15.7 C
Athens
Αρχική Blog Σελίδα 21024

Μεγαλοϊδεατικός «Μακεδονισμός» και Ευρώπη

ΑΠΕ
Γράφει ο Γεώργιος  Ιακ. Γεωργάνας 
Το έτος είναι το 1993.  Ήδη δυο χρόνια και βάλε μετά την πρώτη μείζονα αναταραχή για το όνομα της Μακεδονίας, είχα θέσει το θέμα της στάσης της Ελλάδας για το ζήτημα σε χαλαρή συνομιλία με ισχυρό μέλος του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης Μητσοτάκη-Μάνου, ο οποίος αργότερα, επί Κωστα Καραμανλη, έγινε και υπουργός (με μεγάλη εξουσία, αλλά αποτυχημένος).  Ακόμα θυμάμαι το σοκ μου όταν τον άκουσα να λέει, εννοώντας την γειτονική μας χώρα :  «Ά, για τὴ Μακεδονία μιλάς ;».  Όπως μάθαμε στα 25 χρόνια που ακολούθησαν, η περίπτωσή του δεν ήταν μεμονωμένη.
Οι πολιτικοί, αλλά, πολύ κρισιμώτερα, και οι πνευματικοί μας ηγέτες, στην συντριπτική πλειοψηφία τους, πιστεύουν ότι ο μέσος Έλληνας κατέχεται από αδικαιολόγητο φόβο, στο ζήτημα της γειτονικής χώρας και της απειλής εξ αυτής για την Ελλάδα.
Οι ίδιοι είναι τάχα ατρόμητοι και απελευθερωμένοι …
Τόσο απελευθερωμένοι που δεν τολμούν να πουν την χώρα με το όνομα που πιστεύουν.  Και καλά οι πολιτικοί που είναι «πολιτικώς ορθοί» για τα ψηφαλάκια.  Οι καθηγητές Ιστορίας, Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων τί ζόρι τραβούν ;  Ας ποῦν τους γείτονες «Μακεδονία» να ανακουφιστούν !
Δεν έχω να συνεισφέρω τίποτε στήν συζήτηση αυτή, εκτός από το να παρατηρήσω ότι τέτοια ομοφωνία στους κόλπους της ιθύνουσας και δημοσιολογούσας τάξης στην Ελλάδα δεν έχει προηγούμενο για θέμα πολιτικό.  Και οι διαμαρτυρίες από τους διαφωνούντες δεν βλέπω να φιλοξενούνται πολύ πρόθυμα, ούτε στόν συστημικό τύπο, ούτε στα δήθεν πιο μοντέρνα κοινωνικά δίκτυα.  Αφήνω τὸ βρισίδι που τρώνε οι διαφωνούντες.
Αυτά απλώς τα σημειώνω ως αξιοπερίεργα.  Θέλω, όμως, να εστιάσω σε άλλο ερώτημα :  Έστω ότι η θέση αυτών των παντογνωστών είναι βλαπτική για την Ελλάδα.  Είναι, τουλάχιστον ωφέλιμη για την Ευρώπη ;
Μήπως, έστω και θυσιάζοντας τα δικά της συμφέροντα και με τίμημα τις δικές της ανησυχίες, η Ελλάδα διευκολύνει τούς εταίρους και συμμάχους της ;  Η απάντησή μου είναι «όχι».  Παραχωρώντας το όνομα της Μακεδονίας, η Ελλάδα βλάπτει την Ευρώπη.
Την Ευρώπη βλάπτουν και οι Ευρωπαίοι ηγέτες που σπρώχνουν με αφόρητες διπλωματικές πιέσεις, μπορεί και απειλές, την Ελλάδα στο σφάλμα αυτό, οι κυρίες Μέρκελ και Μογκερίνι και ο κύριος Γιουνκέρ.
Εξηγούμαι :
Είναι η Ευρώπη ευχαριστημένη από την επίδοσή της και την εικόνα της σε χώρες του πρώην Ανατολικού μπλοκ ;  Καλοδέχθηκε την Ουγγαρία, την Πολωνία, την Τσεχία, ακόμα και την ουδέτερη Αυστρία.  Πόση ευγνωμοσύνη, αλληλεγγύη και συνεργασιμότητα έλαβε σε αντάλλαγμα ;
Εκείνο που βλέπουμε είναι ότι οι λαοί στις χώρες αυτές ανέδειξαν πεισματικά αντι-ευρωπαϊκές, εθνικιστικές, σωβινιστικές κυβερνήσεις, κυβερνήσεις που αμφισβητούν ακόμα και ιερές και απαράβατες αρχές του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος όπως την ελευθερία της έκφρασης.  Χρειάζεται η Ευρώπη μιάν ακόμη τέτοια χώρα στο εσωτερικό της ;  Ο κύριος Ζάεφ είναι, πιθανώς, ειλικρινά φιλειρηνικός και ευρωπαϊστής.
Αλλά ο λαός του, στην πλειοψηφία του, δεν είναι.  Ο «μακεδονισμός», επιθετική ιδεολογία σαν τον φασισμό και τον ναζισμό, θέλει πολλά χρόνια για να ξεριζωθεί.  Αν ξεριζωθεί.  Τί θα γίνει μεθαύριο, αν οι διάδοχοι του κυρίου Ζάεφ, στριμωγμένοι πολιτικά, ανοίξουν πάλι θέμα καταπιεζομένων Μακεδόνων στην Ελλάδα ;  Καταπιεζομένων Μακεδόνων που ποθούν να ενταχθούν στο και τάχα πολυφυλετικό μωσαϊκό που κυβερνάται αρμονικά, όπως ισχυρίζονται οι κυβερνώντες, από τα Σκόπια ;  Τί θα κάνει η Ευρώπη αν οι διάδοχοι του κυρίου Ζάεφ κλείσουν τα σύνορα με την Ελλάδα σε μετανάστες ;
Μήπως, δεχόμενοι την γειτονικὴ χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ, την απομακρύνουμε από κακές παρέες, όπως η Ρωσσία του Πούτιν ή η Τουρκία του Ερντογάν ;  Μα και μόνο που θέτει κανείς το ερώτημα έχει και την απάντηση.  Ούτε το ΝΑΤΟ χρειάζεται στους κόλπους του χώρες και λαούς που δεν συμμερίζονται τις αξίες του, όπως για παράδειγμα, την σημερινή Τουρκία ή την σημερινή Ουγγαρία.  Τυχαία είναι ο Ορμπάν πρώτος φίλος με τον Πούτιν ;  Οι συνεταιρισμοί με αυταρχικούς κυβερνήτες, όμως, αποδυναμώνουν την συμμαχία, δεν την δυναμώνουν.
Και έρχομαι στο σημαντικώτερο :  Πρέπει η Ευρώπη να συμβιβάζεται στο ζήτημα των αξιών της για χάρη πρόσκαιρου νομιζομένου οφέλους ;  Όλοι οι συνήγοροι των Σκοπίων μάς προτρέπουν να σπεύσουμε να παραδεχθούμε επίσημα την ήττα μας ως Έλληνες μήπως και χαθεί η καταπληκτική συγκυρία.  Όμως, η ενωμένη Ευρώπη υπάρχει ακριβώς για να έχουν οι Ευρωπαϊκοί λαοί ένα στήριγμα πιο μόνιμο, έναν οργανισμό που κοιτά βαθύτερα στο μέλλον από τις αμέσως επόμενες εκλογές.  Και, συγχρόνως, έναν οργανισμό που δεν πετά στα σκουπίδια την ιστορία και την γεωγραφία των Ευρωπαϊκών λαών χάριν προσωρινού βολέματος.  Ένα οργανισμό που διαθέτει μέχρι και είκοσι χρόνια στα διαβούλιά του για να εξακριβώσει την πραγματική προέλευση της ονομασίας ενός κρασιού.  Τυχόν επιβράβευση του μεγαλοϊδεατισμού των Σκοπίων από την Ευρώπη θα βλάψει πρώτα απ’ όλα τον γειτονικό μας λαό, που θα συνεχίσει να ζη μέσα σ’ ένα ψέμμα.  Ένα ψέμμα που μπορεί, ποιός ξέρει ; νὰ γίνει και φονικό.  Και ακόμα, θα βλάψει την Ευρώπη που θα διακινδυνεύσει κι αυτή να ακυρώσει μόνη της τον κύριο λόγο για τον οποίον ιδρύθηκε.  Διότι η ειρήνη δεν έχει ποτέ ευδοκιμήσει με ψέμματα.  Ας θυμηθούμε τους Τσάμπερλαιν και Νταλαντιέ στο Μόναχο …

Ο συγγράψας το κείμενο προσελήφθη, μετά από δημόσιο ανοικτό διεθνή γραπτό και προφορικό διαγωνισμό, ως μόνιμος υπάλληλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις Βρυξέλλες.  Αποχώρησε αυτοβούλως από την υπηρεσία της Επιτροπής το 1994.

Δυο τηλεοπτικοί σταρ στο οβάλ γραφείο

Η αμερικανίδα βεντέτα του τηλεριάλιτι Κιμ Καρντάσιαν, η οποία αγωνίζεται για την αποφυλάκιση μιας γιαγιάς που εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης, έγινε δεκτή στον Λευκό Οίκο στην Ουάσινγκτον από τον πρόεδρο Τραμπ και συζήτησαν για τη μεταρρύθμιση του συστήματος απόδοσης ποινικής δικαιοσύνης. 

Φορώντας ένα λιτό μαύρο σύνολο και κίτρινα παπούτσια, η Καρντάσιαν έφθασε στον Λευκό Οίκο χθες το απόγευμα.

