Με ανάρτησή του στο facebook ο διευθυντής του γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού, στέκεται στο πλευρό του δημοσιογράφου υιοθετώντας την άποψη ότι ο Κυριάκος Μητσοτάσκης θύμισε στην ΔΕΘ τον «θεωρητικό του φασισμού»!
«Εχει δίκιο ο Καψώχας, ας χτυπιούνται όσο θέλουν» δηλώνει ο διευθυντής του γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού, Θανάσης Καρτερός, υιοθετώντας έτσι την παρομοίωση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκου Μητσοτάκη, με θεωρητικό του φασισμού.
Ο κ. Καρτερός επιτίθεται με δριμύτητα στον Κυριάκο Μητσοτάκη στην ανάρτησή του με τον τίτλο «Γιατί θίχτηκε ο Κυριάκος;» αλλά και στην ΕΣΗΕΑ, ενώ δεν παραλείπει να επικρίνει την «από δω πλευρά» όπως λέει, που δυιλίζουν τον κώνωπα για το αν έπρεπε να πει ο δημοσιογράφος της ΕΡΤ, όσα είπε.
Ο διευθυντής του γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού σημειώνει πως ο δημοσιογράφος της ΕΡΤ είπε αλήθειες και σημειώνει ότι τη ΝΔ την καθοδηγεί μια πυξίδα εμπάθειας, μικρότητας, και ανοησίας.
Αναλυτικά η ανάρτηση του Θανάση Καρτερού:
«Γιατί θίχτηκε ο Κυριάκος;
Δεν θίγεται καθόλου, που έχει κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο τον έμπιστο του Παπαδόπουλου, τον κολλητό του Μιχαλολιάκου, το ζων πρόσωπο του ελληνικού φασισμού.
Δεν θίγεται καθόλου, που έχει αντιπρόεδρο τον κήρυκα του Πλευρικού αντισημιτισμού, τον φραστικό τραμπούκο της πιο άκρας δεξιάς, και του πιο ακραίου εμφύλιου λόγου, που γνωρίσαμε τα τελευταία χρόνια.
Δεν θίγεται καθόλου, από τον καθημερινό βομβαρδισμό fake news, από τα φιλικά του ΜΜΕ. Μαρινακικά, Αλαφουζικά, και πάσης φύσεως, στάθμης, και υποστάθμης, Μητσοτακικά. Και όχι μόνο δεν θίγεται, αλλά σε πολλές περιπτώσεις μετατρέπει τα fake news, διά των Αυγενάκηδων, των Κυρανάκηδων, και άλλων παρόμοιας αισθητικής, σε κοινοβουλευτικές ερωτήσεις. Θυμηθείτε τη μαμά της Νάντιας, το πελατολόγιο του Κατρούγκαλου, το γραφείο του Παππά και του Σπίρτζη, το σπίτι του Τσίπρα, και άλλα, και άλλα.
Δεν θίγεται καθόλου, που υπασπιστής του κουβαλάει στην πολιτική αντιπαράθεση το σκήνωμα του αγίου (τους) Πινοσέτ, για να καθαγιάσει τις άγριες αλλαγές, που θέλει να επιβάλει στο ασφαλιστικό.
Δεν θίγεται καθόλου, όταν ο ίδιος και οι άνθρωποί του, κάθε μέρα, διαγωνίζονται ποιος θα εκτοξεύσει τα πιο όζοντα λύματα κατά του Τσίπρα. Ψεύτης, απατεώνας, προδότης, ολετήρας, χουντικός, Βόρεια Κορέα, ορφανό του Στάλιν. Να πιάνεις τη μύτη σου.
Δεν θίγεται, γενικώς, όταν οι τοξικές επιθέσεις στρέφονται κατά της κυβέρνησης. Όταν ο Μαρινάκης μιλάει για χούντα του Τσίπρα. Όταν τα πακιακιά του Αλαφούζου και του ΔΟΜ, σαρώνουν κάθε είδους δεοντολογίας, και ήθους. Και κάθε ίχνος αλήθειας.
