Μικρό παιδί έμαθα να ξεχωρίζω τα χρώματα. Κι αργότερα, μεγαλώνοντας λίγο, έμαθα να διακρίνω (άλλες φορές εμπειρικά κι άλλες διαβάζοντας ή ακούγοντας) και το συμβολισμό τους.
Του Ηλία Ψυχογιού
Η αλήθεια είναι ότι το μαύρο το είχα ταυτίσει με τη νύχτα και το σκοτάδι. Διαπίστωσα λοιπόν ότι και ο υπόλοιπος κόσμος παρόμοιο συμβολισμό του είχε προσδώσει.
Παρόμοιο συμβολισμό μ’ αυτόν που εμπειρικά έδινα εγώ, είχε και το λευκό. Το χρώμα της καθαρότητας, της αθωότητας, της ειρήνης.
Και, αν και ως αγόρι συμπαθούσα περισσότερο το γαλάζιο, τον κοινώς αποδεκτό συμβολισμό είχα δώσει και στο ροζ. Το είχα συνδυάσει με τη γλυκύτητα των γυναικών που γίνονται μητέρες, με τα ροδαλά μάγουλα των βρεφών… με το καθαρό βλέμμα των μικρών παιδιών. Ροζ, ευγένεια και καλοσύνη ήταν έννοιες σχεδόν ταυτόσημες στην αντίληψή μου.
Σ’ αυτήν ακριβώς την κοινώς επικρατούσα αντίληψη πάτησαν οι σημερινοί κυβερνώντες και με σύμβολο το ροζ χρώμα πορεύτηκαν πολιτικά. Διότι, ως αριστεροί, γνωρίζουν εξαιρετικά καλά τη χρήση και τη χρησιμότητα και των συμβόλων και των συμβολισμών.
Από το λουλούδι του Τσίπρα στην Καισαριανή, μόλις ανέλαβε Πρωθυπουργός, έως την παρουσία του στην εγκαινίαση του «Μουσείου Μπελογιάννη» και τη γραβάτα στο Ζάππειο, οι συμβολισμοί χρησιμοποιήθηκαν άλλες φορές για να περάσουν κάποιο βαθύτερο μήνυμα και άλλες για να αποπροσανατολίσουν τον κοινό νου.
Συνειδητά λοιπόν και μεθοδικά στην κορωνίδα ίσως των συμβολισμών βρέθηκε το ροζ! Το χρώμα της τρυφερότητας και της αθωότητας των παιδικών χρόνων των κοριτσιών.
Όμως, τα σύμβολα και η ευλογοφάνεια των «υπονοουμένων» ηττώνται από τις πράξεις. Η σταθερή στήριξη παρακρατικών ομάδων που καίνε την Αθήνα κάθε Παρασκευή, η ιδεολογική σύμπτυξη με τρομοκράτες όπως ο Κουφοντίνας, η άρνηση της καταδίκης βίαιων ενεργειών εναντίον πολιτικών αντιπάλων, η ταυτόχρονη βάναυση καταπάτηση κάθε έννοιας δικαίου, οι παράνομες απολύσεις εργαζομένων οι οποίοι αρνούνται να υποκύψουν στα κελεύσματα της κυβέρνησης, το αποδεικνύουν περίτρανα.
Η υποκριτική «υποστήριξη» μειονοτήτων κάθε είδους, σε αντιπαραβολή με την ανοχή της θώπευσης, από τον ιδεολογικά συγγενή πρεσβευτή της Βενεζουέλας, γυναικών εργαζομένων στην πρεσβεία, κάποιες από τις οποίες ήταν κόρες στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, δείχνουν την απίστευτη, σχεδόν θρησκευτικού τύπου, προσήλωση στα ιδεολογικά δόγματα της αριστεράς: «Τίποτα δεν είναι ανώτερο από το Κόμμα. Ούτε η οικογένεια, ούτε η πατρίδα, ούτε η Θρησκεία».
Γι’ αυτό άλλωστε υπέγραψαν με υπερβάλλουσα προθυμία τη συμφωνία των Πρεσπών, παραδίδοντας ιστορία 2.500 ετών σ’ ένα κράτος του οποίου ο λαός καμία σχέση δεν έχει με τη Μακεδονία της Ιστορίας μας.