“Σπουδαία συνάντηση με την Κιμ Καρντάσιαν σήμερα, μιλήσαμε για τη μεταρρύθμιση στις φυλακές και τις καταδίκες”, έγραψε στο Twitter ο πρόεδρος των ΗΠΑ αναρτώντας μαζί με το μήνυμά του μια φωτογραφία στην οποία εμφανίζεται με πλατύ χαμόγελο, δίπλα στην Κιμ Καρντάσιαν στο Οβάλ Γραφείο.

Σύμφωνα με μέσα ενημέρωσης, η σταρ του τηλεριάλιτι συναντήθηκε επίσης με τον Τζάρεντ Κούσνερ, γαμπρό και σύμβουλο του προέδρου, ο οποίος ηγείται των προσπαθειών –επί του παρόντος αόριστων– του Λευκού Οίκου για τη μεταρρύθμιση του συστήματος ποινικής δικαιοσύνης.

Η Καρντάσιαν ζήτησε την αποφυλάκιση της ‘Αλις Μαρί Τζονσον, μιας 63χρονης που καταδικάστηκε το 1996 σε ισόβια κάθειρξη για αδικήματα που δεν περιείχαν βία και είχαν σχέση με ναρκωτικά–κατοχή κοκαΐνης και ξέπλυμα χρήματος. Είναι φυλακισμένη τα τελευταία 20 και πλέον χρόνια.

“Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον πρόεδρο Τραμπ για τον χρόνο που μου αφιέρωσε το απόγευμα. Ελπίζουμε ότι ο πρόεδρος θα επιδείξει επιεικεία στην Τζόνσον”, γράφει σε μήνυμά της η Καρντάσιαν. “Είμαστε αισιόδοξοι για το μέλλον της Τζόνσον και ελπίζουμε ότι αυτή, όπως και πολλοί σαν αυτήν, θα έχουν μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή”, γράφει σε άλλο μήνυμα η σελέμπριτι που έχει 60 εκατομμύρια ακόλουθους στο Twitter. 

Η κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα είχε θέσει ως προτεραιότητα την τροποποίηση αυστηρών νόμων που αφορούσαν τις καταδίκες αλλά δεν είχε καταφέρει να λάβει την υποστήριξη του Κονγκρέσου, γεγονός που οδήγησε τον 44ο πρόεδρο των ΗΠΑ να απομείνει επανειλημμένα χάρη σε κατάδικους και να υιοθετεί μέτρα επιείκειας.

Ο Τραμπ δείχνει να τηρεί μια πιο σκληρή γραμμή. Την περασμένη εβδομάδα όμως, σε μια σπάνια κίνηση, ο πρόεδρος απένειμε χάρη μετά θάνατον στον θρύλο της πυγμαχίας Τζακ Τζόνσον (1878–1946), λέγοντας ότι ο μαύρος πυγμάχος φυλακίστηκε λόγω μιας “αδικίας που είχε φυλετικά κίνητρα”. Ο Τραμπ σε μήνυμά του ανέφερε ότι ο ηθοποιός Σιλβέστερ Σταλόνε τού επέστησε την προσοχή στο θέμα αυτό.

Στοιχειώδες… Arthur Ignatius Conan Doyle

*Του Κώστα Κωτούλα

Γνωριμία με τον Doyle

Ο Doyle ήταν ένα τυπικό τέκνο της Βικτωριανής Βρετανίας.

Ή, μάλλον, ήταν ένα τυπικό δείγμα των τέκνων της κατώτερης τάξης της Βικτωριανής Βρετανίας. Με σχετική οικονομική άνεση από τα παιδικά του χρόνια, οικότροφος σε Ιησουητικό σχολείο, με σπουδές ιατρικής στο Πανεπισήμιο του Εδιμβούργου, με ταξίδια σε διάφορους προορισμούς της (πάλαι ποτέ) Αυτοκρατορίας.

Είχε βέβαια και το θέμα ότι του άρεσε να γράφει. Και, ήδη το 1880, κατά τη διάρκεια των σπουδών του, είχε διαπιστώσει ότι «το χρήμα βγαίνει και με άλλους τρόπους, όχι μόνο με το να γεμίζει φιάλες», όταν δημοσίευσε ανώνυμα στο Χριστουγεννιάτικο Τεύχος του London Society την ιστορία του The American’sTale.

 Γνωριμία με το Holmes

Και, ακριβώς επειδή του άρεσε να γράφει, αφιέρωνε το χρόνο που δεν τον απασχολούσε η πελατεία του (δηλαδή τις περισσότερες ώρες της ημέρας) στο γράψιμο. Προβαίνει σε αρκετές εκδοτικές προσπάθειες, ενώ παράλληλα αρθρογραφεί για διάφορα θέματα, με εξαιρετική και επιθετική πειστικότητα μάλιστα υπέρ του υποχρεωτικού εμβολιασμού! Και φτάνουμε στο 1887, όταν εκδίδει στο περιοδικό Beeton’s Christmas Annual το μυθιστόρημα “A Study in Scarlet” (στα Ελληνικά έχει κυκλοφορήσει ως «Σπουδή στο Κόκκινο»). Εκεί, πέραν του μυστηρίου και της λύσης του, συστήνονται στο κοινό και δύο χαρακτήρες που, εκατόν τριάντα ένα χρόνια μετά, εξακολουθούν να κερδίζουν την αφοσίωση του κοινού: ο δύστροπος, απότομος, αντικοινωνικός, ψυχωτικός, κυνικός και αδιανόητα ευφυής Σέρλοκ Χολμς και ο εκ των περιστάσεων συγκάτοικος και συνεργάτης του, απόστρατος στρατιωτικός γιατρός Τζον Γουάτσον. Τρία χρόνια μετά, κυκλοφόρησε και δεύτερο μυθιστόρημα με τους ίδιους πρωταγωνιστές, το “The Sign of the Four” (στα Ελληνικά «το Σήμα των Τεσσάρων»). Ο Χολμς είχε ήδη κερδίσει το Βρετανικό κοινό.

Στα επόμενα χρόνια, ο Doyle άνοιξε ιατρείο στο Λονδίνο. Το πιθανότερο είναι ότι κυριολεκτικά δεν σταύρωσε πελάτη. Και έτσι, αποφάσισε να το κλείσει και να αρχίσει να γράφει και πάλι. Έτσι, από το 1891 κυκλοφόρησε στο Strand Magazine μία σειρά σύντομων ιστοριών με πρωταγωνιστή τον Σέρλοκ Χολμς. Πιο επαγγελματικά αυτή τη φορά, ανέθεσε την εκπροσώπησή του σε ατζέντη και έφτασε στο σημείο να κατατάσσεται ανάμεσα στους πιο καλοπληρωμένους συγγραφείς της εποχής του.

Ωστόσο, ο Χολμς του έτρωγε χρόνο από αυτό που ο ίδιος ο Doyle θεωρούσε πιο σημαντικό έργο, το ιστορικό μυθιστόρημα. Μέχρι τότε είχε ήδη κυκλοφορήσει το ιστορικό μυθιστόρημα “The White Company”, που διαδραματίζεται κατά τον εκατονταετή πόλεμο, το οποίο το θεωρούσε κατά πολύ ανώτερο από τις ιστορίες του Χολμς. Λέγεται ότι, προκειμένου να αποθαρρύνει τη ζήτηση των εκδοτών του για νέες ιστορίες με το Χολμς, αύξησε τις οικονομικές απαιτήσεις του. Όμως οι εκδότες του δέχθηκαν την αύξηση -καταλάβαιναν ότι ο Χολμς πουλάει.

Στα τέλη του 1893, ο Doyle βαρέθηκε το Χολμς. Και τον έβαλε να πέφτει, την ώρα που πάλευε με τον εχθρό του, τον Ναπολέοντα του εγκλήματος, τον καθηγητή Μοριάρτι, στους καταρράκτες του Ράιχενμπαχ στην Ελβετία. Αυτό ήταν. Το κοινό εξαγριώθηκε και υπολογίζεται ότι το περιοδικό Strand έχασε είκοσι χιλιάδες συνδρομητές!

Doyle: η ζωή πέρα από τον Holmes

Ο Doyle παράλληλα με το γράψιμο, γύριζε τον κόσμο – ή την Αυτοκρατορία. Το 1893 πάει στο Νταβός της Ελβετίας για λόγους υγείας της συζύγου του και γίνεται εξαιρετικός σκιέρ. Το 1894 πραγματοποίησε περιοδεία στις ΗΠΑ, δίνοντας διαλέξεις σε πάνω από τριάντα πόλεις. Το 1895, μένει για επτά μήνες στην Αίγυπτο και κάνει ανταποκρίσεις για τη Westminster Gazzette. Το 1900 πηγαίνει στη Νότιο Αφρική και υπηρετεί στο νοσοκομείο του Bloemfontein, κατά το Δεύτερο Πόλεμο των Μπόερ. Το 1900 και το 1906 κατεβαίνει υποψήφιος Βουλευτής χωρίς επιτυχία.

Όσο ταξιδεύει, γράφει διαρκώς. Από το 1894 μέχρι το 1903, δημοσιεύει στο Strand Magazine 17 ιστορίες του Brigadier Gerard, ενός ιππέα (Ουσσάρου) του στρατού του Ναπολέοντα και άλλες 17 ιστορίες που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν «τρόμου» με το γενικό τίτλο «Round the Fire». Γράφει δύο βιβλία σχετικά με τον Πόλεμο των Μπόερ, το “The Great Boer War” και το “The War in South Africa: its Cause and Couduct” και το μυθιστόρημα “The Tragedy of the Korosko”, το οποίο αναφέρεται σε εξεγέρσεις Αιγυπτίων εναντίον των Βρετανών. Και συνεχίζει να γράφει μέχρι το θάνατό του, για κάθε θέμα, από επιστημονική φαντασία (τα μυθιστορήματα και οι σύντομες ιστορίες του Professor Challenger) μέχρι τον Πνευματισμό (“The Vital message”, το 1919)!

