Ολοσέλιδη συνέντευξη του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου φιλοξενεί η ιταλική εφημερίδα Il Messaggero, με αναλυτικές αναφορές στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, το μεταναστευτικό και το προσφυγικό, την θετική πορεία της χώρας μας και τις σχέσεις με την Ιταλία. Σήμερα το απόγευμα ο κύριος Παυλόπουλος πρόκειται να μεταβεί στην Φλωρεντία, όπου αύριο θα πάρει μέρος στην ετήσια συνάντηση για το μέλλον της Ευρώπης, την οποία και οργανώνει το Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο της ιταλικής αυτής πόλης.
Πιο συγκεκριμένα, μιλώντας στην εφημερίδα Il Messaggero, με αναφορά στις κύριες προκλήσεις που πρέπει να αντιμετωπίσει η Ευρωπαϊκή Ένωση, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τονίζει:
«Η Ευρωπαϊκή Ένωση και ο σκληρός πυρήνας της, η Ευρωζώνη, πρέπει να πάρουν, το συντομότερο δυνατό, τ’απαραίτητα μέτρα για ν’αντιμετωπίσουν δύο, κυρίως, προκλήσεις. Πρώτον, την στήριξη του Κοινωνικού Κράτους, για να θωρακισθεί η κοινωνική συνοχή και να καταπολεμηθούν τα μορφώματα λαϊκισμού που αναπτύσσονται σε πολλά κράτη-μέλη, απειλώντας το Ευρωπαϊκό Οικοδόμημα με διάλυση. Δεύτερον, το παγκόσμιο δημόσιο χρέος, το οποίο ήδη επιδρά δραματικά στο δημόσιο χρέος των κρατών-μελών, με απτό παράδειγμα την Ιταλία. Ως προς την πρώτη πρόκληση, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η αυστηρή και αδιέξοδη λιτότητα έχει τραυματίσει βαριά την κοινωνική συνοχή και πρέπει να περισταλεί δραστικά. Aναθεωρώντας και τις πολιτικές που στηρίζονται στην αποθέωση των πλεονασμάτων και στην δαιμονοποίηση του ελλείμματος».
Ο κύριος Παυλόπουλος καθιστά σαφές, παράλληλα, πως όλα αυτά προϋποθέτουν «ότι δεν επανερχόμαστε σε πρακτικές αλόγιστης σπατάλης, αλλά επιχειρούμε να φτάσουμε σε μια πολιτική των περιορισμένων και ελεγχόμενων ελλειμμάτων, αποκλειστικώς για την τόνωση της ρευστότητας και της ζήτησης, όπως κάνουν π.χ. οι ΗΠΑ». «Πρέπει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να εξοπλισθεί με τ’ ανάλογα μέσα που έχει κάθε πραγματική Κεντρική Τράπεζα, για ν’αντιμετωπίσει τον κίνδυνο του χρέους. Στα μέσα αυτά περιλαμβάνεται, δίχως αμφιβολία, και μια μορφή ευρωομολόγου», εξηγεί στην ιταλική εφημερίδα ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Σε ό,τι αφορά την αρχή της αλληλεγγύης στην Ευρώπη, ο Προκόπης Παυλόπουλος δηλώνει: «Ήδη στο παρελθόν, στην διάλεξή μου προς το LSE, είχα τεκμηριώσει ότι η αρχή της Αλληλεγγύης αποτελεί πλήρη κανόνα δικαίου, στο πλαίσιο τόσο του πρωτογενούς όσο και του παράγωγου ευρωπαϊκού δικαίου. Η Αλληλεγγύη συνιστά θεμελιώδη γενική αρχή της Ευρωπαϊκής Έννομης Τάξης και απαντάται ρητώς σχεδόν σε όλους τους τομείς της δράσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με σαφείς αναφορές, σε πάνω από 15 άρθρα».
Σχετικά με το τι ακριβώς σημαίνουν, όλα αυτά, από πρακτικής απόψεως, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προσθέτει: «Σημαίνει ότι όποιο κράτος-μέλος παραβιάζει την αρχή της Αλληλεγγύης, πρέπει να υφίσταται τις ανάλογες κυρώσεις. Eνώ στον οικονομικό τομέα τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης εποπτεύουν αυστηρά τα κράτη-μέλη ως προς την τήρηση των υποχρεώσεών τους, δεν συμβαίνει το ίδιο με ορισμένους από τους άλλους τομείς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το μείζον μεταναστευτικό και, κυρίως, προσφυγικό ζήτημα, όπου, δυστυχώς, τ’αρμόδια όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ανέχονται ορισμένα κράτη-μέλη να παραβιάζουν απροκαλύπτως την αρχή της Αλληλεγγύης, δίχως κυρώσεις. Τούτο τραυματίζει τόσο την Ευρωπαϊκή Έννομη Τάξη όσο και τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό, βασικός πυλώνας του οποίου είναι ο Ανθρωπισμός».