Ας πάψουμε λοιπόν να έχουμε αυταπάτες: για την Αριστερά ο εθνικισμός αλλοεθνών είναι σύμμαχος, ενώ ο πατριωτισμός των Ελλήνων είναι ο χειρότερος εχθρός της.
Μόνο τυχαίο _τουλάχιστον εγώ_ δεν μπορώ να χαρακτηρίσω το γεγονός πως όλα τα εθνικιστικά ζητήματα των γειτόνων μας ταυτίζονται με αιτήματα της Αριστεράς (εντός της χώρας μας). Η «τσαμουριά», το «σκοπιανό ζήτημα», η «τουρκική μειονότητα» στη Θράκη είναι αιτήματα και επιδιώξεις της ακροδεξιάς στις γείτονες χώρες. Και, ως εκ θαύματος, προκειμένου να ικανοποιηθεί η εμμονή στον αντιπατριωτισμό της Αριστεράς, γίνονται αιτήματα και επιδιώξεις της ίδιας της Αριστεράς στην Ελλάδα. Αν δεν ήταν τραγικές οι επιπτώσεις αυτών των επιδιώξεων, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν τουλάχιστον αστείες.
Και, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, επειδή πολλές φορές οι συμβολισμοί δεν γίνονται απολύτως κατανοητοί, κρίθηκαν ως απαραίτητες και οι ευθείες αναφορές στα μέσα που θα χρησιμοποιηθούν από την Αριστερά προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία. Δυο μόνο φράσεις και το νόημα γίνεται απολύτως σαφές: «Οι μολότοφ δεν είναι κακές, αν είσαι από τη σωστή πλευρά» – (Τι το κακό έχουν λοιπόν οι μολότοφ; – A. Tσίπρας) και «Στα κομμουνιστικά καθεστώτα δεν σε πείραζε κανείς αν ήσουν με το καθεστώς» – (Πόσο πιο δημοκρατικές απόψεις θα μπορούσε να εκφράσει η κατά τα άλλα απίθανη κ. Ε. Αυλωνίτου;).
Μήπως όμως πρέπει να πάψουμε να τα θεωρούμε όλα αυτά διασκεδαστικά φραστικά ατοπήματα και να διακρίνουμε την ουσιαστική στόχευσή τους; Μήπως πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση για τα επερχόμενα, καθώς οι επόμενοι μήνες αναμένονται να αποδειχθούν ιστορικοί;
Μήπως θα πρέπει να αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε πλέον τη διφυή υπόσταση των συμβολισμών και των λέξεων και να συνειδητοποιήσουμε πως οι προβλέψεις για επικείμενες μέρες πολιτικής και θεσμικής ανωμαλίας ίσως είναι ακριβείς;
«Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την κυβέρνηση, αλλά δεν πήρε την εξουσία», τι άλλο χρειάζεται να έχουμε κατά νου για να μην αιφνιδιαστούμε από τα μελλούμενα.
Τι άλλο πρέπει να έχουμε κατά νου για να αρχίσουμε να διακρίνουμε σταδιακά τις λεπτές αποχρώσεις όλου του φάσματος.
Τι άλλο πρέπει να δει κανείς σ’ ένα ανεξήγητα ποικιλόμορφο ροζ… που σιγά σιγά μαυρίζει…
*Ο Ηλίας Ψυχογιός σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στην Ελλάδα και Τεχνολογίες Διαδικτύου στη Σκωτία. Έχει εργαστεί σε πολυεθνικές εταιρείες της ναυτιλίας, του τουρισμού και της πληροφορικής. https://twitter.com/psichogioselias
Π.Βοσκόπουλος: Να διδάσκονται τα “σύγχρονα Μακεδονικά” στα σχολεία της Β.Ελλάδας
Το ThePresident φιλοξενεί σήμερα συνέντευξη του Παύλου Βοσκόπουλου , του προσώπου που εδώ και δεκαετίες συμμετέχει στο «Ουράνιο Τόξο», την Οργάνωση που ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί τα δικαιώματα των Σλαβόφωνων πολιτών της βορείου Ελλάδας.
