Την αφορμή για αυτό το άρθρο την έδωσε μια χθεσινοβραδινή ανάρτηση του έμπειρου δημοσιογράφου Μιχάλη Ιγνατίου, ο οποίος βλέποντας τον Θανάση Θεοχαρόπουλο, να τάσσεται ξαφνικά υπέρ της επαίσχυντης συμφωνίας των Πρεσπών, έκανε λόγο για επανένωση της «παρέας» του σχεδίου Ανάν.
Τι ακριβώς συνέβη με το σχέδιο Ανάν;
Το 2004, ο Κυπριακός Ελληνισμός δέχτηκε έναν απίστευτο εκβιασμό. Ο τότε Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Κόφι Ανάν παρουσίασε ένα σχέδιο «λύσης» του Κυπριακού που επί της ουσίας εκχωρούσε ισότιμα κυριαρχικά δικαιώματα επί της νήσου στους Τουρκοκύπριους, νομιμοποιώντας την εισβολή και την κατοχή και δίνοντάς τους (σε ανύποπτη στιγμή) συνιδιοκτησία στους πλούσιους υδρογονάνθρακες.
Τότε, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο, ασκήθηκαν απίθανες πιέσεις, από την εγχώρια διαπλοκή όπου τα Μέσα Ενημέρωσης και οι πρόθυμοι δημοσιογράφοι με ασφυκτικό τρόπο προσπαθούσαν να πείσουν τη κοινή γνώμη ότι οι δέκα πληγές του Φαραώ θα πέσουν στο κεφάλι όσων απορρίψουν το σχέδιο Ανάν.
Τότε λοιπόν, τον τόνο στην «επιχειρηματολογία» υπέρ της συμφωνίας έδινε μια παρέα «μεγαλόσχημων» (και μη) πολιτικών, οι οποίοι με θορυβώδη τρόπο κυριαρχούσαν στα ΜΜΕ.
Σε αυτή την παρέα πρωταγωνιστούσαν λίγο πολύ οι ίδιοι που σήμερα σιγά- σιγά επανεμφανίζονται και επιχειρηματολογούν υπέρ της συμφωνίας των Πρεσπών. Θετικοί στο σχέδιο Ανάν ασφαλώς ήταν ο (τότε) ΣΥΡΙΖΑ, ο Μπίστης (ως σημιτικό ΠΑΣΟΚ) φανατικά υπέρ ο Γιώργος Παπανδρέου, από κοντά κάποιοι ακραίοι του νεοφιλελευθερισμού που βρίσκονταν εκτός της Ν.Δ., υπέρ και όλοι όσοι σήμερα «αναδύονται» από την πολιτική τους αφάνεια προκειμένου να δώσουν ψήφο και στον Σκοπιανό αλυτρωτισμό.
Όμως τότε, ο Ελληνισμός είχε την ευλογία στην ηγεσία του να βρίσκονται ισχυρές προσωπικότητες όπως ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ή ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος και έτσι κατάφερε και αμύνθηκε στις αφόρητες πιέσεις του διεθνούς παράγοντα, παρά τις λοιδορίες, τις ύβρεις και τους εξευτελισμούς τους οποίους υπέστησαν.
Μετά από λίγα χρόνια, Ελλάδα και Κύπρος τιμωρήθηκαν για την άρνησή τους στο σχέδιο Ανάν μέσω των Μνημονίων που τους επιβλήθηκαν, με τον Γιώργο Παπανδρέου και τον Αλέξη Τσίπρα να εμφανίζονται ως οι δύο βολικοί πρωθυπουργοί που ήταν πρόθυμοι να «τελειώσουν» τη δουλειά που είχε ανατεθεί.
Και την τελείωσαν: Υπαγωγή στο ΔΝΤ, υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας για 100 χρόνια, εκχώρηση της μακεδονικής ιστορίας και του πολιτισμού μας στους Σκοπιανούς, ως αντάλλαγμα κάποιων ευνοϊκότερων μέτρων στην Οικονομία. Μέχρι και την Αμφίπολη παραλίγο να ξανασκεπάσουν προκειμένου να μην χαλάσει το «αφήγημα» των Σκοπιανών συνεταίρων τους.