Και δεν θίχτηκε, βέβαια, ίσα-ίσα που χειροκροτούσε, όταν η κυβέρνησή του έβαλε λουκέτο στην ΕΡΤ, σε μια επίδειξη αντιδημοκρατικού βανδαλισμού, που θα τον βαραίνει και προσωπικά για πάντα.
Θίχτηκε, όμως, γιατί ο Καψώχας τόλμησε να πει από τη δημόσια τηλεόραση, ότι ο λόγος του στη ΔΕΘ, σε κάποια σημεία, αντιγράφει τις απόψεις Ιταλού θεωρητικού του φασισμού. Πράγμα που, παρεμπιπτόντως, είναι αλήθεια, και ας χτυπιούνται κάτω όσο θέλουν. Άσχετα αν δεν φαίνεται πιθανό να γνωρίζει τον Ιταλό φασίστα, και το πιθανότερο είναι να είχε ξεπατικώσει απλώς τον Πινοσέτ –τα ίδια έλεγε ο μακαρίτης-, τον Φρίντμαν, και το ΔΝΤ. Όμοιος, ομοίω…
Και θίχτηκε τόσο πολύ ο προστάτης του Βορίδη και του Άδωνι, ώστε να κηρύξει εμπάργκο στη δημόσια τηλεόραση. Και να επικηρύξει τον Καψώχα.
Θίχτηκε, μάλιστα, μαζί του, και η ΕΣΗΕΑ, που χρόνια τώρα κοιμάται τον ύπνο του αδίκου, και δεν έχει σαλέψει μπροστά σε καμιά βρισιά, καμιά προσβολή, κανένα ψέμα, καμιά υπερβολή, καμιά τσιρίδα δηλητηριώδη, γνωστών και μη εξαιρετέων ψαλτάδων του εμφυλίου των λέξεων. Αρκεί στόχος να είναι ο Τσίπρας.
Και τι ακριβώς κάνουν τώρα;
Μην υποτιμάτε την πυξίδα εμπάθειας, μικρότητας, και ανοησίας, που τους καθοδηγεί. Έχουν οδηγήσει, μ’ αυτή την πυξίδα σε περιπέτειες τον τόπο πολλές φορές.
Χρησιμοποιούν όσα είπε ένας δημοσιογράφος ως πρόσχημα, για να εξαπολύσουν άλλη μια επίθεση εναντίον της κυβέρνησης.
Για να αλλάξουν την ατζέντα και να τη μεταφέρουν στο αγαπημένο τους έδαφος της μισαλλοδοξίας.
Και φυσικά, για να τρομοκρατήσουν όσους δημοσιογράφους έχουν τη διάθεση και το κουράγιο να αμφισβητήσουν τη μιντιακή –και όχι μόνο, δυστυχώς- παντοδυναμία τους.
Μη γελιέστε. Το τελευταίο που τους ενδιαφέρει είναι η αντικειμενικότητα της δημόσιας τηλεόρασης. Τα είδαμε τα χαΐρια τους, όταν αυτοί είχαν τον έλεγχο. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να επιβάλουν καθεστώς φίμωτρου και αυτολογοκρισίας. Και να παλουκώσουν κάποια κεφάλια, για να τα βλέπουν οι υπόλοιποι και να συμμαζεύονται.
Ως εκ τούτου: Όχι στη λογοκρισία. Στην ηθική εκτέλεση δημοσιογράφων. Στο διασυρμό του Καψώχα, και του κάθε Καψώχα. Καμιά παραχώρηση σε κείνους που και ξέρουμε το παρελθόν τους, και ζούμε το τοξικό και αδίστακτο παρών τους, στο χώρο της ενημέρωσης.