Η θριαμβευτική επιστροφή

Και το 1901 ξαναχτυπά με το Σέρλοκ Χολμς. Αυτή τη φορά με το “The Hound of the Baskervilles” (στα Ελληνικά «το Σκυλί των Μπάσκερβιλ»), το οποίο δημοσιεύεται σε συνέχειες, και πάλι στο Strand Magazine. Και σα να μην έφτανε αυτό, άλλες 13 σύντομες ιστορίες του Χολμς κυκλοφόρησαν το 1903-4 στο Strand, στο οποίο συνέχισε να δημοσιεύει σύντομες ιστορίες του μεγάλου ντετέκτιβ χωρίς όμως κανονικό ρυθμό για τις επόμενες δεκαετίες.

Δεν είναι τυχαίο πάντως το γεγονός ότι ένας άνθρωπος ο οποίος έγραψε τόσα πολλά, για τόσα πολλά θέματα, έχει συνδεθεί τόσο στενά με έναν και μόνο από τους ήρωές του. Δεν είναι τυχαίο ότι Doyle και Holmes είναι ταυτισμένοι. Ο Doyle έγραψε τον Holmes και ο Holmes είναι ό,τι έγραψε ο Doyle.

Ο Κανόνας – και οι παραβάτες

Συνολικά ο Doyle έγραψε τέσσερα μυθιστορήματα (τελευταίο το “Valley of Fear” το 1915) και πενήντα έξι σύντομες ιστορίες με πρωταγωνιστή το Σέρλοκ Χολμς.

Αυτά είναι ο Κανόνας. Τελεία, παράγραφος.

Ούτε τα σενάρια των τηλεοπτικών παραγωγών, ούτε τα σενάρια των κινηματογραφικών μεταφορών είναι Κανόνας. Και, όταν λέμε για παραγωγές και μεταφορές, μιλάμε κυριολεκτικά για άπειρες! Ο Χολμς είναι ο πιο συχνά εμφανιζόμενος σε κινηματογραφικές παραγωγές χαρακτήρας (σημείωση: παίζει και σχετική ερώτηση στο trivial, έχετέ το υπ’ όψιν), με πάνω από 70 ηθοποιούς να τον υποδύονται σε πάνω από 200 ταινίες.

Όμως αυτές έγιναν επειδή ο Doyle δημιούργησε τον Holmes. Και θα περίμενε κανείς κάποιον σεβασμό προς το έργο του δημιουργού του χαρακτήρα από όσους πάνε να βγάλουνε χρήματα από αυτόν.

Ο Χολμς δεν ήταν νέος, όμορφος, στυλάτος, χορευτικός, φιλοσοφημένος, ανοιχτόμυαλος, κοινωνικός. Ο Χολμς ήταν ανάμεσα στους πιο δυσάρεστους ανθρώπους που θα μπορούσε κανείς να συναναστραφεί. Όσο λοιπόν κι αν η σύγχρονη show biz επιχειρεί να φτιάξει έναν Χολμς στα μέτρα της, το μόνο που καταφέρνει είναι να δίνει το όνομα του Χολμς σε κάτι που δεν είναι Χολμς. Γιατί, είπαμε, Χολμς είναι ό,τι έγραψε ο Doyle και οι περιπέτειές του είναι αποκλειστικά και μόνο αυτές. Και, ναι, τα πνευματικά δικαιώματα είναι πιθανώς ένας λόγος να καταφεύγει κανείς σε σενάρια στα οποία το ρόλο του πρωταγωνιστή θα μπορούσε να τον παίξει ο οποιοσδήποτε ντετέκτιβ, από τον Μπέκα μέχρι τον Τεν-Τεν, όμως, επαναλαμβάνω, λίγος σεβασμός στο δημιουργό δεν βλάπτει.

 

Σημείωση: αν θέλει κανείς να δει πραγματικό Holmes και Watson, μια μεταφορά όσο πιο πιστή στις ιστορίες του Κανόνα, από ένα εξαιρετικό καστ, ας αναζητήσει τη μεταφορά της Granada Television με τον Jeremy Brett στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

“Σκουπιδοσέλφι”. Το νέο τρεντ των τουριστών στην Ελλάδα

Το νέο τρεντ των τουριστών που επισκέπτονται κάποιους από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς της Ελλάδας για να κάνουν τις διακοπές τους, δεν είναι ούτε οι selfies μπροστά σε μνημεία, μουσεία, γραφικά σοκάκια, απέραντες αμμουδιές, καταγάλανες παραλίες και μαγευτικά ηλιοβασιλέματα, ούτε τα βίντεο με βουτιές στην θάλασσα και… βούτες στην χωριάτικη και το τζατζίκι… Είναι οι selfies με μαντήλια σε μύτες και στόματα, μπροστά σε βουνά σκουπιδιών.
Αυτή την περίοδο, το εντονότερο πρόβλημα αντιμετωπίζει η Κέρκυρα, με μεγάλη διαφορά, καθώς οι δρόμοι και τα σοκάκια του νησιού έχουν «πνιγεί» από τα βουνά των σκουπιδιών, ενώ δεν φαίνεται και κάποια λύση στον ορίζοντα. Ακολουθούν η Ζάκυνθος, το Αίγιο, το Διακοπτό, η Άνω Μεσσηνία, κάποια σημεία της Λακωνίας και πολλές άλλες περιοχές της Πελοποννήσου.
Οι τρεις Περιφέρειες που δεν έχουν καταφέρει την μετάβαση της διαχείρισης των απορριμμάτων τους στη νέα κατάσταση, από τους ΧΥΤΑ στους ΧΥΤΥ, είναι της Δυτικής Ελλάδας, της Πελοποννήσου και των Ιονίων νήσων. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι υπόλοιπες έχουν λύσει το πρόβλημα ή ότι οι πολίτες τους δεν έχουν αρχίσει να «παίρνουν μυρωδιά» από ένα πιθανότατο δυσώδες μέλλον.
Η ευθύνη, όμως, δεν είναι αποκλειστικά των Περιφερειών και σε κάποιες περιπτώσεις έχουν το μικρότερο μερίδιο, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι είναι αθώες της… βρώμας. Στις περισσότερες περιπτώσεις είναι συνδυασμός πολλών συνισταμένων όπως, μηνύσεις κατοίκων που δεν θέλουν στην περιοχή τους κανενός είδους διαχείριση απορριμμάτων, προσωρινή παύση εργασιών μέχρι να τελεσιδικήσει η υπόθεση, καθυστέρηση, αδυναμία ή και αδιαφορία των εργολάβων να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις που έχουν αναλάβει, εμπόδια από τοπικούς βουλευτές και υπουργούς που θέλουν να πλήξουν είτε την τοπική είτε την περιφερειακή αρχή κ.ο.κ.
Συνήθως είναι μια μίξη κάποιων από τα παραπάνω, που συνδυάζεται με την ανικανότητα των δημοτικών αρχών και παράγει τα δυσώδη αποτελέσματα που «απολαμβάνουν» κάτοικοι και επισκέπτες.
Το θέμα είναι να βρεθούν λύσεις «χθες» και το υπουργείο Εσωτερικών να σταματήσει να κάνει μία τον Σολομώντα και μία τον Πόντιο Πιλάτο, ανάλογα την «απόχρωση» του τοπικού άρχοντα και να συμβάλει ουσιαστικά, ως οφείλει, στην αντιμετώπιση του προβλήματος, πριν πάρει διαστάσεις μη αναστρέψιμες.
Αρκετά ρεζίλι έχουμε γίνει με όλα τα άλλα.

Ας διορίσουν και αλλοδαπούς. Γράφει ο Νίκος Σίμος

*Γράφει ο Νίκος Σίμος

Η κυβέρνηση έχει βρει τα ίχνη των παλαιοκομματικών συστημάτων. Γι’ αυτό άλλωστε, ακολουθώντας αυτά τα ίχνη της εποχής των Μαυρογυαλούρων, έχει επιδοθεί, από τότε που ανέβηκε στην εξουσία, στην ασυναγώνιστη τακτική των προσλήψεων, ευελπιστώντας να υποκαθιστά κάθε φορά τους ψηφοφόρους που δικαιολογημένα χάνει

Κάποιοι ενδεχομένως να αντιτείνουν ότι έχουν γίνει προσλήψεις λ.χ. συμβασιούχων εκεί που συγκεκριμένοι τομείς έχουν έλλειψη προσωπικού. Το πρόβλημα ξεκινά από την διαπίστωση ότι στόχος είναι οι προσλήψεις να φέρουν ψήφους και όχι να κατανεμηθούν με βάση τις ανάγκες που αν γινόταν η σωστή κατανομή ασφαλώς και δεν θα χρειάζονταν τόσοι όσοι προσλαμβάνονται, τελικώς. Διότι σύμφωνα με το έργο που έχουμε ξαναδεί, υπάρχουν υπηρεσίες που πλεονάζει το προσωπικό ενώ σε άλλες υπάρχει έλλειψη.

Μια και λοιπόν η κυβέρνηση επιπίπτει μεθοδικά «στον ταβλά με τα κουλούρια» προτιθέμεθα να της δώσουμε ωραίες ιδέες. Όπως εκείνες του παλαιότερου Γάλλου πρωθυπουργού  Ραφαρέν, ο οποίος ήταν της άποψης ότι «έχουμε που έχουμε τόσους μετανάστες και αλλοεθνείς. Γιατί να μη καταλαμβάνουν και υψηλές θέσεις στην κρατική μηχανή ως εκγαλλισθέντες»; Έτσι και το Μαξίμου μπορεί με ένα Νόμο να εμπλουτίσει την ροή των νέων προσλήψεων με αλλοδαπούς για να πάρει και χρώμα η πολιτική των προσλήψεων, αν και συμπατριώτη λ.χ. του Ντρογκμπά ως Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, τώρα που δεν γουστάρουν τον Σουρνάρα,  λίγο δύσκολα θα το χωνεύαμε.