Ο κ. Βοσκόπουλος στη συνέντευξή του στον Ανδρέα Παπαδημητρίου δηλώνει μέλος της «Εθνικής Μακεδονικής Μειονότητας» της Β.Ελλάδας, μιλά για την «Μακεδονική Εθνική ταυτότητα»που αναγνωρίζει η συμφωνία των κ.κ. Τσίπρα και Ζάεφ, επικρίνει το πρόθεμα «Βόρεια» πριν τον όρο Μακεδονία, διότι γεννά αλυτρωτικές διαθέσεις στην Ελλάδα, αναγνωρίζει θέμα περιουσιών για τους «Μακεδόνες» της Β. Έλλάδας και ζητά τη διδασκαλία της «Σύγχρονης Μακεδονικής γλώσσας» στα σχολεία της Β.Ελλάδας.
Διαβάστε την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη του κ. Βοσκόπουλου στον Ανδρέα Παπαδημητρίου:
Η πρόσφατη Συμφωνία των Πρεσπών έχει διάφορα άρθρα που μπορούν να ερμηνεύονται ανάλογα με τις γνώσεις του αναγνώστη σχετικά με νομικούς όρους, τις πολιτικές ερμηνείες και ανάλογα σχολιάζεται. Δεν είναι τυχαίο ότι στη χώρα μας έγινε αντικείμενο κομματικών αντιπαραθέσεων στελεχών, βουλευτών κομμάτων και ειδικά ανάμεσα σε βουλευτές-πολιτευτές κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Είναι γνωστό ότι το σημείο τριβής-αντιπαραθέσεων αφορούσα δύο “ευαίσθητους” πολιτικούς όρους και ειδικά η αναφορά σε Εθνικότητα και Γλώσσα. Ο όρος στη Συμφωνία “Nationality: Macedonian/Citizen of the Republic North Macedonia” συνδέει τη γειτονική χώρα με τη σύγχρονη Μακεδονική εθνική ταυτότητα. Είναι πολιτικός όρος που συναντάται στο σύγχρονο κόσμο και η διαφωνία ανάμεσα στα πολιτικά κόμματα στη χώρα μας είναι αίτιο τριβής για το αν η κυβέρνηση αναγνωρίζει και σέβεται ή δεν αναγνωρίζει και σέβεται σύγχρονη Μακεδονική εθνική ταυτότητα. Ανάλογο σημείο τριβής η ονομασία της γλώσσας ως Μακεδονική όπου συμπληρώνεται ότι ανήκει στην οικογένεια των σλαβικών γλωσσών.
Είναι λογικό να υπάρχουν οι αντιπαραθέσεις στη χώρα μας σχετικά με τη χρήση αυτών των όρων γιατί ο μέσος Έλληνας έχει εμπεδώσει μέσα του (αυτή η Παιδεία και παιδεία μας) ότι δεν μπορεί να συνδέεται ο όρος Μακεδονικότητα διαφορετικά από την Ελληνικότητα που είναι απλά τμήμα της. Αυτό μαθαίνουμε όλοι μας.
Από τη δική μου πλευρά δεν θα μπω σε λεπτομέρειες των άρθρων και τον ανάλογων ερμηνειών οφείλω να σημειώσω όμως γιατί η χρήση του προθέματος “Βόρεια” στην ονομασία του κράτους είναι μη επιτυχημένη. Το πρόθεμα αυτό είναι τροφή στους εθνικιστές να ονειρεύονται την ενσωμάτωση-κατάκτηση της “Βόρειας Μακεδονίας” στην Ελλάδα. Έχουμε το παράδειγμα της φρασεολογίας και όχι μόνον της χρήσης του όρου “Βόρεια Ήπειρος” αντί της χρήσης του ουδέτερου όρου “Νότια Αλβανία” σχετικά με ζητήματα της εθνικής Ελληνικής μειονότητας εκεί. Στη δε γειτονική χώρα οι εθνικιστές ανάλογα θα αναμασούν περί “απελευθέρωσης” της “Νότιας” Μακεδονίας και ρητορείες για “ενωμένη Μακεδονία” και τα σχετικά. Πραγματικά απορώ γιατί από τη μία “Κοτζιάδες” αναμασούν περί επικινδυνότητας του αλυτρωτισμού της γειτονικής χώρας με τη χρήση του όρου “Μακεδονία” για το ευοίωνο μέλλον στη περιοχή και δεν πρέπει το όνομα χώρας να συνιστά “απειλή” για την ειρήνη. Από την άλλη να μπαίνει σφραγίδα-πρόθεμα “Βόρεια” στο όνομα κράτους (που ήδη έχει ουδέτερο πρόθεμα το “Δημοκρατία της”) σε μεγαλοϊδεατικές ρητορείες και με προϋποθέσεις δυσάρεστες για τους πολίτες ένθεν και εκείθεν πολιτικές πρακτικές.
