Του Βαγγέλη Μωυσή
Η ενέδρα που στήθηκε προ ημερών σε βάρος διμοιρίας των ΜΑΤ στη Θεσσαλονίκη με ορμητήριο το «άσυλο» του ΑΠΘ, αποτελεί σύμπτωμα επιδείνωσης της… Εξαρχείωσης που εξαπλώνεται σαν επιθετικό νόσημα στην Ελλάδα, χωρίς ουσιαστική αντίσταση.
Οι κουκουλοφόροι έδρασαν με συντονισμό και ταχύτητα παραστρατιωτικής ομάδας. Έστησαν ταχύτατα οδοφράγματα. Σταμάτησαν την κυκλοφορία. Όχι μόνο το λεωφορείο των ΜΑΤ, αλλά και αυτοκίνητα πολιτών. Και μόλις ο «στόχος» ακινητοποιήθηκε, εξαπέλυσαν καταιγισμό εμπρηστικών βομβών.
Πρόκειται για κομβική στιγμή της επιδημίας της «Εξαρχείωσης», δηλαδή της μετάδοσης του αναρχοϊού των Εξαρχείων και της αποθράσυνσης των κουκουλοφόρων, που κλιμακώνεται σε πλήρη αναλογία με την κυβερνητική ανοχή.
Βλέπετε, αυτό που δεν έχει αναδειχθεί ιδιαίτερα, είναι πως η διμοιρία που φρουρεί το τουρκικό Προξενείο της Θεσσαλονίκης, έχει δεχθεί επιθέσεις, με πέτρες και μολότοφ άλλες 5-6 φορές στο πρόσφατο παρελθόν.
Αυτή όμως, ήταν η πρώτη φορά που η πρόθεση ήταν αδιαμφισβήτητα δολοφονική. Και τόσο εξόφθαλμη η χλεύη έναντι της έννομης τάξης, από το ίδιο το κράτος που είναι συνταγματικά υποχρεωμένο να τη διασφαλίζει… Χλεύη δια της απουσίας, της αδράνειας, της ανοχής…
Το φαινόμενο βέβαια είναι πανελλαδικό.
Να θυμηθούμε τον καταιγισμό από μολότοφ στο Α.Τ. Πεύκης τον Οκτώβριο του 2017;
Να θυμηθούμε την επίθεση με μολότοφ στις Φυλακές του Βόλου τον Φεβρουάριο του 2018;
Τη μολότοφ σε εργοτάξιο του Μετρό στη Θεσσαλονίκη τον Ιανούαριο του 2018;
Τις αλλεπάλληλες επιθέσεις με μολότοφ στην Πάτρα μήπως; Στην Κυπριακή φοιτητική παράταξη «Πρωτοπορία», σε αστυνομικούς μετά από πορεία υπέρ του βομβιστή και παρ`ολίγον δολοφόνου του Λουκά Παπαδήμου και πρόσφατα στα γραφεία της ΔΕΗ;
Και βέβαια, η «Εξαρχείωση» δεν εκδηλώνεται μόνο με την αυξανόμενη συχνότητα καταιγισμών μολότοφ, ανά την Ελλάδα, από ομάδες «γνωστών-αγνώστων» που έχουν ζηλέψει τις «δόξες» των συντρόφων τους από τα original Εξάρχεια.
Συμπτώματα της «Εξαρχείωσης» είναι και οι δραστηριότητες του Ρουβίκωνα.
Συμπτώματα της ίδιας νόσου είναι και τα αυξανόμενα κρούσματα στοχοποίησης καθηγητών, φοιτητών και άλλων προσώπων, εντός και εκτός πανεπιστημιακών χώρων, από ομάδες τραμπούκων που κολλάνε την ταμπέλα του «φασίστα» σε όποιον διαφωνεί με τις «προοδευτικές» ιδέες τους.
Συμπτώματα της ίδιας νόσου όμως, είναι και η αποθράσυνση της άλλης πλευράς, των ακροδεξιών τραμπούκων, που στοχοποιούν και επιτίθενται, άλλοτε σε ηλικιωμένους δημάρχους, άλλοτε σε ανυπεράσπιστους μετανάστες και άλλοτε σε αριστερούς ακτιβιστές…
Είναι λες και η «πρώτη φορά Αριστερά» επενδύει στην δια της «Εξαρχείωσης» …εξαχρείωση της ελληνικής κοινωνίας. Μια εξαχρείωση που πυροδοτεί τα πιο πρωτόγονα και απολίτιστα ένστικτα. Το μίσος, τη βία, την κλιμακούμενη εξαγρίωση εκείνων που έχουν ως κοινή αφετηρία αντίθετων ιδεών, την αδυναμία αναγνώρισης του δικαιώματος άλλων ανθρώπων να έχουν διαφορετική άποψη.