Με δεδομένο ότι οι εγχώριοι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ θα έχουν όλοι διορισθεί και δεν περισσεύουν άλλοι εκ του ελληνικού πληθυσμού, δυνητικοί κοψοχέρηδες, μία καλή λύση θα ήταν η υποκατάστασή τους με αλλοδαπούς. Επιπλέον, επειδή αυτοί έχουν ενσωματωθεί στην ελληνική κοινωνία –πλην εκείνων που έχουν ενσωματωθεί στις φυλακές- εφ’ όσον δεν βρίσκουν εργασία, αυξάνουν τα ποσοστά ανεργίας. Υπό την έννοια λοιπόν αυτή, αφ’ ενός περιορίζουμε τις αυξητικές τάσεις της μεταξύ των ημεδαπών -δεδομένου ότι αν είναι άνεργοι οι αλλοδαποί  «τί «μας κόφτει»;  Και, αφ’ ετέρου, δημιουργούμε μία ατμόσφαιρα ενδόξου  αποικιοκρατίας και γκλαμουριάς στην κρατική μηχανή, αφού οι εις αυτήν λευκοί συμπατριώτες μας θα φιλοσοφούν πληρωνόμενοι και οι αλλοδαποί μετανάστες, ανεξαρτήτως χρώματος θα δουλεύουν στη θέση των φιλοσοφούντων. Κάπως έτσι άλλωστε ανεπτύχθη και το περίφημο ελληνικό πνεύμα, βάσει της δοκιμασμένης αρχαιόθεν αρχής, ότι ουδείς απεβίωσε τεμπελιάζων ενώ φιλοσοφώντας φώτισε τον υπόλοιπο κόσμο….

Σεζόν. Το ημερολόγιο μιας μαγείρισσας.

Γράφει η Αργυρώ Κουτσού

Είμαι στο νησί δεκατρεις μέρες. Μου μοιάζουν δεκατρεις μήνες. Ή δεκατρεις ώρες. Μπερδεύομαι. Είναι σαν να μην έφυγα ποτέ. Ή σαν να ξαναζώ το περσινό καλοκαίρι. Ή από το περσινό καλοκαίρι να μην πέρασε μία μέρα του φθινοπώρου ή του χειμώνα ή της άνοιξης που ακολούθησαν. Μπερδεύομαι. Σου το κάνει αυτό η εποχιακή εργασία, ειδικά όταν εργάζεσαι στο ίδιο μέρος, με τους ίδιους ανθρώπους, έχεις  τους ίδιους  σπιτονοικοκυραίους, κοιμάσαι στο ίδιο κρεβάτι που δεν είναι, μα γίνεται σιγά σιγά, κρεβάτι σου.  Σου το κάνει η εποχιακή εργασία αυτό, γιατί δεν έχεις κανονικό χρόνο. Όχι όπως τον ξέρεις. Οι μέρες είναι όλες  όμοιες και είναι σερί, περίπου, 150.  Δεν έχεις  ρεπό, δεν έχεις αργία, δεν έχεις άδεια ασθενείας, δεν έχεις  σταματημό.

Είμαι μαγείρισσα.  Είναι η έκτη μου σεζόν. Για αυτήν θα σου μιλώ. Για αυτήν και για τις περασμένες. Θα σου πω τι σημαίνει να έχω αφήσει πίσω μου εικοσιένα χρόνια διεύθυνσης παραγωγής σε μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα, για να κάνω το παιδικό μου όνειρο πραγματικότητα.  Ξέρεις, στην – βλαμμένη – ερώτηση που κάνουν οι μεγάλοι στα πιτσιρίκια «Εσύ τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;» απαντούσα πάντα «Θέλω να μαγειρεύω και να φτιάχνω ιστορίες».  Όμως αντί αυτού, μεγαλώνοντας, έκανα χατήρια. Κι έτσι σπούδασα, έκανα μεταπτυχιακά, καριέρα σε έναν χώρο ζωηρό, όπως είναι οι παραστατικές τέχνες. Την αγάπησα πολύ εκείνη τη δουλειά μου. Πολύ. Όμως, να, εκεί γύρω στα σαράντα μου χρονια, την βαρέθηκα. Δε μου πετάριζε πια η καρδιά. Κι όταν έκλεισε η τελευταία εταιρεία στην οποία δούλευα, δεν σκέφτηκα πολύ. Έχει πλάκα να σου διηγηθώ το πως αποφάσισα να γίνω μαγειρισσα ανήμερα των τεσσαρακοστών γενεθλίων μου. Που περάσαν δυο χρόνια μέχρι να τα καταφέρω.

Για να καταλάβεις, όταν με ρωτούν πως από το Ηρώδειο και το Μέγαρο έφτασα στην κουζίνα, απαντώ πως για τούτη μου την απόφαση φταίει μία σειρά με κρέμες για το πρόσωπο  και μία τούρτα με την Betty Boop. Θα στην πω την ιστορία μια μέρα. Να μου το θυμίσεις. Τώρα δεν προλαβαίνω. Χρειάζεται να μπω στην κουζίνα και να τσιγαρίσω φρέσκα κρεμμυδάκια μαζί με μάραθο κι άνιθο. Τον μάραθο τον έκοψα ερχόμενη εδώ. Άγριο, από ένα μικρό έμπα που κάνει ο δρόμος και φαίνεται αδιέξοδο, μα δεν είναι. Στο τέλος του, έχει μεγάλα μάραθα, που τα παραμονεύω όλο το καλοκαίρι να σποριάσουν να τους πάρω τον σπόρο εκεί στο τέλος του Αυγούστου. Στα κρεμμυδάκια, αφού καλοτσιγαριστούν, θα ρίξω τη σάρκα από τις γαρίδες  που καθάρισε το πρωί η βοηθός μου, θα τα σβήσω με κρασί, και θα τα σμίξω με τη μπεσαμέλ που θα κάνω σε διπλανή κατσαρόλα. Με αυτό το μίγμα θα γεμίσω τα στρογγυλά μου κολοκυθάκια. Όλη τους  τη νοστιμιά στην γαρίδα την χρωστούν,  όχι στην τέχνη μου. Έχω καλό εστιάτορα που νοιάζεται για την πρώτη ύλη, και μου παίρνει την ντόπια γαρίδα την κόκκινη που η νοστιμιά της  είναι μεγάλη. Αφού τα γεμίσω, θα τα πασπαλίσω με μια σκόνη μπαχαριών και μετά θα τους κλείσω τα καπάκια. Η σκόνη μπαχαριών είναι η τέχνη μου. Και το καπάκι που κλείνει το κολοκύθι, κρατά το μυστικό μου. Αυτό, ίσως να μην στο πω. Θα τα ψήσω σε φούρνο δυνατό για μισή ώρα, και θα τα αφήσω μέσα, μέχρι την ώρα της πρώτης παραγγελίας.

Να, αυτό παθαίνω. Πιάνω την κουβέντα μαζί σου τώρα και ξεχνώ πως ο χρόνος περνά γρήγορα.  Στην σεζόν, δεν έχεις απόλυτα δικαίωμα αυτοδιαχείρισης  του χρόνου. Κι ίσως αυτό να σου φαίνεται κάπως άσχημο ή κάπως απάνθρωπο ή κάπως κακόφωνο, όπως ο ήχος του ξυπνητηριού που έβαλα σαν έκατσα να σου γράψω αυτές τις λέξεις. Και χτύπησε μόλις. Όμως θα σου πω πως στην αληθινότητα, η σεζόν είναι σπουδαία άσκηση. Και μεγάλο δώρο. Αυτά ομως έπονται.

F…35 θα είναι οι ώρες τους!

«Η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ είναι σαν το υπερωκεάνιο. Δύσκολα αλλάζει πορεία. Εάν όμως το κάνει, μην περιμένεις γυρισμό στην πρότερα κατάσταση».

 

του Χρήστου Μαζανίτη*

 

Τα παραπάνω λόγια χρησιμοποίησε ο συνομιλητής μου για να περιγράψει τον τρόπο λειτουργίας της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Έτσι απλά και ξεκάθαρα. Κάτοικος της αντίπερας όχθης, με παρουσία στα κέντρα αποφάσεων και βαθύς γνώστης των γεωστρατηγικών εξελίξεων σε Βαλκάνια, Ανατολική Μεσόγειο και Μέση Ανατολή, μου εξήγησε ότι η γλώσσα της διπλωματίας δεν έχει κοφτές ανακοινώσεις ή «παντελονάτες εξηγήσεις», όπως θα έλεγε κάποιος στην καθομιλουμένη. Τι σημαίνει αυτό απλά; Ότι ναι μεν το πρόγραμμα των τουρκικών F-35 είναι στον αέρα όμως την δεδομένη στιγμή κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει τις εξελίξεις. Ωστόσο, η καταγραφή κάποιων αφώτιστων πτυχών μπορεί να μας δώσει μία πιο σαφή εικόνα.

Όπως για παράδειγμα η αυξημένη ανησυχία ότι ακόμη κι αν τελικά ο Πρόεδρος Τραμπ κάνει την υπέρβαση και παρά το «όχι» της Γερουσίας και της Βουλής των Αντιπροσώπων ή των Ισραηλινών δώσει τα F-35 κανονικά στην Τουρκία, αυτό δεν διασφαλίζει ότι η Τουρκία δεν θα την φέρει στην Lockheed Martin και τις ΗΠΑ κατ’ επέκταση. Οι πιθανότητες να ακυρώσουν μονομερώς οι Τούρκοι την συμμετοχή στο πρόγραμμα συμπαραγωγής αλλά και παραλαβής των 110 F-35 θα πρέπει να θεωρείται μάλλον δεδομένη σε δεύτερο χρόνο. Τα λεφτά είναι πολλά. Σχεδόν 13 δις δολλάρια. Τι πραγματικά χρειάζεται η Τουρκία; Μερικά F-35A Lightning αλλά κυρίως τα κάθετης απογείωσης (ή απονήωσης) F-35B. Είναι η έκδοση του ναυτικού, που θέλουν για να εξοπλίσουν τα υπό ναυπήγηση ελικοπτεροφόρα – αεροπλανοφόρα.

