Η σημερινή εμφάνιση του Αυστριακού ομοσπονδιακού καγκελάριου στην ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου όπου θα παρουσιάσει το πρόγραμμα εργασίας της εκ περιτροπής Προεδρίας της Αυστρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση το δεύτερο εξάμηνο του 2018, θεωρείται “πρώτη δοκιμασία” για τον 31 χρόνων Σεμπάστιαν Κουρτς – του νεότερου στην ηλικία αρχηγού κυβέρνησης στην Ευρώπη – ως προεδρεύοντα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου τους επόμενους έξι μήνες.
Πέραν του προγράμματος της αυστριακής Προεδρίας και των δικών του θέσεων, με κορυφαία την προσφυγική-μεταναστευτική πολιτική του, για την οποία ο ίδιος αισθάνεται απόλυτα δικαιωμένος και επαίρεται για την “επιτέλους” υιοθέτησή της από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους ηγέτες, στην ολομέλεια, από την πλευρά των ευρωβουλευτών θα πρέπει να αναμένονται τα ερωτήματά τους ως προς την σύνθεση της σημερινής αυστριακής κυβέρνησης.
Κι αυτό, γιατί ο Σεμπάστιαν Κουρτς ηγείται, από τις 18 του περασμένου Δεκεμβρίου, ενός κυβερνητικού συνασπισμού του συντηρητικού Λαϊκού Κόμματός του, με το ακροδεξιό εθνικιστικό Κόμμα των Ελευθέρων του αντικαγκελάριου Χάιντς-Κρίστιαν Στράχε, κατά το πρότυπο ενός παρόμοιου κυβερνητικού σχηματισμού που βρέθηκε στην εξουσία στην Αυστρία μεταξύ 2000 και 2006, υπό τον τότε αρχηγό του Λαϊκού Κόμματος και τότε καγκελάριο Βόλφγκανγκ Σιούσελ, σε συνεργασία με τον διαβόητο τότε αρχηγό των Ελευθέρων Γεργκ Χάιντερ.
Το σημερινό συγκυβερνών Κόμμα των Ελευθέρων συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στην “Ευρώπη των Εθνών και της Ελευθερίας”, την παράταξη των ακροδεξιών και “δεξιο-λαϊκιστικών” κομμάτων που έχει ιδρυθεί από την Μαρίν Λεπέν και που, εξαιτίας του αντιευρωπαϊκού προσανατολισμού και της ρητορικής της, είναι πρακτικά απομονωμένη από τις άλλες παρατάξεις.
Ο ίδιος ο Κουρτς παραδέχεται αρκετά χαλαρά πως “φυσικά και υπάρχουν σαφείς διαφορές ανάμεσα στο Λαϊκό Κόμμα και στους Ελευθέρους”, απαντώντας σε εκείνους που του επισημαίνουν την αμφισβήτηση θεμελιωδών αρχών από την πλευρά του κυβερνητικού εταίρου του, παραπέμποντας τους ταυτόχρονα στο κυβερνητικό του πρόγραμμα, στο οποίο καταγράφεται ο φιλοευρωπαϊκός χαρακτήρας της συγκυβέρνησής τους.
Παρακολουθώντας πάντως κάποιος τη στάση των δύο συγκυβερνώντων κομμάτων κατά τις ψηφοφορίες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, διαπιστώνει, σύμφωνα με αναλυτές στη Βιέννη, ότι οι διαφορές τους είναι κατά πολύ μεγαλύτερες από αυτές που παραδέχεται ο καγκελάριος, είτε πρόκειται για αποφάσεις ως προς τις περιφερειακές επιδοτήσεις είτε για την έξοδο της Βρετανίας από την ΕΕ, είτε για μελλοντικές μεταρρυθμίσεις στην Ένωση, στις οποίες εναντιώνονται, σχεδόν συστηματικά, οι Ελεύθεροι.
Βέβαια στο πλαίσιο του γενικού τίτλου της αυστριακής Προεδρίας “Μία Ευρώπη που προστατεύει”, οι ευρωβουλευτές στο Στρασβούργο θα ακούσουν από τον προεδρεύοντα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για τον “γεφυροποιό” ρόλο που θέλει να παίξει στην Ευρώπη και για την πρώτη προτεραιότητα της ατζέντας του που είναι ο αγώνας κατά της “παράνομης μετανάστευσης” και η “περισσότερη ασφάλεια στην Ευρώπη”.
“Θα κάνουμε τα πάντα για να αποφευχθεί μία διάσπαση της ΕΕ, η Αυστρία θέλει να κτίσει γέφυρες και να είναι ένας ουδέτερος μεσίτης”, τονίζει, επισημαίνοντας ότι αντί των διαφωνιών ως προς την κατανομή των προσφύγων, το βάρος πρέπει να δοθεί στην προστασία των εξωτερικών συνόρων, στην δημιουργία κέντρων κράτησης προσφύγων εκτός Ευρώπης, στην ανάγκη μεγαλύτερης βοήθειας επί τόπου, όπως επίσης στην διεύρυνση της εντολής αρμοδιοτήτων και την ενίσχυση της Frontex.