Η εθνική Μακεδονική μειονότητα στη βόρεια Ελλάδα είναι πραγματικότητα. Το ότι το κράτος αρνείται την ύπαρξη μειονότητας δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει σύνολο πληθυσμού στη βόρεια Ελλάδα που γλωσσο-πολιτιστικά συνιστούν τη διαφορά στη καθημερινή ζωή, που παράλληλα τμήμα αυτού του πληθυσμού ζητά επίσημη αναγνώριση και σεβασμό σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα-Συμβάσεις για τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Εννοείται ότι όσοι ομιλούν ή εκφράζουν γλωσσική-πολιτιστική ιδιαιτερότητα όλοι τους επιθυμούν-απαιτούν μειονοτικά δικαιώματα. Είναι σίγουρο όμως ότι υπάρχουν συμπολίτες που χρησιμοποιούν τον όρο και αυτοπροσδιορίζονται ως εθνικά Μακεδόνες. Υπάρχουν βέβαια και συμπολίτες που γλωσσο-πολιτιστικά εκφράζουν διαφορετικότητα αλλά δεν επιθυμούν μειονοτικά δικαιώματα. Εθνικά Μακεδόνες είναι αυτοί που ζητούν αναγνώριση-σεβασμό με την έννοια ότι είναι Έλληνες πολίτες μεν αλλά την Μακεδονικότητά τους την εννοούν και την εκφράζουν σε γλωσσο-πολιτιστικό και πολιτικό επίπεδο με το δικό τους τρόπο. Όπως βέβαια το πολιτικό κόμμα Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία-Ουράνιο Τόξο. Να προσθέσω ότι δεν είναι τυχαίο ότι ανεξάρτητες διεθνείς Οργανώσεις, Ενώσεις, Παρατηρητές έχουν εγγράφως απευθυνθεί προς τις ελληνικές κυβερνήσεις άμεσα ή έμμεσα να αναγνωρισθούν τα δικαιώματα των εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα. Η Συμφωνία δεν αφορά δικαιώματα μειονοτήτων. Γιατί πολύ απλά κάθε εθνική μειονοτική Ομάδα σε μια χώρα δεν ανήκει σε άλλη γειτονική χώρα. Είναι πολίτες της χώρα που κατοικούν και απαιτούν μειονοτικό στάτους. Συγκεκριμένα, τα μέλη της εθνικής Μακεδονικής μειονότητας στη νότα Αλβανία είναι πάνω από όλα Αλβανοί πολίτες. Αυτή η χώρα τους και η ίδια οφείλει να παρέχει μειονοτικά δικαιώματα. Ακόμη και να μην υπήρχε Ελληνικό κράτος και Αλβανοί πολίτες εκφράζουν Ελληνικότητα το Αλβανικό κράτος πρέπει να τους σεβαστεί. Αυτή είναι η πάγια θέση της ΕΕΣ-Ουράνιο Τόξο. Το ΥΠΕΞ θεωρώ ότι διέπραξε πολιτικό “αυτογκολ” στη Συμφωνία αυτή, με την έννοια ότι έμμεσα αναγνώρισε την ύπαρξη εθνικής μειονότητας στη βόρεια Ελλάδα, θεωρώντας της κάτι σαν “ξένο σώμα” ανήκουσα σε άλλο κράτος (Δημοκρατία της Μακεδονίας), όταν από τη μία υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει μειονότητα στη βόρεια Ελλάδα αλλά απαιτεί οι γείτονες να αλλάξουν άρθρο του Συντάγματος τους σχετικά με Μακεδονικές μειονότητες. Εκεί στο άρθρο τους δεν γίνεται αναφορά σε εθνική Μακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα και πρέπει να μεριμνεί, αλλά γενικά για την φροντίδα Μακεδονικών μειονοτήτων στα Βαλκάνια. Αξιότιμοι του ΥΠΕΞ αφού δεν γίνεται αναφορά σε Μακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα και δεν υπάρχει στη βόρεια Ελλάδα (αυτή η επίσημη Ελληνική θέση) γιατί η γειτονική χώρα να αλλάξει το Σύνταγμά τους στο σημείο αυτό;
