε γίνει απίστευτης ομορφιάς, στο 70ο λεπτό οι Βέλγοι μείωσαν το σκορ ξαναμπαίνοντας στο ματς το οποίο μετατράπηκε σε θρίλερ.
Μια κεφαλιά ψηλοκρεμαστή ένα μέτρο από τη γραμμή του άουτ από τον Φερντόχεν πήρε μεγάλο ύψος, ο Ιάπωνας τερματοφύλακας δεν υπολόγισε καλά την πορεία της νομίζοντας ότι θα καταλήξει άουτ, όμως αυτή κατέληξε στα δίχτυα του, σε ένα ανέλπιστο δώρο…
Λίγο αργότερα, στο 77ο λεπτό, το Βέλγιο ισοφάρισε με κεφαλιά του κυρίου Φελαϊνί με την περίεργη κόμη, μετά από εκτέλεση κόρνερ και στη συνέχεια σέντρα του Αζάρ. Το Βέλγιο είχε γυρίσει το ματς για τα καλά και είχε κλείσει τους Ιάπωνες στα καρέ τους! Μαγικό το ματς, οι φάσεις διαδέχονταν η μία την άλλη!
Στο 86ο λεπτό ο Ιάπωνας τερματοφύλακας πήρε πίσω «το αίμα του» με δύο πολύ εντυπωσιακές επεμβάσεις σε ισάριθμες κεφαλιές των Βέλγων, σώζοντας την ομάδα του που επιθυμούσε τουλάχιστον να στείλει το παιχνίδι στην παράταση. Έσωσε τη χώρα του σε μια βολίδα έξω από την περιοχή ένα λεπτό αργότερα…
Οι Ιάπωνες δεν τα παράτησαν επιβεβαιώνοντας αυτό που τη συνοδεύει ως «εθνικό χαρακτηριστικό» με αποτέλεσμα να φθάσουν κοντά στο γκολ στο 90ο λεπτό, με τον Κουρτουά να διώχνει τη μπάλα σε κόρνερ το οποίο πέρασε ανεκμετάλλευτο. Τέσσερα λεπτά οι καθυστερήσεις…
Με τη συμπλήρωση του 3ου λεπτού των καθυστερήσεων, οι Ιάπωνες κέρδισαν φάουλ μεταξύ κέντρου και μεγάλης περιοχής του Βελγίου. Φοβερή εκτέλεση από τον Χόντα και ο Κουρτουά απογειώθηκε στέλνοντας τη μπάλα σε κόρνερ, δίνοντας απάντηση γιατί θεωρείται εκ των κορυφαίων στον κόσμο.
Εκτελείται το κόρνερ, ο Κουρτουά μπλοκάρει και τρέχει με τη μπάλα στα χέρια πετώντας την στον άξονα σε έναν εκ των κορυφαίων μέσων της υφηλίου, τον Ντε Μπρόινε, ο οποίος ξεχύθηκε στην αντεπίθεση, πέντε εναντίον πέντε. Εκεί οι Βέλγοι απέδειξαν γιατί θεωρούνται εκ των κορυφαίων ευρωπαϊκών ομάδων.
Το δεξί εξτρέμ παίρνοντας μαζί τον αμυντικό σύγκλινε προς το κέντρο αφήνοντας ανοιχτή τη δεξιά πλευρά την οποία έτρεξε να καλύψει άλλος Βέλγος, ο Μενέ που ήταν μόνος του. Από το ύψος της μεγάλης περιοχής έβγαλε συρτή σέντρα προς το σημείο του πέναλτι.
Ο σέντερ φορ Λουκάκου με προσποίηση άφησε τη μπάλα να περάσει κάτω από τα πόδια του και ο επερχόμενος από τα αριστερά Τσαντλί έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα, την Ιαπωνία στο «καναβάτσο» και την ομάδα του στους «8». Απίστευτη ανατροπή.
Τρομερή εντύπωση έκανε ο ψύχραιμος τρόπος που αντιμετώπισαν το αποτέλεσμα που θα μπορούσε να θεωρηθεί και άδικο οι Ιάπωνες, οι οποίοι όμως γυρίζουν περήφανοι στην πατρίδα τους, έχοντας τιμήσει τα χρώματα της σημαίας τους. Υπέροχο παιχνίδι. Απολαυστικό…
ΠΗΓΗ: DEFENCE-POINT.GR
Ποτάμι, In memoriam
Του Φάνη Ουγγρίνη*
Δε ξέρω αν στέρεψε οριστικά το Ποτάμι μετά το κυριακάτικο διαζύγιο του από το ΠΑΣΟΚ και δε με πολυνοιάζει, καθώς ο συγκεκριμένος χώρος ποτέ δε με εξέφρασε. Ξέρω ωστόσο ότι η κύρια μάζα των αρχικών ψηφοφόρων και στελεχών του ήταν συνηθισμένοι μετριοπαθείς άνθρωποι, με αξιόλογα επιστημονικά και επαγγελματικά προσόντα, με αγάπη για την Ελλάδα, με πνεύμα βασικά πρακτικό, που δεν πίστεψαν ποτέ ότι ήταν αλάνθαστοι και εξαιρετικοί, μα μοναχά ήλπισαν ότι μέσα από αυτό τον χώρο θα έσπρωχναν την πολιτική ζωή του τόπου μας πιο κοντά σε κείνη της δυτικής Ευρώπης.