Ως προς τα άλλα σημεία του Προγράμματος Εργασίας της αυστριακής προεδρίας, ο καγκελάριος θεωρεί πως θα είναι “σκληρές και δύσκολες” οι διαπραγματεύσεις για το Brexit , που αναμένει να ολοκληρωθούν στη διάρκεια της Αυστριακής Προεδρίας, ενώ, κατά την άποψή του, με την έξοδο της Βρετανίας θα μειωθεί κατά 12,8 % ο πληθυσμός της ΕΕ και κατά 14 δισεκατομμύρια ευρώ οι ετήσιες εισφορές, ωστόσο “στόχος πρέπει να είναι να μην υπάρξει επιπλέον επιβάρυνση των χωρών που συνεισφέρουν στον κοινοτικό προϋπολογισμό”.














Είναι ένας από τους σημαντικότερους μεταπολεμικούς Έλληνες συγγραφείς, με πολύ σημαντικό μεταφραστικό έργο (μετέφρασε έργα κλασικών και νεότερων Ρώσων συγγραφέων Ντοστογιέφσκι, Τολστόι, Τσέχωφ, Αχμάτοβα και άλλους αλλά και έργων Γάλλων, Αμερικανών και Άγγλων συγγραφέων) -ο οποίος έγινε ιδιαίτερα γνωστός με το μυθιστόρημά του Το Κιβώτιο- αλλά και ποιητής.Το συγγραφικό του έργο δεν ήταν ποσοτικά μεγάλο. Οι συνθήκες ζωής του (εξορίες και φυλακίσεις) και η ανάλωσή του σε «δουλειές του ποδαριού» δεν του επέτρεψαν να ασχοληθεί αποκλειστικά με την πνευματική παραγωγή.
Το «Κιβώτιο» θεωρείται κλασικό δείγμα αντι-μυθιστορήματος, καθώς ανατρέπει τους κανόνες και κώδικες της πεζογραφίας. Έχει περίπου τη δομή ενός προσωπικού ημερολογίου: Μια 40μελής ομάδα «εθελοντών» και επίλεκτων κομμουνιστών αναλαμβάνει την ύψιστη αποστολή να μεταφέρει ένα κιβώτιο από την πόλη Ν στην πόλη Κ. Κανείς δεν έχει ιδέα για το περιεχόμενο του κιβωτίου ούτε για τον τελικό στόχο των κινήσεών τους: το αρχηγείο αρκείται να τους υποδεικνύει κάθε μέρα το δρομολόγιο της επομένης. Ωστόσο, έχει γνωστοποιηθεί σε όλους ότι η «επιχείρηση–κιβώτιο» είναι τόσο σημαντική ώστε ενδεχομένως να κρίνεται από αυτήν η έκβαση του πολέμου. Εξ ου και οι αυστηρές προδιαγραφές της πορείας: καμιά καθυστέρηση δεν θα γίνεται ανεκτή και κάθε τραυματίας ή απλώς βραδυπορών θα «κυανίζεται» (δηλαδή θα εκτελείται). Αυτή η επιχείρηση-εκατόμβη θα διαρκέσει δύο μήνες (μέσα Ιουλίου-μέσα Σεπτεμβρίου 1949). Ο μοναδικός επιζών -και αφηγητής- ολοκληρώνει την πορεία, παραδίδει το κιβώτιο στους αρμοδίους, εκείνοι το ανοίγουν και διαπιστώνεται ότι είναι άδειο! Ο αφηγητής συλλαμβάνεται και φυλακίζεται. Επιχειρεί με συνεχείς καταθέσεις του προς τις ανακριτικές Αρχές να εξηγήσει -και να ερμηνεύσει- το νόημα της παράδοξης αποστολής τους.

Ποτάμι, In memoriam
Του Φάνη Ουγγρίνη*
Δε ξέρω αν στέρεψε οριστικά το Ποτάμι μετά το κυριακάτικο διαζύγιο του από το ΠΑΣΟΚ και δε με πολυνοιάζει, καθώς ο συγκεκριμένος χώρος ποτέ δε με εξέφρασε. Ξέρω ωστόσο ότι η κύρια μάζα των αρχικών ψηφοφόρων και στελεχών του ήταν συνηθισμένοι μετριοπαθείς άνθρωποι, με αξιόλογα επιστημονικά και επαγγελματικά προσόντα, με αγάπη για την Ελλάδα, με πνεύμα βασικά πρακτικό, που δεν πίστεψαν ποτέ ότι ήταν αλάνθαστοι και εξαιρετικοί, μα μοναχά ήλπισαν ότι μέσα από αυτό τον χώρο θα έσπρωχναν την πολιτική ζωή του τόπου μας πιο κοντά σε κείνη της δυτικής Ευρώπης.