Αναζητώντας κοινά χαρακτηριστικά του κλίματος υπέρ του ΝΑΙ στο σχέδιο Ανάν, θυμήθηκα τις σοβαρές αποκαλύψεις που είχε κάνει στο ΕΘΝΟΣ (το 2008) ο Μιχάλης Ιγνατίου, ο οποίος μέσα από επίσημα ντοκουμέντα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ανέδειξε ότι οι ΗΠΑ χρηματοδότησαν αδρά το «ναι» στο Σχέδιο Ανάν. Σύμφωνα με έγγραφα που είχε δημοσιεύσει ο έμπειρος δημοσιογράφος, από το 1997 και με περίπου 10 εκατ. δολάρια ετησίως, μέσω Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων που εμφανίζονταν και εξαφανίζονταν με τρόπο… μαγικό, προσπάθησαν να αλλάξουν τα δεδομένα στη Μεγαλόνησο. Το 2004, μάλιστα, λίγες εβδομάδες πριν από το δημοψήφισμα του Απριλίου 2004, το ποσό της βοήθειας εξαντλήθηκε και χρειάστηκε να δοθούν κι άλλα «δανεικά» από διάφορα αμερικανικά Προγράμματα Βοήθειας.
Ποιους αφορούσαν οι μυστικές χρηματοδοτήσεις; Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής ισχυρά «κέντρα επιρροής».
Αν κανείς αναζητήσει κοινά χαρακτηριστικά του σχεδίου Ανάν με τη Συμφωνία των Πρεσπών, βρίσκει και στις δύο περιπτώσεις πρόθυμους πολιτικούς, δεκτικούς δημοσιογράφους και σύμφωνα με τις καταγγελίες πολύ χρήμα. Που ξεκινά από τη σκανδαλώδη εξαγορά μιας χρεωκοπημένης σκοπιανής εταιρίας ενέργειας με ελληνικά λεφτά που κατέληξαν στους λογαριασμούς του αντιπροέδρου του Ζάεφ, και καταλήγει στις τελευταίες καταγγελίες του Πάνου Καμμένου που εμπλέκει τον Σόρος, «παρένθετες εταιρίες», χρηματισμούς δημοσιογράφων των Σκοπίων από μυστικά κονδύλια, προκειμένου να περάσει η συμφωνία των Πρεσπών.
Ίσως να χρειαστούν πολλά χρόνια προκειμένου ο Μιχάλης Ιγνατίου ή κάποιος άλλος συνάδερφός του, να κατορθώσει να αναδείξει το σκοτεινό παρασκήνιο που κρύβεται πίσω από τις πολιτικές αποστασίες του 2019 προκειμένου να «περάσει» η μισητή συμφωνία των Πρεσπών.
Γιατί είναι δύσκολο με σημερινούς όρους να ερμηνευτεί η ευκολία με την οποία Μακεδόνες και μη βουλευτές αποφάσισαν στη δύση της καριέρας τους να αυτοεξευτελιστούν, πολιτικά κόμματα να εξαφανιστούν ταυτιζόμενα με τον καταρρέοντα Τσίπρα ή πρόθυμοι Βουλευτές να αλλάξουν άποψη μέσα σε μια νύχτα προκειμένου να σπεύσουν να ψηφίσουν τη συμφωνία των Πρεσπών.
Ο Πάνος Καμμένος, μέσα στην αγωνία του να διαφοροποιηθεί απ΄όσα συμβαίνουν τις τελευταίες ώρες, έκανε χθες ένα βήμα παραπάνω, καλώντας την εισαγγελία διαφθοράς να ερευνήσει τις καταγγελίες του για τη ροή μαύρου χρήματος, χωρίς όμως να καταφέρει να τη συγκινήσει ιδιαίτερα, μιας και η τελευταία καταπιάνεται με την απόπειρα πολιτικής σπίλωσης των πολιτικών αντιπάλων του κ. Τσίπρα.
Το βέβαιο όμως είναι, ότι τελικά στην πολιτική τίποτα δεν μένει μυστικό.
Και όταν αποκαλυφθεί η Αλήθεια, το βέβαιο είναι ότι η Ιστορία δεν θα χαριστεί στους πρωταγωνιστές του 2019.