ΥΓ. Και όσοι, από την από δω μεριά, διυλίζουν, κατά τα ειωθότα, τον κώνωπα –αν έπρεπε, ή δεν έπρεπε, ο δημοσιογράφος να πει όσα είπε- καλό είναι να θυμούνται ότι η ελευθερία του δημοσιογράφου αρχίζει από κει που αρχίζουν οι διαφωνίες μας με όσα λέει. Ματώσαμε για να το μάθουμε και να το εμπεδώσουμε αυτό».
αν
Ο μεθυστικός Διευθυντής των ΜΕΘ & μια Πασιφάη
«Νόμισμα, εκ νομίσματος τίκτεται και ουχ εφ’ όπερ επορίσθη», μού θυμίζει ο Αριστοτέλειος Καβάφης με τα νομισματικά του ποιήματα ή τα ποιητικά του νομίσματα, καθώς δρασκελώ τα σκαλιά του Μουσείου Καραθεοδωρή, στην πατρίδα του, τη Ν. Βύσσα.
Της Βασιλικής Τζότζολα
Πατρίδα του, μητρίδα μου, χίλια χιλιόμετρα βορειότερα των «Αθηναίων» υιών μου. Ανηφόρισα ως δικηγόρος και ως .. επισκέπτρια στον τόπο μου. Αφορμή, μια διδακτική δραματουργία του Καθηγητού Χειρουργικής και επιγόνου Καραθεοδωρή, δόκτορος Στεφάνου Γερουλάνου. Συνοδοί, λοιποί επίγονοι Καραθεοδωρή. Συσφιγμένοι. Σαν γροθιά ανίκητη.
Στάση πρώτη: το Μουσείο.. και η απαράμιλλης διδαχής και εμβάθυνσης στο έργο του Καβάφη «ποιητική ξενάγηση», που εντατικώς περιέθαλψε ο Καθηγητής Γερουλάνος.
Στάση δεύτερη: το Συμπόσιο.. αφιέρωμα στον εξ αγχιστείας συγγενή των Καραθεοδωρή, τον Αλεξανδρινό ποιητή Καβάφη. Με υπερβατικές των ειωθυίων εισηγήσεις ανδρών μορφωμένων, καλλιεργημένων, παν-επιστημόνων.
Ας μου επιτραπεί η επισήμανση, ότι η επιστημοσύνη είναι διάφορη της μόρφωσης. Και αμφότερες, άσχετες με την καλλιέργεια. Καλλιέργεια πνευματική. Αρετή που διαθέτεις, είτε γιατί σού τη δώρισε κάποια DNAϊκή αριστοκρατία, είτε γιατί την κατέκτησες με τον προσωπικό σου οπλισμό «εν τω στρατεύματι». Τούτο το διήμερο πατριδογνωσίας ήχησε στα μάτια μου ως Ωδή στην Πνευματική Καλλιέργεια.
Ανακαλώ τις ριπές μου κατά του Συριζαίϊκου Υπουργείου φαινομενικής Παιδείας. Όχι. Δε μού φταίει αυτό και οι παρ’ αυτώ! Δε με νοιάζει καν αν θα διασωθεί στο εκπαιδευτικό μας σύστημα η «ντόπια μόρφωση». Όχι. Δε με απασχολεί πλέον. Είναι σαφείς οι ενδείξεις και ευκρινής η μακρά οδός της μόρφωσης, προκειμένου στην άκρη της σήραγγας να διαφανεί η Πασιφάη[1] Παιδεία.