Παράλληλα, η Τουρκία τρέχει το πρόγραμμα TF-X. Είναι το Εθνικό μαχητικό σκάφος, που προορίζεται για την αντικατάσταση του συνόλου του στόλου των F-16 που διαθέτει. Δικινητήριο, 5ης γενιάς, με τεχνολογία stealth, ευελπιστούν ότι το 2023 (σ.σ. έτος συμπλήρωσης 100 χρόνων από την ίδρυση της Τουρκίας) θα είναι έτοιμο το πρωτότυπο κι ως το 2028 να ξεκινήσει η παράδοση στην τουρκικής Π.Α.. Κι εδώ ξεκινάει το μεγάλο παζάρι. Οι Τούρκοι δεν έχουν κινητήρες! Βγήκαν στην γύρα. Έταξαν στην Βρετανική Rolls Royce, έταξαν στην αμερικανική General Electric, όμως ήταν ο τσάρος Πούτιν, που ήρθε να τείνει ουσιαστική χείρα βοήθειας, υποσχόμενος εκτός από συμπαραγωγή κινητήρων επιπλέον τεχνογνωσία επί της ατράκτου αλλά και των ηλεκτρονικών. Το πακέτο είναι δελεαστικό.

Ποια είναι λοιπόν τα νέα σενάρια με βάσει τα παραπάνω; Ότι οι Τούρκοι τελικά έστω ότι παραλαμβάνουν τα F-35, όμως, μόλις εξοπλίσουν μία μοίρα ναυτική και μία «κανονική» τινάζουν κάθε συμφωνία συμπαραγωγής και προμήθειας και στρέφονται στην αγκαλιά της Ρωσίας για τα περαιτέρω. Αυτό σημαίνει προμήθεια Sukhoi Su-57 ή MIG-39 και ως αντάλλαγμα Ρωσική πρόσβαση (;) στην τεχνολογία του F-35!

Μέχρι στιγμής, ο κάθε Τούρκος πιλότος έχει καταγράψει στο Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών, περίπου 35 ώρες με το νέο F-35, στα πλαίσια εκπαίδευσής τους. Το μεγάλο ζητούμενο, που απασχολεί όχι μόνο την Ελλάδα αλλά το Ισραήλ, την Ιορδανία, την Αίγυπτο και πρωτίστως την αμερικανική διπλωματία είναι εάν αυτές θα είναι και οι…. τελευταίες τους.

 

*O Χρήστος Μαζανίτης είναι συντάκτης αμυντικού ρεπορτάζ στον ΑΝΤ1

Επιτραπέζια παιχνίδια που…τα τρως!

Τα επιτραπέζια παιχνίδια γνωρίζουν άνθηση, ξανά. Αφορμή για να μαζευτούν φίλοι, να δουν ο ένας τον άλλον, να μιλήσουν, να παίξουν, να αλληλοπειραχτούν τρυφερά, να γελάσουν. Και να τσιμπήσουν κάτι. Τι; Το ίδιο το επιτραπέζιο παιχνίδι, λέει η Τζεν Σάντερκοκ. Η οποία, για την ώρα, έχει σχεδιάσει 12 βρώσιμα επιτραπέζια παιχνίδια!

Η Αυστραλέζα Τζεν, σπούδασε μηχανικός μηχανολόγος, πληροφορική και εφαρμοσμένα μαθηματικά. Για χρόνια, εργαζόταν στην Αυστραλιανή Πολεμική Αεροπορία, στους τομείς «τεχνητή νοημοσύνη» και «πειραματικά αεροσκάφη».

Καιρό πολύ, σχεδίαζε παιχνίδια, συνειδητοποίησε ότι αυτή η δραστηριότητα είναι μια αξιόπιστη εναλλακτική επαγγελματική λύση, συνεργάστηκε σε παιχνίδια όπως το «L.A. Noire». Πριν δύο χρόνια, σε ένα φεστιβάλ παιχνιδιών από ανεξάρτητους παραγωγούς, είχε την έμπνευση να εξερευνήσει την ιδέα του βρώσιμου επιτραπέζιου παιχνιδιού. Ξεκίνησε. Αποτέλεσμα; «Το Βιβλίο Συνταγών για Βρώσιμα Παιχνίδια».

Στο βιβλίο δίνονται λεπτομερώς οδηγίες για το ψήσιμο στον φούρνο και τη συναρμολόγηση 12 βρώσιμων επιτραπέζιων παιχνιδιών. Παραδείγματος χάρη, για το παιχνίδι «The Order of the Oven Mittbegins», όπου τα πιόνια είναι σοκολατένια βουτήματα, πάνω στο κάθε ένα από τα οποία μπορείς να βάλεις διαφορετικό φοντάν, και όλα αυτά σε ταμπλό «σκακιού» από ψημένη ζύμη με πιπερόριζα. Ο κάθε παίκτης έχει το πιόνι του, το οποίο ξεκινά ως «ιπποκόμος», αλλά μετά από κάποιες τελετουργίες μπορεί να γίνει «ιππότης». Οι «ιπποκόμοι» είτε συνεργάζονται, ώστε ο κάθε παίκτης να καταφέρει να φάει το αγαπημένο του γλυκάκι είτε μπλοκάρουν τις κινήσεις των αντιπάλων. Για να φας, όμως, θα πρέπει να κάνεις μια μικρή τελετουργία: να κάνεις μια πιρουέτα, να χλιμηντρίσεις σαν άλογο ή κάτι άλλο.

Για όσους πρέπει να αποφεύγουν τη ζάχαρη, υπάρχει το επιτραπέζιο «Veggieland» (με ζάρι και χαρακτηριστικά από το «Φιδάκι»). Για να νικήσεις, πρέπει να φας όλα τα λαχανικά που σου αναλογούν. Προορίζεται για παιδιά. Βεβαίως, αν αλλάξεις τα πιόνια από λαχανικά με πιόνια από τυριά ή πιόνια από σοκολάτα, το επιτραπέζιο αυτομάτως γίνεται «Για Ενήλικες» (παίζεις «Cheeseland» ή «Chocolateland»).

Η Τζεν δηλώνει ότι δεν την ενδιαφέρει «να δημιουργήσει παιχνίδια που χρειάζεσαι τρεις ώρες για να μάθεις τους κανόνες τους». «Αλλά θα κάνω ένα παιχνίδι που θα σου πάρει τρεις ώρες να το ετοιμάσεις στον φούρνο» δηλώνει. Πολλά επιτραπέζια έχουν να κάνουν με πόλεμο. Κι η Τζεν σχεδίασε ένα. Αλλά λίγο διαφορετικό από όσα γνωρίζουμε: στο «The Patisserie Code (Ο Κώδικας του Ζαχαροπλαστείου)», ένας φούρναρης που είναι μέλος της Αντίστασης στην κατεχόμενη από τους Ναζί Γαλλία έχει αφήσει στους παίχτες ένα κωδικοποιημένο μήνυμα. Επιδιώκεις να φας διάφορες – και με διαφορετική γεύση η κάθε μία – μαρέγκες για να σπάσεις τον κώδικα. Κερδίζει αυτός που μετά από δαγκωνιά η γλώσσα του γίνεται μπλε!

Η Τζεν Σάντερκοκ επιμένει ότι ατού αυτών των επιτραπέζιων παιχνιδιών είναι η χαρά που παίρνεις καταστρέφοντας (τρώγοντας, δηλαδή) πιόνια και ταμπλό. Μεταξύ μας, δεν θα περίμενε κανείς κάτι διαφορετικό από μια ερευνήτρια-επιστήμονα που για χρόνια εργαζόταν στην Πολεμική Αεροπορία της χώρας της. Στεκόμαστε στη δήλωσή της ότι «η γεύση, η υφή και η κοινωνική λειτουργία του να τρως μαζί με φίλους γίνονται μέρος του παιχνιδιού».

Κων. Χολέβας: Νοτιομακεδόνες, Κατωμακεδόνες και Παλαιομακεδόνες ενωθείτε!

*Του Κωνσταντίνου Χολέβα

  1. Μπορεί να διαφωνεί ο Σκοπιανός Πρόεδρος Ιβανόφ με το erga omnes, δηλαδή με το εύρος χρήσης της ονομασίας του κράτους του, όμως ο Πρωθυπουργός Ζάεφ αναγγέλλει θετική εξέλιξη για τη χώρα του. Μάς ενημερώνει ότι ο κ. Τσίπρας τού παραχώρησε λύση, η οποία κατοχυρώνει τη γλώσσα και την ταυτότητα. Το πρόβλημα πάντως είναι ευρύτερο. Προσωπικά διαφωνώ με κάθε σύνθετη ονομασία, η οποία περιλαμβάνει τον όρο «Μακεδονία». Οι πάσης φύσεως προσδιορισμοί υπάρχουν απλώς για να καταργούνται ή να αχρηστεύονται. Ποιος γνωρίζει το επίσημο όνομα της αγαπητής στον ΣΥΡΙΖΑ Βενεζουέλας; Ονομάζεται «Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας». Κι όμως όλοι την αποκαλούν απλώς Βενεζουέλα. Η αναφορά στον ήρωα Σιμόν Μπολιβάρ εξαφανίσθηκε στην καθημερινή χρήση. Στην ίδια περιοχή πάλι, στη Νότιο Αμερική, η επίσημη ονομασία της Ουρουγουάης είναι «Ανατολική Δημοκρατία της Ουρουγουάης» (Republica Oriental del Uruguay). Ο γεωγραφικός προσδιορισμός ουδέποτε χρησιμοποιείται. Όλοι μιλούν για Ουρουγουάη. Έτσι, σκέτο. Το ίδιο θα πάθουμε με την Άνω ή Νέα ή Βορεια ή κλπ «Μακεδονία». Δεν αποκλείεται μάλιστα ή ίδια η Βουλή των Σκοπίων να συνεδριάσει λίγους μήνες αφού τούς εντάξουμε στο ΝΑΤΟ με την υπογραφή μας και να αποφασίσει την απόρριψη του προσδιορισμού. Τότε ουδείς θα μπορεί να τιμωρήσει το γειτονικό κράτος.