Και σίγουρα η τιμωρία της Ιστορίας ενίοτε είναι κατά πολύ βαρύτερη…
Ζητούνται πρόθυμοι κατά συνείδηση
Η ψήφος εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση δόθηκε. Οι 151 βρέθηκαν εύκολα, όπως απεδείχθη. Ο Καμμένος απεχώρησε μεν όπως διετείνετο από την κυβερνητική συμμαχία , αλλά εκ του αποτελεσμέτος η παραίτηση του ήταν ένα βέλος που δεν βρήκε την καρδιά της κυβέρνησης. Και αυτό γιατί οι μισοί σχεδόν βουλευτές του τον εγκατέλειψαν και δεν τον ακολούθησαν σε αυτή την ηρωική του έξοδο.
*Της Μαρίας Ε. Δημητρίου
Παρέμειναν να στηρίζουν μια κυβέρνηση ξένη προς αυτούς, που σε άλλες εποχές και υπό άλλες συνθήκες ουδέποτε θα περνούσε από το μυαλό τους μια πιθανή συνεργασία, κάτι τέτοιο θα τους φάνταζε αδιανόητο. Αλλά δεν μπορείτε να φανταστείτε πόση εξοικείωση μπορεί να φέρει ένα αξίωμα και δη, μια υπουργική περγαμηνή. Έχει τη μαγική ιδιότητα να εξαλείφει τις όποιες διαφορές και να φέρνει πιο κοντά τα άκρα όποια κι αν είναι αυτά .
Δεν το ήξερε άραγε αυτό ο Πάνος Καμμένος ; Δεν το υποψιαζόταν, όταν πρόθυμα έτρεχε να ράψει το πρωθυπουργικό κοστούμι του Αλέξη Τσίπρα; Δε γνώριζε ότι συναγελαζόταν με μια ομάδα που ήταν βέβαιο, ότι θα ξεπερνούσε τις κόκκινες γραμμές στα σημαντικά θέματα ; Να θεωρούσε τον εαυτό του θεματοφύλακα των εθνικών ζητημάτων; Να πίστεψε ότι αυτός θα ήταν ο ρυθμιστής των εξελίξεων; Ο εγωισμός όμως τις περισσότερες φορές τυφλώνει, και δε σε αφήνει να δεις καθαρά όλες τις προοπτικές και πρωταρχικός σκοπός του Πάνου Καμμένου ήταν να ικανοποιήσει τις δικές του προσωπικές φιλοδοξίες. Πότε ξανά θα του δινόταν τέτοια ευκαρία άλλωστε ;
Πάντως ένα παράπονο το έβγαλε και μια απαγοήτευση μη σας πω, για τους συνεργάτες που ανέδειξε και αυτοί τον πούλησαν. Έτσι είναι όμως όταν πιστέψεις ότι το μπόι σου είναι πιο ψηλό από αυτό που δείχνει το μέτρο και όταν βάζεις τις φιλοδοξίες σου πάνω από τις αρχές σου. Κάποια στιγμή αυτό όχι μόνο θα σου γυρίσει μπούμερανγκ, αλλά θα έρθει να σε βρει και στο Δόξα Πατρί .
Γιατί ο Πάνος Καμμένος το ήθελε πολύ το εκείνο το υπουργείο Εθνικής Αμύνης . Το απέδειξε και με εκείνο το non paper που έδωσε στην Προεδρία της Δημοκρατίας το Μάιο του 2012 μετά τις εκλογές για μια πιθανή του στήριξη σε κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας Πασόκ με τον όρο πάντα βέβαια να πάρει το Υπουργείο Άμυνας…
Για αυτό το Υπουργείο Άμυνας έγιναν όλα. “Για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη…” που έλεγε και ο Σεφέρης και ο Πάνος Καμμένος το έκανε πράξη , αντάλλαξε για το όνειρο αυτά που δήλωνε ότι πίστευε . Το έκανε το όνειρο πραγματικότητα , το έζησε το παραμύθι του ανέφελα . Μόνο που τώρα λίγο πριν το τέλος έρχεται αντιμέτωπος με τον κακό λύκο. Γιατί σε όλα τα παραμύθια κρύβεται η ανατροπή.