Ανατρέχω στο «Τέχνη – Τύχη – Τόλμη» του Ελύτη. Μια ωραία μέρα, γράφει, ότι οι αρχαίοι λυρικοί, ο Κάλβος και ο Καβάφης ξύπνησαν το ενδιαφέρον του για την ποίηση. Στα δεκαέξι του, άρρωστος στο κρεβάτι, περνά την ώρα του φορτωμένος βιβλία. Και είναι τότε που ο Καβάφης του προξενεί ένα «τίναγμα» για την ποίηση. Το δυνατό «τίναγμα» διαδέχτηκε η «βαθιά περιέργεια», κι αυτήν το «βαθύ ενδιαφέρον» κι έπειτα ο «βαθύς θαυμασμός». «Γοητεία, ποτέ», διαπιστώνει. Και όταν αγελαία οι συμφοιτητές του βιώνουν την εμμονή στον Καρυωτάκη, εκείνος βιώνει την μοναξιά που αφήνει πίσω της η κοινή γνώμη και απομένει ξένος, καθώς στο καβάφειο ποίημα του «Μύρη». Ύστερα, στις σελίδες των «Μικρών ‘Εψιλον», ο Ελύτης θα θυμηθεί ολονύκτιες αναγνώσεις και συζητήσεις με τον Γκάτσο, «με συνεχή ανεβοκατεβάσματα των Κάλβων και των Καβάφηδων». Από το «Σημειωματάριο ενός Λυρικού» και «το Χρονικό μιας Δεκαετίας» μαθαίνουμε τις συνάξεις στο σπίτι του Κατσίμπαλη, στις οποίες διάβαζαν δοκίμια για τον Καβάφη.
Η αρρώστια, η μοναξιά, η παρέα (συμπλέουσα και συμπνέουσα). Αυτά τα ισχυρά θηλυκά σε μορφώνουν. Σε καλλιεργούν. Σε παιδεύουν, αφού σε εκπαιδεύουν. Ούτε η ΟΛΜΕ, ούτε κανένα Υπουργείο φαινομενικής Παιδείας. Και το διαβατήριο που σού εξέδωσε ο Καβάφης:
«Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξίδι».
Αυτό το διαβατήριο δε λήγει. Το διαβατήριο αυτό χρειάζεται μόνο ανανέωση. Αδιάκοπη και άκοπη ανανέωση. Να πώς, στην εποχή της κρίσης και της παρακμής, διασώζεται και αυξάνεται και πληθύνεται η γνώση, η μόρφωση, η πνευματική καλλιέργεια. Και τότε:
«Εδώ που έφθασες λίγο δεν είναι. Τόσο έκαμες μεγάλη δόξα».
Η οφειλή μας να ζήσουμε εν κοινωνία, χάριν πολιτισμού και αντίστασης στις δυσχερέστερες των βιοτικών συνθηκών που μας επεφύλασσε η Ιστορία, δε μπορεί να υπάρξει ως ανιάτως σκληρή. «Όχι η σκληρότης. Αλλά η Επιείκεια, η Λύπη, η Παραχώρησις, η Καλοσύνη (αυτά βέβαια, συνετώς, χωρίς υπερβολές), είναι και η Δύναμις και η Σοφία», μαρτυρεί ο Καβάφης σε χειρόγραφό του ανέκδοτο[2].
Την ώρα της ομιλίας του Κυριάκου Μητσοτάκη στην 83η ΔΕΘ, ο μεθυστικός Διευθυντής των ΜΕΘ[3] ομιλεί στην Ορεστιάδα των Ακριτών για τον πρόγονό του Καβάφη. Έγνοια κοινή των δύο ομιλητών: όχι οι βεβαιωμένες νίκες. Αλλά οι κρυμμένες ήττες. Όχι η νοσταλγία του λαμπρού παρελθόντος. Αλλά ο σχεδιασμός του φωτισμού ενός μέλλοντος.
Αν μπορούσα να προτείνω το ελάχιστο στον επόμενο Έλληνα Πρωθυπουργό, θα ήταν τούτο: την ίδρυση ενός Υπουργείου Πνευματικής Καλλιέργειας. Όσο για την κατασκευή του, κουβαλάμε πολλοί και για πολύ το προσωπικό μας μοναδικό υλικό.
[1] Πασιφάη: η φέγγουσα όλους
[2] Παρουσιασθέν υπό Γ. Σαββίδη, το 1973.
[3] ΜΕΘ: Μονάδα Εντατικής Θεραπείας