Και τελικά, ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να εξυπηρετείται από αυτή την «Εξαρχείωση». Γιατί η εξαχρείωση.. δια της εξαγρίωσης και του κοινωνικού διχασμού, βοηθά συμπτωματικώς την αναζήτηση και συσπείρωση ακροατηρίου συνθημάτων τύπου «ή εμείς, ή αυτοί»…
Ξυπνάτε! Ξυπνάτε, γιατί… σκοτωνόμαστε!
Διαβάζοντας κανείς την προσεκτικά διατυπωμένη κοινή ανακοίνωση που έδωσε το Στέητ Ντιπάρτμεντ, μετά τη χθεσινή κρίσιμη συνάντηση του Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών, Μάϊκ Πομπέο, με τον Τούρκο ομόλογό του, Μελβούτ Τσαβούσογλου, διαπιστώνει ότι επρόκειτο για μια πολύ στιβαρή, και έντονη όσο αφορά τη διαπραγμάτευση, συζήτηση μεταξύ των δυο ανδρών. Είναι γεγονός ότι εδώ και αρκετό καιρό, οι σχέσεις μεταξύ της Ουάσιγκτον και της Άγκυρας, είναι ένα διαρκές ντέρμπι και χθες στο Φόγγυ Μπότομ, έγινε ξεκάθαρο ότι το ντέρμπι αυτό πήρε παράταση για μετά τις κρίσιμες εκλογές της Τουρκίας στα τέλη του μήνα.
«Να μπλέξεις παιδί μου»
*Της Μάρθας Λεκκάκου
Στην τελευταία ενημέρωση γονέων, η δασκάλα μου είπε για έναν από τους δυο μου γιους: «συμβουλέψτε τον να μην ανακατεύεται σε διαπληκτισμούς τρίτων, να μην προσπαθεί να διορθώσει άλλους, γιατί παρεξηγούνται οι άλλοι και δεν υπάρχει λόγος να μπερδεύεται σε υποθέσεις των άλλων και στο τέλος να στεναχωριέται». Έμεινα για κλάσμα του δευτερολέπτου άφωνη. Ελάχιστα δηλαδή. Γιατί περίμενα πως και πως κάποιος άνθρωπος, εκπαιδευτικός, φίλος ή συνεργάτης να μου ανοίξει αυτή την κουβέντα. Της απάντησα: «μα αν δεν ανακατευθεί, αν δεν μπει μέσα στο πρόβλημα, για ποια κοινωνικότητα μιλάμε; Για ποια συμμετοχή στα λεγόμενα μετέπειτα «κοινά», για ποιο ενδιαφέρον για την ομάδα; Τι είναι άλλωστε η κοινωνικότητα; Η παρέα; Παίζουμε μπάλα μαζί, κάνουμε αστεία και περνάει η ώρα μας; Αυτά δεν είναι στοιχεία απλών γνωστών, δεν είναι στοιχεία που χτίζουν φιλίες ή συνεργασίες; Δεν πρέπει να μπορούν τα πιτσιρίκια να επιλύουν με την κουβέντα και όχι με τα σπρωξίδια και τα… γαλλικά τις όποιες παιδικές διαφορές τους;» Η εκπαιδευτικός είδε ξεκάθαρα ότι ο πιτσιρικάς μου, λειτουργούσε …ενσυνείδητα. Δεν μπλεκόταν, προσπαθούσε να βοηθήσει. Να κατευνάσει. Το κατάλαβε και μου είπε μονολογώντας με αρκετή αυτοκριτική: «Δεν έχετε κι άδικο. Αν δεν μπλεχτεί και κάποιος πώς θα καταντήσουμε όλοι; Ζητάμε κι εμείς οι δάσκαλοι από τη μια να δουλεύουν σε ομάδες και από την άλλη να μην ανακατεύονται ο ένας με τα πράγματα του άλλου.»
Έφυγα από την ενημέρωση γονέων με ανάμεικτα συναισθήματα. Με πολύ θαυμασμό για το μυαλουδάκι και την καλή ψυχή ενός μικρού παιδιού που θέλει να φτιάχνει τον δικό του μικρόκοσμο καλύτερο. Με μια μικρή δόση πίκρας ότι αυτό θα του στοιχίσει γιατί στην προσπάθειά του να γίνει χρήσιμος, θα γίνεται και δυσάρεστος μιας και θα λέει την άποψή του φωναχτά και θα κρίνεται γι’ αυτό.
Άλλωστε, αν και είναι 7μιση, κάνει στην πράξη αυτό που δεν κάνουμε πολλοί μεγάλοι. Συμμετέχει. Ενδιαφέρεται. Νοιάζεται.