2.Ποια θα είναι η εθνικότητα των κατοίκων της Νέας ή Άνω ή Βόρειας ή Βαρντάρσκα κλπ Μακεδονίας; Θα ονομάζονται διεθνώς Νεομακεδόνες ή Ανωμακεδόνες ή Βορειομακεδόνες ή Βαρνταρσκομακεδόνες; Προφανώς όχι. Μακεδόνες θα λέγονται. Άρα η Ελλάδα ουσιαστικά δεν θα έχει λύσει το πρόβλημα. Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει πολίτες Βρετανούς και όχι Ηνωμενοβασιλειάτες ούτε καν Μεγαλοβρετανούς! Θα προβάλλονται διεθνώς μία ψευδεπίγραφη μακεδονική εθνότητα και μία κατασκευασμένη από τον κομμουνιστή δικτάτορα Τίτο «μακεδονική» γλώσσα. Πού ήταν αυτή η εθνότητα πριν από το 1944; Γιατί σε καμία Οθωμανική απογραφή των αρχών του 20ού αιώνος δεν εμφανίζεται στη Μακεδονία ούτε ίχνος «μακεδονικής εθνότητας»;  Και ποια γλώσσα αναγνώρισε ο κ. Τσίπρας, αν αληθεύουν οι ισχυρισμοί του Ζάεφ; Το τεχνητό μείγμα βουλγαρικών και σερβικών, το οποίο χρησιμοποιείται για να προπαγανδίζεται διεθνώς ότι η ιστορία και η κληρονομία της Μακεδονίας ουδεμία σχέση έχουν με τον Ελληνισμό;

3.Εμείς οι Έλληνες πολίτες που γεννηθήκαμε στη Μακεδονία  θα μπορούμε άραγε να αποκαλούμαστε Μακεδόνες; Με τη σύνθετη ονομασία τα Σκόπια θα είναι κράτος που θα λέγεται Μακεδονία και μάλιστα με την έγκριση της χώρας μας. Ενώ η Ελλάδα απλώς θα έχει ένα γεωγραφικό διαμέρισμα με το όνομα Μακεδονία. Μήπως τελικά η Άνω κλπ Μακεδονία θα απαιτήσει  τη διαγραφή ελληνικών ονομασιών όπως πχ. Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, Αεροδρόμιο Μακεδονία κ.ά; Εγώ, λοιπόν, που γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη πώς θα ονομάζομαι για να ξεχωρίζω απο το κράτος με τη σύνθετη ονομασία; Παλαιομακεδόνας, Νοτιομακεδόνας, Κατωμακεδόνας ή κάτι άλλο; Θυμίζω ότι το 2007 είχαν διαρρεύσει σε αθηναϊκές εφημερίδες αποσπάσματα από προτάσεις του μεσολαβητή Μάθιου Νίμιτς, ο οποίος  πρότεινε να περιορισθεί η χρήση του όρου Μακεδονία από την Ελλάδα.

Δεν παραχωρούμε τα ονόματα Μακεδονία/ Μακεδονική/ Μακεδόνες  ούτε στο κράτος, ούτε στην τεχνητή γλώσσα ούτε στην εθνότητα που κατασκεύασε ένα κομμουνιστικό καθεστώς για να αναζωπυρώσει αλυτρωτικές διαθέσεις.

Ο Κωνσταντίνος Χολέβας είναι Πολιτικός Επιστήμων

Σοφία Βούλτεψη: «Μακάριοι οι Ειρηνοποιοί»

Το τρίκυκλο ήταν της χούντας

Της Σοφίας Βούλτεψη*

Είναι πια γνωστό, το έχουμε επανειλημμένα ζήσει στο πετσί μας: Λαός που δεν γνωρίζει την Ιστορία του, είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει.

Το πρόβλημα είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποιεί την Ιστορία γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο: Διαστρεβλώνοντάς τη, δημιουργεί τις συνθήκες για να ξαναζήσουμε τις πιο μαύρες σελίδες της.

Ενσταλάζει το μίσος, σπέρνει τον διχασμό, ταυτίζει τους πολιτικούς του αντιπάλους – αυτούς που αποκατέστησαν τη Δημοκρατία, την σεβάστηκαν και επιμένουν να την σέβονται – ακόμη και με τους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς πολιτικών δολοφονιών, όπως αυτή του Γρηγόρη Λαμπράκη.

Όπλο τους είναι πάντα το μίσος και το ψέμα.

Στην ανακοίνωσή του, ο ΣΥΡΙΖΑ ανέφερε πως τον Λαμπράκη, «βουλευτή της ΕΔΑ, δολοφόνησε το παρακράτος της δεξιάς».

Δύο ψέματα μαζί: Ο Λαμπράκης ήταν βουλευτής συνεργαζόμενος με την ΕΔΑ, με την οποία συχνά διαφωνούσε. Γι’ αυτό άλλωστε, όταν ο πατέρας μου έγραψε το βιβλίο «Υπόθεση Λαμπράκη», που έγινε πλοηγός για τη δίκη του 1966, η ηγεσία της ΕΔΑ του ζήτησε να διαβάσει τα χειρόγραφα πριν τυπωθούν, «ώστε να μην χρειαστεί να καταδικάζουμε μετά». Και ο πατέρας μου τους είχε απαντήσει: «Υπάρχει ακόμη μια λευκή σελίδα. Μπορείτε να μου πείτε τι θα καταδικάζατε για να το προσθέσω;».

Και επίσης, η δημοσιογραφική έρευνα της εποχής, τα στοιχεία από τη Δίκη και οι ενέργειες που ακολούθησαν μετά την επιβολή της δικτατορίας, κατέδειξαν ότι «το τρίκυκλο ήταν της χούντας».

Ήταν δηλαδή μια πρώιμη συνωμοσία των χουντικών, προκειμένου να αποσταθεροποιήσουν την κυβέρνηση Καραμανλή και να προκαλέσουν την πτώση της, με σκοπό την κατάλυση της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Όπως και έγινε!

Γνωστή πια η φράση του Καραμανλή «ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;».

Την Ιστορία, λοιπόν, την μελετούμε για να μην επαναλαμβάνουμε τα λάθη του παρελθόντος. Γι’ αυτό και η Ιστορία πρέπει να ενώνει και όχι να διχάζει.

Δεν έχει την ίδια γνώμη ο κ. Τσίπρας. Αυτός την Ιστορία την χρησιμοποιεί για να εξυπηρετεί τους δικούς του ιδιοτελείς σκοπούς. Την καπηλεύεται, όπως καπηλεύτηκε τη μνήμη του Λαμπράκη, τοποθετώντας λουλούδια στο μνημείο του στη Θεσσαλονίκη την ίδια μέρα που συμφωνούσε στο κόψιμο των συντάξεων, εμπλούτιζε με νέα περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου το αιωνόβιο υπερταμείο και ετοιμαζόταν να πει το επόμενο «Ναι» – για τη Μακεδονία, αυτή τη φορά.

Αν σήμερα ζούσε ο Λαμπράκης, είναι βέβαιο ότι θα στεκόταν απέναντι σε όλα αυτά. Κυρίως, απέναντι στο μίσος και στον εθνικό διχασμό. Άλλωστε, η τελευταία του φράση ήταν «Μακάριοι οι Ειρηνοποιοί»!

Δεν ζει, όμως! Και ο κ. Τσίπρας και η παρέα του μπορούν να διαπράττουν τέτοιου μεγέθους ιεροσυλίες!

Και τώρα λίγη πραγματική Ιστορία:

Η δολοφονία και τα γεγονότα

«Προσοχή, προσοχή! Ο Γρηγόρης Λαμπράκης, ο βουλευτής του λαού, ο υφηγητής Πανεπιστημίου, ο βαλκανιονίκης πρωταθλητής, ο πεζοπόρος του Ολντερμάστον, ο Μαραθωνοδρόμος της Ειρήνης, ο Γρηγόρης Λαμπράκης, είναι νεκρός! Ο Γρηγόρης Λαμπράκης είναι νεκρός! Ο Γρηγόρης Λαμπράκης είναι νεκρός!»

Χαράματα της 27ης Μαΐου 1963, πριν από ακριβώς πενήντα χρόνια, η Θεσσαλονίκη ξύπνησε με τα μεγάφωνα να μεταδίδουν το φοβερό μήνυμα.

Το αίμα του γεννημένου στις 3 Απριλίου του 1912 στην Κερασίτσα της Αρκαδίας Λαμπράκη, είχε βάψει την άσφαλτο στη διασταύρωση των οδών Ερμού και Βενιζέλου της Θεσσαλονίκης, πέντε μέρες νωρίτερα, στις 22 Μαΐου 1963, στις 21.50΄.

Έναν μήνα νωρίτερα, Κυριακή, 21 Απριλίου (τι σύμπτωση, στ’ αλήθεια!), ο Γρηγόρης Λαμπράκης  πραγματοποιούσε μόνος του την Πρώτη Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης.