Δε με λυπεί η παρακμή του Ποταμιού, σχεδόν όλοι όσοι το πίστεψαν έχουν πλέον αποδεχτεί ότι σχηματισμός αμιγώς κεντρώος δε μπορεί σήμερα να επιβιώσει. Δε με λυπεί ο ενταφιασμός της ρομαντικής προσδοκίας για κόμμα του “μεσαίου χώρου”, επειδή απλούστατα ο χώρος αυτός είναι εξαντλητικά κατακερματισμένος στα πεδία των ιδεών και των συμφερόντων (ο πρόσφατος φανατισμένος κοινωνικός διάλογος για το Σκοπιανό αποδεικνύει του λόγου το αληθές). Δε με λυπεί η σύντομη προσωπική συμμετοχή μου στο εγχείρημα, αντίθετα ήταν μια ωραία εμπειρία αυτογνωσίας κι ένα ταχυρυθμο μάθημα για όποιον ήταν πολιτικοποιημένος μεν, εντελώς άσχετος από κομματική ζωή δε. Με λυπεί το γεγονός ότι ο “Επικεφαλής” του, με τους αλλεπάλληλους ερασιτεχνικούς τακτικισμούς του, με την αδιαφορία του για την ουσία σε σχέση με το φαίνεσθαι, με την έλλειψη διοικητικής ικανότητας που τον διέκρινε, με τον μίζερο ρεβανσισμό του, και -κυρίως- με τις αόριστες και στρογγυλεμένες θέσεις του κατάφερε μέσα σε τρία μόλις χρόνια να καταστήσει αντικείμενο σάτιρας εκ μέρους των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θέσεις ορθολογικές για την οικονομία, το κράτος και την κοινωνία.
Ο Σταύρος Θεοδωράκης προσωποποίησε ουσιαστικά τον αρχετυπικό “φιλελέ” και ταύτισε τον νουνεχή μεταρρυθμιστή με τον ρηχό χίπστερ. Ως παρενέργεια ενός πρόχειρα σχεδιασμένου πολιτικού μάρκετινγκ, καλλιέργησε σε ένα ευρύ κοινό την εσφαλμένη πεποίθηση πως ο φιλελευθερισμός είναι μια υπόθεση λίγων …μοδάτων, των οποίων ο τρόπος ζωής και σκέψης απέχει παρασάγγας από εκείνον του μέσου Έλληνα. Κατάφερε έτσι να έρθει σε πλήρη αντίθεση με το αρχικό μήνυμα του κόμματός του: ότι η σημερινή κατάσταση δε μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσα από ιδεολογικά φορτισμένες μονοδιάστατες προσεγγίσεις, αλλά με ανοιχτομυαλιά. Το Ποτάμι ξεκίνησε ευαγγελιζόμενο εφαρμόσιμες λύσεις για τα μεγάλα προβλήματα μας, όμως αμέσως μετά την άνοιξη του ’15 εκφυλίστηκε σε ένα ελιτίστικο κίνημα δικαιωματιστών, χωρίς εσωτερική δημοκρατία, σε στωική αναμονή της προσχώρησής του στο…ανερχόμενο αστέρι του εν Ελλάδι αριστερού χώρου. Έχοντας εξαντλήσει κάθε επικοινωνιακό όπλο και κάθε δυνατότητα ελιγμού, εναποθέτει πλέον τις ελπίδες του για διάσωση στην πολυθρύλητη λίστα Μακρόν, προκαλώντας μόνο θλίψη στους παλιούς του φίλους.
Όταν η αυλαία πέσει οριστικά, όσα εναπομείναντα στελέχη του εξαντλημένου Ποταμιού θα έχουν μείνει πιστά στις ιδρυτικές αρχές του θα βρεθούν νομοτελειακά εκεί που μπορούν να προσφέρουν έργο, δηλαδή στα δύο κόμματα που αυριο θα φέρουν την ευθύνη της διοίκησης της χώρας, μέσα από την κεντρική κυβέρνηση και τους ΟΤΑ. Κι αυτό τελικά μάλλον θα μνημονεύεται ως το δώρο του Σταύρου Θεοδωράκη προς την Ελλάδα• το ότι άθελά του μπόλιασε το πολιτικό σύστημα με κάποια νέα πρόσωπα εκτός κομματικού σωλήνα, με μερικούς ορεξάτους ανθρώπους της διπλανής πόρτας.
*Ο Φάνης Ουγγρίνης είναι επιχειρηματίας