Η ιστορία των Ελλήνων πολιτών που έχασαν ιθαγένεια και περιουσία μετά τη λήξη του Εμφυλίου Πολέμου έχει αφήσει ανοιχτή πληγή ο γνωστός νόμος Γεννηματά-Σκουλαρίκη του 1982 και 1985 όπου γίνεται αναφορά σε αποκατάσταση των “Ελλήνων το Γένος” πολιτικών προσφύγων του Εμφυλίου. Σε αυτόν το νόμο υπάρχουν ρατσιστικού τύπου ερμηνείες (ειδικά ό όρος “Γένος”) και έμμεσα διαχωρίζει σε Έλληνες (το Γένος) και μη Έλληνες (το Γένος) πολίτες. Η Συμφωνία δεν κάνει αναφορά σε αυτό το ζήτημα αλλά γνωρίζω ότι ήδη υπάρχουν ατομικές προσφυγές στην ελληνική Δικαιοσύνη από πολίτες της γειτονικής χώρας (θύματα του Εμφυλίου) που παράλληλα φέρουν και την Ελληνική ιθαγένεια, αφού σύμφωνα με τον ισχύων νομικό πολιτισμό, για να αφαιρεθεί η ιθαγένεια πρέπει να γίνεται με ατομική ειδοποίηση των αρχών προς τον πολίτη ώστε να ακολουθείται η ανάλογη διοικητική διαδικασία (διαγραφή από τα Δημοτολόγια κλπ). Κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει για τους Πρόσφυγες του Εμφυλίου, παρά τη δεκαετία του ’50 έγινε κάτι σαν “μαζική αφαίρεση” ιθαγένειας πολιτών με νόμο-απόφαση, που σήμερα είναι όχι απλά αίωρη αλλά και νομικά αστήρικτη. Ανάλογα ισχύουν σχετικά με τη κατάσχεση περιουσίας. Σε αυτά τα πλαίσια, ήδη ξεκίνησαν δικαστικές διαδικασίες στη χώρα από Μακεδόνες πολιτικούς πρόσφυγες του Εμφυλίου και θεωρώ ότι αν τα Ελληνικά δικαστήρια λειτουργήσουν ανάλογα όπως τα Τουρκικά δικαστήρια στη βόρεια Κύπρο (απέρριπταν τις αιτήσεις των Ελληνοκυπρίων σχετικά με τις περιουσίες όπως π.χ. στην Αμμόχωστο) θα αντιμετωπίσει η Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ανάλογη ήττα όπως η Τουρκία στη Κύπρο. Θα αναγκαστεί να πληρώσει ανάλογα.
Εγώ πάνω από όλα νιώθω άνθρωπος, πολίτης της Ελλάδας και μέλος της εθνικής Μακεδονικής μειονότητας στη βόρεια Ελλάδα. Πιο απλά δεν γίνεται να ορισθεί η ταυτότητά μου, όπου βέβαια είναι προσωπική επιλογή-δικαίωμα οποιοδήποτε πολίτη-συμπολίτη να αυτοπροσδιορίζεται όπως επιθυμεί.
Τα αιτήματα μας αφορούν την αναγνώριση και διαδασκαλίας της ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ Μακεδονικής γλώσσας και το τονίζω με κεφαλαία τον χαρακτήρα της γλώσσας αυτής όπου βέβαια δεν έχει σχέση με τη γλώσσα του Μεγαλέξανδρου. Άλλωστε η αρχαία Μακεδονική γλώσσα είναι άγνωστη ακόμη και για τους γλωσσολόγους όπου υπάρχει στους κύκλους αυτούς συζήτηση-προβληματισμοί κατά πόσο αυτή η αρχαία γλώσσα ήταν ίδια, κοντά, παρόμοια ή όχι με την αρχαία Ελληνική Αττική γλώσσα γιατί αυτή γνωστή στα αρχαία κείμενα. Τα Ελληνικά είναι στην εποχή μας κυρίαρχη γλώσσα στη βόρεια Ελλάδα, την ελληνική Μακεδονία όπου βέβαια αυτή η Ελληνική γλώσσα ή ακριβέστερα η ρωμαίικη ήταν γνωστή στη βόρεια Ελλάδα πριν το 1913 σε περίπου σε 20% του πληθυσμού, κυρίως στις αστικές περιοχές. Στον ευρύτερο Μακεδονικό χώρο χρησιμοποιούσε ο πληθυσμός τη ρωμαίικη περίπου 10% πριν έναν περίπου αιώνα. Φυσικά μετά το 1913, την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923 η επίσημη Παιδεία και τα ανάλογα μέτρα έχει συμβάλει στο να είναι η σύγχρονη ελληνική η κυρίαρχη-επίσημη γλώσσα στη βόρεια Ελλάδα.