Η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει…

Το δολοφονικό σχέδιο θα έμπαινε σε εφαρμογή έναν μήνα αργότερα, όταν έγινε γνωστό πως ο Λαμπράκης θα ήταν ο βασικός ομιλητής σε εκδήλωση που διοργάνωνε η «Ελληνική Επιτροπή δια την Διεθνή Ύφεσιν και την Ειρήνην» στη Θεσσαλονίκη.

Ένα καλά προετοιμασμένο σχέδιο, που  τα περιλάμβανε όλα:

Ο Λαμπράκης έπρεπε να περπατήσει στον δρόμο, ώστε να καταστεί δυνατή η εναντίον του επίθεση.

Για τον σκοπό αυτό, ο παρακρατικός μηχανισμός χρησιμοποίησε όλα τα μέσα προκειμένου ο ιδιοκτήτης της αίθουσας «Πικαντίλι» να ακυρώσει την κράτηση.

Η συγκέντρωση μεταφέρθηκε στην αίθουσα του Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος, στη διασταύρωση των οδών Ερμού και Βενιζέλου.

Στην ίδια πλευρά της οδού Ερμού, αμέσως μετά την μικρή οδό Σπανδωνή, από όπου εφόρμησε το τρίκυκλο του Γκοτζαμάνη, βρισκόταν το ξενοδοχείο «Κοσμοπολίτ», όπου είχε καταλύσει ο Λαμπράκης.

Επομένως, ήταν βέβαιο ότι ο βουλευτής θα περπατούσε μετά την εκδήλωση με κατεύθυνση το ξενοδοχείο του.

Βέβαιο; Όχι και τόσο. Ουδείς μπορούσε να εγγυηθεί ότι ο Λαμπράκης και οι φίλοι του δεν θα επιβιβάζονταν σε κάποιο αυτοκίνητο, προκειμένου να δειπνήσουν σε κάποιο εστιατόριο.

Αλλά και αυτό το ενδεχόμενο είχε ληφθεί υπόψη από τους παρακρατικούς.

Κατά την είσοδό του στα γραφεία του ΔΣΚ, δύο σωματώδεις παρακρατικοί πλησίασαν τον Λαμπράκη και του κατάφεραν δύο γερά και σταθερά χτυπήματα στο κεφάλι.

Χτυπήματα που του προκάλεσαν οίδημα και διάσειση. Έτσι, ήταν βέβαιο ότι μετά την εκδήλωση, ο Λαμπράκης δεν θα ήταν σε θέση να συνεχίσει τη βραδιά, αλλά θα επιθυμούσε να επιστρέψει αμέσως στο ξενοδοχείο για να ξεκουραστεί και να συνέλθει από τα βαριά χτυπήματα.

Η δολοφονία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο μιας παράνομης «αντισυγκεντρώσεως αντιφρονούντων», που παρέμειναν ασχημονούντες καθ’ όλη την διάρκεια της ομιλίας του Γρηγόρη Λαμπράκη.

Το «τροχαίον ατύχημα» και το «μηχανοκίνητο τάγμα»

Στις 9.50΄ συνέβη το «τροχαίον ατύχημα».

Και εδώ, όλα ήταν καλά σχεδιασμένα. Κατά την έξοδο του Λαμπράκη από το κτίριο, μια ομάδα «αντιφρονούντων» από το απέναντι πεζοδρόμιο κινήθηκε απειλητικά εναντίον του.

-Να τους! Έρχονται πάλι!, ακούγεται η φωνή του Λαμπράκη.

Αλλά δεν έρχονταν. Αυτό που ερχόταν ήταν το τρίκυκλο. Απλώς η ομάδα χρησιμοποιήθηκε για να αποσπάσει την προσοχή του Λαμπράκη και να μην προσέξει το δολοφονικό τρίκυκλο.

Το τρίκυκλο, με οδηγό τον Γκοτζαμάνη και τον Εμμανουηλίδη στην καρότσα, εκτοξεύθηκε από την οδό Σπανδωνή, χτύπησε τον Λαμπράκη, πέρασε από πάνω του και ανέπτυξε ταχύτητα με δύο ανθρώπους να παλεύουν πάνω στην καρότσα του – ο Εμμανουηλίδης και ο Χατζηαποστόλου, ο επιλεγόμενος και «Τίγρης», που πρόλαβε να πηδήξει στην καρότσα και πάλεψε για να συλλάβει τους δολοφόνους.

Για τις «ανάγκες» του μεγάλου αυτού πολιτικού εγκλήματος, είχε επιστρατευθεί αυτό που οι δημοσιογράφοι οι οποίοι ερεύνησαν την υπόθεση (Βούλτεψης, Μπέρτσος, Ρωμαίος) ονόμασαν «μηχανοκίνητο τάγμα»:

Το τρίκυκλο του Γκοτζαμάνη, δύο μοτοσακό, που βρίσκονταν, λίγο πριν από το έγκλημα, πάνω στην καρότσα του τρικύκλου του Γκοτζαμάνη, η μοτοσικλέτα ενός «εθνικόφρονος ελασίτου», ένα τζιπ, ένα μικρό φορτηγό, ένα φολκσβάγκεν, μαύρες κούρσες με «αλλοδαπές» πινακίδες, ακόμη και ποδήλατα.

Όλα αυτά κινήθηκαν στην περιοχή την ώρα του εγκλήματος, προξενώντας κομφούζιο και διευκολύνοντας την διαφυγή των δολοφόνων.

Όλα όσα ακολούθησαν, αποτελούν τον ιστό ενός αστυνομικοπολιτικού θρίλερ που αποτελεί ένα ακόμη αιματηρό κεφάλαιο στη σύγχρονη ελληνική τραγωδία.

Η δημοσιογραφική έρευνα – διότι εκείνη την εποχή στη Θεσσαλονίκη η ελληνική δημοσιογραφία τίμησε το όνομα και την αποστολή της – κατέδειξε ότι το τρίκυκλο ήταν της χούντας.

Η δολοφονία του Λαμπράκη απέβλεπε στην πτώση της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή (ιστορικό πλέον το ερώτημά του «ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;») και τελικά στην πτώση του κοινοβουλευτισμού και στην επιβολή της δικτατορίας.

Και αυτό συνέβη επειδή είχε αναπτυχθεί μια αυτόνομη (ή αυτονομημένη) παραμιλιταριστική δραστηριότητα, που είχε τις ρίζες της στον φασισμό και τον ναζισμό, με πρωταγωνιστές τους συνεργάτες των Γερμανών.

Στο βιβλίο του «Υπόθεση Λαμπράκη», ο Γιάννης Βούλτεψης αναφέρει πως η δολοφονία Λαμπράκη θα μπορούσε να είχε γίνει ο τελευταίος σταθμός μιας ανώμαλης πορείας που εμποδίστηκε χωρίς να φθάσει στην καταστροφή.

Αλλά, αναφέρει ο ερευνητής της υπόθεσης, αυτό προϋπέθετε το ότι οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας θα αποκτούσαν εγκαίρως συναίσθηση του έρποντος κινδύνου και θα έπαυαν να μάχονται με τα μάτια κλειστά μεταξύ τους, αδιαφορώντας γι’ αυτό που αδυσώπητα ερχόταν.

Και αυτό που ερχόταν ήταν η χούντα, μέρος της προετοιμασίας της οποίας ήταν και το έγκλημα στη Θεσσαλονίκη.

Απόδειξη ότι μόλις επιβλήθηκε η δικτατορία, ο ανακριτής της υπόθεσης Χρήστος Σαρτζετάκης και οι δημοσιογράφοι που έφεραν στο φως συγκλονιστικά στοιχεία (εντοπίζοντας οι ίδιοι τους μάρτυρες και τους παρακρατικούς και οδηγώντας τους στον ανακριτή), διώχθηκαν, φυλακίστηκαν και εκπατρίστηκαν.

Αντίθετα, όλοι οι άλλοι πρωταγωνιστές του δράματος βρέθηκαν σε καίριες θέσεις, έγιναν υπουργοί, προήχθησαν τιμητικώς (και… αναδρομικώς), βρέθηκαν όλοι σε υψηλότατα αξιώματα.

Το παρακράτος (όπως και το τρίκυκλο) ήταν δικό τους…

Και κάτι ακόμη: Εκείνο το μαγιάτικο βράδυ του 1963, ο άνθρωπος που προχώρησε προς το σταυροδρόμι όπου ενέδρευε ο θάνατος, είχε ολοκληρώσει την ομιλία του με τη φράση:

Μακάριοι οι Ειρηνοποιοί…

Η Σοφία Βούλτεψη είναι Βουλευτής Β΄ Αθηνών Ν.Δ., πρώην υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και κυβερνητική εκπρόσωπος, δημοσιογράφος.

36 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ζητούν έκτακτη Κ.Ο. για τα προαπαιτούμενα

Έκτακτη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ ζητούν 36 βουλευτές, προκειμένου να ενημερωθούν για τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η Ελλάδα απέναντι στους δανειστές πριν ψηφίσουν τα νέα μέτρα στο πολυνομοσχέδιο με τα προαπαιτούμενα.

Μεταξύ των βουλευτών βρίσκονται γνωστά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ όπως ο Νίκος Φίλης, ο οποίος συχνά έχει ταχθεί κατά της μείωσης των συντάξεων, αλλά και μέλη της τάσης των 53, όπως η Αννέτα Καββαδία, η Τασία Χριστοδουλοπούλου και άλλοι όπως η Σία Αναγνωστοπούλου ο Γιώργος Κυρίτσης, ο Αριστείδης Μπαλτάς, ο Νίκος Ξυδάκης, ο Νίκος Παρασκευόπουλος.