Δε με λυπεί η παρακμή του Ποταμιού, σχεδόν όλοι όσοι το πίστεψαν έχουν πλέον αποδεχτεί ότι σχηματισμός αμιγώς κεντρώος δε μπορεί σήμερα να επιβιώσει. Δε με λυπεί ο ενταφιασμός της ρομαντικής προσδοκίας για κόμμα του “μεσαίου χώρου”, επειδή απλούστατα ο χώρος αυτός είναι εξαντλητικά κατακερματισμένος στα πεδία των ιδεών και των συμφερόντων (ο πρόσφατος φανατισμένος κοινωνικός διάλογος για το Σκοπιανό αποδεικνύει του λόγου το αληθές). Δε με λυπεί η σύντομη προσωπική συμμετοχή μου στο εγχείρημα, αντίθετα ήταν μια ωραία εμπειρία αυτογνωσίας κι ένα ταχυρυθμο μάθημα για όποιον ήταν πολιτικοποιημένος μεν, εντελώς άσχετος από κομματική ζωή δε. Με λυπεί το γεγονός ότι ο “Επικεφαλής” του, με τους αλλεπάλληλους ερασιτεχνικούς τακτικισμούς του, με την αδιαφορία του για την ουσία σε σχέση με το φαίνεσθαι, με την έλλειψη διοικητικής ικανότητας που τον διέκρινε, με τον μίζερο ρεβανσισμό του, και -κυρίως- με τις αόριστες και στρογγυλεμένες θέσεις του κατάφερε μέσα σε τρία μόλις χρόνια να καταστήσει αντικείμενο σάτιρας εκ μέρους των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θέσεις ορθολογικές για την οικονομία, το κράτος και την κοινωνία.
Ο Σταύρος Θεοδωράκης προσωποποίησε ουσιαστικά τον αρχετυπικό “φιλελέ” και ταύτισε τον νουνεχή μεταρρυθμιστή με τον ρηχό χίπστερ. Ως παρενέργεια ενός πρόχειρα σχεδιασμένου πολιτικού μάρκετινγκ, καλλιέργησε σε ένα ευρύ κοινό την εσφαλμένη πεποίθηση πως ο φιλελευθερισμός είναι μια υπόθεση λίγων …μοδάτων, των οποίων ο τρόπος ζωής και σκέψης απέχει παρασάγγας από εκείνον του μέσου Έλληνα. Κατάφερε έτσι να έρθει σε πλήρη αντίθεση με το αρχικό μήνυμα του κόμματός του: ότι η σημερινή κατάσταση δε μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσα από ιδεολογικά φορτισμένες μονοδιάστατες προσεγγίσεις, αλλά με ανοιχτομυαλιά. Το Ποτάμι ξεκίνησε ευαγγελιζόμενο εφαρμόσιμες λύσεις για τα μεγάλα προβλήματα μας, όμως αμέσως μετά την άνοιξη του ’15 εκφυλίστηκε σε ένα ελιτίστικο κίνημα δικαιωματιστών, χωρίς εσωτερική δημοκρατία, σε στωική αναμονή της προσχώρησής του στο…ανερχόμενο αστέρι του εν Ελλάδι αριστερού χώρου. Έχοντας εξαντλήσει κάθε επικοινωνιακό όπλο και κάθε δυνατότητα ελιγμού, εναποθέτει πλέον τις ελπίδες του για διάσωση στην πολυθρύλητη λίστα Μακρόν, προκαλώντας μόνο θλίψη στους παλιούς του φίλους.
Όταν η αυλαία πέσει οριστικά, όσα εναπομείναντα στελέχη του εξαντλημένου Ποταμιού θα έχουν μείνει πιστά στις ιδρυτικές αρχές του θα βρεθούν νομοτελειακά εκεί που μπορούν να προσφέρουν έργο, δηλαδή στα δύο κόμματα που αυριο θα φέρουν την ευθύνη της διοίκησης της χώρας, μέσα από την κεντρική κυβέρνηση και τους ΟΤΑ. Κι αυτό τελικά μάλλον θα μνημονεύεται ως το δώρο του Σταύρου Θεοδωράκη προς την Ελλάδα• το ότι άθελά του μπόλιασε το πολιτικό σύστημα με κάποια νέα πρόσωπα εκτός κομματικού σωλήνα, με μερικούς ορεξάτους ανθρώπους της διπλανής πόρτας.
*Ο Φάνης Ουγγρίνης είναι επιχειρηματίας