Κάνοντας ρητορικό ερώτημα, όταν περίπου 1500 ψυχές, τα μέλη της Ελληνορθόδοξης μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη διδάσκονται τη σύγχρονη ελληνική γλώσσα στη Tουρκία των 80 και πλέον εκατομμυρίων, πόσοι Έλληνες συμπολίτες πρέπει να αποτελούν τουλάχιστον γλωσσική μειονότητα και να διδάσκονται τη μητρική τους γλώσσα στη βόρεια Ελλάδα;
Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω ακόμη και το ερώτημα άκομψο και ουσιαστικά απάντησα στο πρώτο σας ερώτημα γιατί δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται γεωγραφικά προθέματα όπως στη περίπτωση αυτή. Ίσως ακριβώς αυτό σας ανάγκασε να απευθύνεται άκομψη ερώτηση. Είμαστε Βαλκάνια και όχι Σκανδιναβία δυστυχώς, ώστε να έχουμε κοσμοπολίτικη αντίληψη και πολιτικοί φορείς, πολίτες, δημοσιογραφικός κόσμος να λειτουργούν πλειοψηφικά ανάλογα ώστε να απολαμβάνουμε πολιτική δημοκρατία στη χώρα. Εμείς οι Έλληνες πολίτες αλλά ακόμη και οποιοσδήποτε, όταν ακούει όνομα χώρας με γεωγραφικό πρόθεμα (πολλά τα παραδείγμα κρατών με τέτοια ονόματα) παραπέμπουν σε κρίση και πολέμους όπως π.χ. Βιετνάμ, Κορέα, Οσετία, κλπ. Φυσικά απεύχομαι ανάλογες πολιτικές και σπέκουλες από τις πολιτικές ηγεσίες στη χώρα μας, τη γειτονική χώρα και ευρύτερα όμως η χρήση του ονόματος αυτού με γεωγραφικό πρόθεμα αποτελεί διαχρονική επένδυση σε κάθε εθνικιστή.
Να προσθέσω κάτι σημαντικό. Θεωρώ σε δημοκρατική χώρα να γίνονται πλήρως σεβαστά τα δικαιώματα των μειονοτήτων, εθνικών, θρησκευτικών, πολιτών με σεξουαλική διαφορετικότητα κλπ. και να εφαρμόζονται ανάλογες πολιτικές. Τα μέλη ειδικά εθνικών μειονοτήτων να απολαμβάνουν δικαιώματα από τη μία και παράλληλα μαζί με τους συμπολίτες, που είναι πλειοψηφία, να αγωνίζονται απέναντι σε κάθε μεγαλοϊδεατική εθνικιστική πολιτική είτε εκφράζονται από κύκλους εντός της χώρας είτε ευρύτερα. Θεωρώ ότι τα πιστεύω αυτά χαρακτηρίζουν ένα πραγματικό αληθινό δημοκράτη πολίτη σε σκεπτόμενη κοινωνία-κράτος. Αυτά θεωρώ βέβαια και ουσιαστικές παραμέτρους στη φιλελεύθερη πολιτική φιλοσοφία-πρακτική.
Ευχαριστώ επίσης κ. Παπαδημητρίου για τις ερωτήσεις και αφορμή να ανταλλάξουμε απόψεις στο ιντερνετικό portal στο οποίο εργάζεστε. Ελπίζω ο διάλογος θα συμβάλλει θετικά και χρήσιμα για το καλό της χώρας και των συμπολιτών μας.
Ο κ. Βοσκόπουλος είναι μέλος του Προεδρείου του κόμματος «Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία-Ουράνιο Τόξο», μέλος της (μη αναγνωρισμένης από την Ελληνική Δικαιοσύνη) «ΣΤΕΓΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ», πρ. εκλεγμένο Μέλος του Πολιτικού Γραφείου τους Ευρωπαϊκού κόμματος, Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία-Ευρωπαϊκό Πολιτικό Κόμμα, με έδρα τις Βρυξέλλες.