«Ζητούμε την ταχύτερη δυνατή σύγκληση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας προκειμένου να υπάρξει ενημέρωση και συζήτηση για την κατάληξη της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, καθώς και για το σχετικό Πολυνομοσχέδιο που σύμφωνα με τον πρόεδρο της Βουλής, θα ψηφιστεί το αργότερο μέχρι τις 14 Ιουνίου 2018», αναφέρουν οι βουλευτές στο αίτημά τους

Τσακαλώτος: Η κατάσταση στην Ιταλία δεν ανησυχεί την Ελλάδα

Σε σημερινές δηλώσεις του στην ιστοσελίδα ενημέρωσης «Newpost», ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος επεσήμανε ότι η κατάσταση στην Ιταλία «δεν ανησυχεί» την Ελλάδα. «Η Ιταλία δεν μας ανησυχεί, προετοιμάζουμε με νηφαλιότητα και εμπιστοσύνη την έξοδό μας» από τα οικονομικά προγράμματα διάσωσης στα οποία βρίσκεται η χώρα από το 2010, υπογράμμισε ο υπουργός.

Ανακοίνωσε επίσης νέα χαλάρωση των capital controls, με διπλασιασμό του μηνιαίου ορίου ανάληψης, στα 5.000 ευρώ για τους ιδιώτες, και 40.000 ευρώ την ημέρα, το όριο των εμπορικών συναλλαγών.

ΣΥΡΙΖΑ εναντίον COSCO

Για πρακτικές που υπονομεύουν τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων στο λιμάνι του Πειραιά, κάνει λόγο ο ΣΥΡΙΖΑ, με ανακοίνωση που εξέδωσε το Τμήμα Εργατικής Πολιτικής του κόμματος.

Όπως αναφέρει: «Οι κινητοποιήσεις των εργαζόμενων στο λιμάνι του Πειραιά αναδεικνύουν τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι καθώς εδώ και οκτώ χρόνια η COSCO και η θυγατρική της, Σταθμός Εμπορευματοκιβωτίων Πειραιά Α.Ε. (ΣΕΠ) λειτουργούν τις εγκαταστάσεις τους αποκλειστικά μέσω εργολαβικών εταιρειών και με τον τρόπο αυτό μεγιστοποιούν τα κέρδη τους, ενώ παράλληλα κρύβονται από τις ευθύνες τους σαν πραγματικοί εργοδότες. Με τις πρακτικές αυτές υπονομεύουν θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα όπως αποδεικνύεται από τη μη ύπαρξη Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, την έλλειψη Επιτροπής Υγείας & Ασφάλειας όπως και Γενικού Κανονισμού».

Ο ΣΥΡΙΖΑ υπογραμμίζει στην ανακοίνωσή του, ότι «προϋπόθεση για τη δίκαιη και βιώσιμη ανάπτυξη που αποτελεί επιτακτική ανάγκη για την ελληνική οικονομία και κοινωνία είναι ο σεβασμός στα εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, με μισθούς αξιοπρέπειας και εργασιακό περιβάλλον που προστατεύει την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων».

Τονίζει ακόμα, ότι «θα πρέπει να γίνει σαφές σε όλους, ότι επιχειρηματικές πρακτικές που βασίζονται σε εργασιακές συνθήκες γαλέρας – όπως αυτές που ευαγγελίζεται ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης- δεν πρόκειται να γίνουν ανεκτές».

Καταλήγοντας αναφέρει: «Η COSCO οφείλει να σεβαστεί τους εργαζομένους που απασχολεί είτε στον ΟΛΠ είτε στην ΣΕΠ και να αρχίσει άμεσα ουσιαστικό διάλογο με τους εκπροσώπους τους, ώστε να αποδείξει στην ελληνική κοινωνία ότι σέβεται τα εργασιακά δικαιώματα καθώς και την Ελληνική και Ευρωπαϊκή νομοθεσία και πρακτική και ενδιαφέρεται για τον κοινωνικό αντίκτυπο της επένδυσής της».

Δ. Βερβεσός: Αντίθετος στην τριχοτόμηση του Πρωτοδικείου Αθηνών

Σε κατάσταση ετοιμότητας βρίσκονται οι Αθηναίοι δικηγόροι μετά την εξαγγελία του υπουργού Δικαιοσύνης για την τριχοτόμηση του Πρωτοδικείου της Αθήνας, επί της οποίας θα αποφανθούν δια δημοψηφίσματος στις 5, 6, 7, 8 και 11 του Ιουνίου 2018.

Κάλπες θα στηθούν στην Ευελπίδων, στο Εφετείο, αλλά και στον Δικηγορικό Σύλλογο, προκειμένου το σώμα των δικηγόρων να τοποθετηθεί και δια της ψήφου του στην κυβερνητική πρόθεση για διάσπαση του Πρωτοδικείου της Ευελπίδων σε δύο ακόμη Πρωτοδικεία.

Σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε ο πρόεδρος του ΔΣΑ Δημήτρης Βερβεσός, έθεσε στον Σταύρο Κοντονή μία σειρά ερωτημάτων, δίνοντας στοιχεία για τις τραγικές, όπως είπε, ελλείψεις που υπάρχουν σήμερα στο Πρωτοδικείο της Αθήνας, ενώ εξέθεσε και την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, η οποία αντίθετα με την Ελλάδα, συγχωνεύει τα δικαστήρια της, αντί να τα πολλαπλασιάζει.

«Αναρωτιέμαι που θα βρεθούν τα χρήματα για την σύσταση των δύο νέων Πρωτοδικείων» είπε ο κ. Βερβεσός, σε ποιον κωδικό του προϋπολογισμού θα μπει, από την στιγμή που κάθε χρόνο ο προϋπολογισμός του υπουργείου Δικαιοσύνης μειώνεται».

Ο πρόεδρος του ΔΣΑ εξέφρασε την βεβαιότητα ότι η επίμαχη εξαγγελία συνδέεται με τις αυτοδιοικητικές και τις βουλευτικές εκλογές, υποστηρίζοντας ότι η διάσπαση του Πρωτοδικείου θα βοηθήσει τα μεγάλα δικηγορικά γραφεία και θα καταστρέψει τα μικρά αλλά και τους δικηγόρους που δουλεύουν μόνοι.

«Στον διάλογο που είχαμε τελευταία, ο κ. Κοντονής δεν μας είπε ποτέ ότι σκοπεύει να κάνει τρία Πρωτοδικεία. Δεν μας κάλεσε ποτέ να μας ενημερώσει. Που θα τα κάνει, ποσό κοστίζουν, που θα βρει τα κονδύλια. Πως θα τα κάνει με τους ίδιους δικαστές; Με τον ίδιο αριθμό; Αυτήν τη στιγμή στο Πρωτοδικείο υπάρχουν 27 κενές θέσεις δικαστών ενώ συνολικά, εάν συμπεριλάβει κανείς και εκείνους που βρίσκονται σε άδεια, τα κενά φθάνουν τα 51. Οι ελλείψεις σε δικαστικούς υπαλλήλους φθάνουν το 40% των οργανικών θέσεων. Με ποιο έμψυχο υλικό θα φτιάξουμε νέα Πρωτοδικεία;» αναρωτήθηκε ο κ. Βερβεσός.

Όπως υποστηρίχθηκε τα τελευταία χρόνια, έχει μειωθεί πολύ η δικαστική ύλη στο Πρωτοδικείο, είτε λόγω της οικονομικής κρίσης, είτε γιατί πολλές διαδικασίες μεταφέρθηκαν στα 14 Ειρηνοδικεία της Αττικής, ενώ την ίδια στιγμή ενισχύεται ο θεσμός της διαμεσολάβησης, και τέθηκαν τα ερωτήματα: Γιατί να μην ενισχυθούν τα ήδη υπάρχοντα Ειρηνοδικεία; Γιατί προέκυψε η ανάγκη της σύστασης νέων Πρωτοδικείων;

Προς επίρρωση δε των θέσεων του, ο κ. Βερβεσός ανέφερε ότι ο γιατρός που βρίσκεται στα δικαστήρια της Ευελπίδων έχει προσληφθεί και πληρώνεται από τον ΔΣΑ, ενώ ο ΔΣΑ είναι αυτός που με δικά του χρήματα αναβαθμίζει το Ίντερνετ στο Πρωτοδικείο.

Ακόμα ανέφερε ότι ο ΔΣΑ δίνει χρήματα για την αγορά κλιματιστικών, εκτυπωτών, φωτοτυπικού χαρτιού, κ.λπ. για το Πρωτοδικείο, ενώ τα τελευταία χρόνο ο Δικηγορικός Σύλλογος έχει δαπανήσει περισσότερα από 300.000 ευρώ για αγορά και συντήρηση μηχανημάτων, έπιπλα γραφείου, συντήρηση ασανσέρ, εγκατάσταση και λειτουργία wi-fi.

Κλείνοντας, ο κ. Βερβεσός εξέφρασε το ερώτημα: «Με τι χρήματα θα φταχτούν τα καινούργια Πρωτοδικεία; Εδώ δεν έχουν φωτοτυπικό χαρτί».

1...21.02321.02421.025...21.175Σελίδα 21.024 από 21.175

TAYTOTHTA

Ιδιοκτησία/ Κάτοχος Domain Name: ΑBP ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΙΚΕ
Έδρα Επιχείρησης: Κολοκοτρώνη 49 Αθήνα, 10560
ΑΦΜ: 800949819
ΔΟΥ: Α ΑΘΗΝΑΣ
Γραφεία Σύνταξης: Πανεπιστημίου 38 Αθήνα
Tηλ. 2103629510
Email: [email protected]
Νόμιμος Εκπρόσωπος / Γενική Διεύθυνση Εταιρίας / Διαχειριστής: Γιώργος Νικ. Μουρούτης
Διευθυντής: Ειρήνη Μυλωνά
Διευθυντής Σύνταξης: Κώστας Πασίσης

Όροι Χρήσης | Αποποίηση Ευθυνών | Πολιτική Απορρήτου

ΜΕΛΟΣ

FOLLOW US

© 2018 - 2025 Πνευματικά δικαιώματα: "ABP IKE". Developed by Webalists