Και ο Πάνος Καμμένος έφυγε, αλλά οι βουλευτές του έμειναν. Έτοιμοι μαζί με άλλους πρόθυμους να δώσουν τη χαριστική βολή στη χώρα τους . Και ξαφνικά ο Πάνος Καμμένος που στήριξε την κυβέρνηση τέσσερα χρόνια, που της έδωσε πρόσωπο και όνομα, που την βοήθησε να στήσει και να υπογράψει τη συμφωνία των Πρεσπών έτσι χωρίς αιδώ, καλούσε τον κόσμο να κατέβει στο συλλαλητήριο και να διαμαρτυρηθεί για την παραχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας. Ποιος; Ο Πάνος Καμμένος, το άλλο όνομα του Αλέξη Τσίπρα…
Η ιστορία θα γράψει για σένα, και θα σου αποδώσει τις ευθύνες για τη συμφωνία των Πρεσπών και ξέρεις Πάνο η ιστορία είναι σκληρή , δεν συγκινείται από στρατιωτικές στολές ούτε από παραστάσεις και θεατρινισμούς , το όνομα σου θα καταγραφεί στο ίδιο λήμμα με άλλους που έβλαψαν την πατρίδα τους. Και ας κάθεσαι τώρα στην άκρη μουτρωμένος σαν παιδάκι που δεν το παίζουν και ας κατηγορείς τους πρώην συνεργάτες σου, η ευθύνη είναι όλη δική σου γιατί δική σου ήταν η απόφαση να συνεργαστείς με αυτούς που θεωρούσες επικίνδυνους για την πατρίδα σου.
Γιατί εσύ έδωσες υπόσταση σε αυτούς που χτες έδωσαν διαταγή να ρίξουν χημικά σε όσους βρέθηκαν να διαδηλώνουν για την Μακεδονία στο Σύνταγμα . Σε οικογένειες και μικρά παιδιά … σε ανθρώπους που ήρθαν από κάθε άκρη της Ελλάδας, που νοιάζονται όπως φάνηκε για την πατρίδα τους περισσότερο από ότι εσύ. Εσύ άντρωσες μια κυβέρνηση που φέρθηκε με δικτατορικό τρόπο απέναντι στο λαό της και εσύ όπλισες τα χέρια τους, εσύ τους βοήθησες να πάρουν το μαχαίρι και να την πληγώσουν . Και τώρα μπορούν να σταθούν μόνοι τους και να συνεχίσουν αυτό που τους βοήθησες να δημιουργήσουν δηλαδή την απόλυτη καταστροφή.
Τώρα ζητούν εκείνους τους πρόθυμους που κατά … συνείδησην θα συμμετάσχουν στην παράδοση του ονόματος της Μακεδονίας . Και δεν είναι δύσκολο να βρεθούν, ήδη υπάρχουν αρκετοί που είναι έτοιμοι να συναινέσουν ερήμην των ψηφοφόρων τους. Που κλείνουν τα αυτιά στην επιθυμία του λαού που τους έδωσε την εντολή να τον εκπροσωπήσουν.
Στη Δημοκρατία όμως θα έπρεπε να υπάρχει μια δικλείδα ασφαλείας, όταν οι κυβερνήσεις δεν εκφράζουν πια τη βούληση του λαού, ιδιαίτερα σε εθνικά θέματα, όταν παραδίδουν αυτά που οι πρόγονοι μας κατέκτησαν με το αίμα τους, γιατί παραφράζοντας τον Σεφέρη, η γη δεν έχει κρικέλια για να την πάρουν και να τη χαρίσουν σε συσκευασία δώρου . Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν μπορούν ελαφρά τη καρδία να προχωρήσουν σε κάτι που θα είναι απόλυτα δεσμευτικό για τη χώρα μας και μη αναστρέψιμο σε διεθνές επίπεδο, εκπροσωπώντας μόνο τη δική τους βούληση.
Η Ελλάδα ατύχησε στην πιο κρίσιμη στιγμή της ιστορίας της, μετά τη μεταπολίτευση, να εξαρτάται από ανθρώπους εθνικά ουδέτερους και πρόθυμους στο να παραχωρούν. Και αυτό θα το πληρώσει γιατί οι επιλογές πάντα πληρώνονται δυστυχώς…