Στην ερώτηση της εφημερίδας Il Messaggero «πόσο ρεαλιστικό είναι, σήμερα, να προσβλέπει κανείς σε μια νέα πορεία ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, η οποία να μπορέσει να εξασφαλίσει την στήριξη των πολιτών», ο κύριος Παυλόπουλος απαντά: «Την προοπτική της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης οφείλουμε να την δούμε και ως αναγκαία και ως ρεαλιστική, διότι αν συμβεί το αντίθετο, η Ευρώπη κινδυνεύει με οπισθοδρόμηση – ή, ακόμη, και με ουσιαστική αποδόμηση – μπροστά στους πολλαπλούς κινδύνους των τεράστιων παγκόσμιων προκλήσεων. Όσοι αρκούνται στην σημερινή κατάσταση του Ευρωπαϊκού Οικοδομήματος κάνουν μεγάλο λάθος. Το Ευρωπαϊκό Οικοδόμημα είναι σαν ένας συρμός: αν μείνει στάσιμος στην ανηφόρα, το βάρος των βαγονιών θα σύρει πίσω τον συρμό, σ’έναν εξαιρετικά επικίνδυνο κατήφορο, δίχως ορατό τέρμα».
Σχετικά, δε, με την πρωτοβουλία της ελληνικής κυβέρνησης για στενότερη συνεργασία των ευρωπαϊκών χωρών του ευρωπαϊκού Νότου, ο Πρόεδρος τονίζει: «Οι χώρες του Ευρωπαϊκού νότου, με την εμπειρία τους – πικρή, πολλές φορές, είναι η αλήθεια ιδίως για τους οικονομικώς ασθενέστερους – αλλά και με το εφόδιο της αυθεντικής ευρωπαϊκής τους συνείδησης, καθώς και την έμπρακτη συμβολή τους, μπορούν να προσφέρουν σε συνεργασία με το Γαλλογερμανικό δίπολο. Ιδίως τώρα που έρχεται η ώρα του επαναπροσδιορισμού των ευρωπαϊκών πολιτικών. ‘Αλλωστε, αρκετές απόψεις του Γάλλου Προέδρου κ.Macron κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. H Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση είναι ζήτημα στενής συνεργασίας όλων των κρατών-μελών που συμμερίζονται το Ευρωπαϊκό Όραμα, ανεξάρτητα από το μέγεθός τους. Δεν είναι το μέγεθος των χωρών, αλλά η πίστη και η αφοσίωση των κρατών-μελών σε αυτή την διαδικασία που πρέπει να μετράει περισσότερο».
Με αναφορά στην ολοκλήρωση του προγράμματος οικονομικής στήριξης τον ερχόμενο Αύγουστο και το μέλλον της Χώρας, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εξηγεί ότι « η Ελλάδα, με την συντριπτική πλειοψηφία των Πολιτικών της Δυνάμεων είναι ενωμένη στην ευόδωση της ευρωπαϊκής της πορείας και αποστολής, βλέπει πλέον με ρεαλιστική αισιοδοξία το μέλλον της μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην Ευρωζώνη».
Προσθέτει, δε, ότι «τούτο έχει επιτευχθεί με τεράστιες θυσίες εκ μέρους του Ελληνικού Λαού. Οι πολιτικές δυνάμεις γνωρίζουν τα λάθη που έχουν διαπραχθεί στο παρελθόν και έχουν αποφασίσει, οριστικά και αμετάκλητα, να μην τα επαναλάβουμε».
Στην συνέντευξή του προς την εφημερίδα της Ρώμης καθιστά σαφές, όμως, ότι «καθένας σήμερα γνωρίζει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ότι οι τεράστιες θυσίες του Ελληνικού Λαού οφείλονται και σε λάθη εκείνων που σχεδίασαν και επόπτευσαν την εφαρμογή των διαδοχικών Μνημονίων από το 2010 και επέκεινα». Κατά συνέπεια, υπογραμμίζει ο Προκόπης Παυλόπουλος, «για να διορθώσουν αυτά τα λάθη, οφείλουν να στηρίξουν εμπράκτως την Ελλάδα – πάντα βέβαια με τήρηση των κανόνων του ευρωπαϊκού δικαίου – στην πορεία της προς την έξοδο από την κρίση».
Μιλώντας στην εφημερίδα Il Messaggero, o Πρόεδρος της Δημοκρατίας τάχθηκε και πάλι ανοικτά υπέρ της ελάφρυνσης του δημόσιου χρέους της χώρας μας, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «Η ελάφρυνση του δημόσιου χρέους είναι ανειλημμένη υποχρέωση των Εταίρων μας έναντι της Ελλάδας, ήδη από το 2012. Η Ελλάδα εκπληρώνει στο ακέραιο τις υποχρεώσεις της. Καιρός να πράξουν το ίδιο και οι Εταίροι μας, δοθέντος ότι βασικός κανόνας της Ευρωπαϊκής Έννομης Τάξης είναι και η αρχή «pacta sunt servanda».
Μιλώντας, τέλος, για τις σχέσεις κύριας σημασίας της χώρας μας με την Ιταλία και τον Πρόεδρό της, Σέρτζιο Ματταρέλλα, ο κύριος Παυλόπουλος υπογράμμισε:
«Η Ελλάδα, από τότε που έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συμπορεύεται αρμονικά με την Ιταλία στην πορεία προς την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση. Σ’αυτό το πλαίσιο κινείται με συνέπεια και η στενή και ειλικρινής φιλία μου με τον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας Mατταρέλλα. H Ελλάδα, αναγνωρίζει τον κορυφαίο ρόλο που η Ιταλία μπορεί και πρέπει να διαδραματίσει, συμπληρώνοντας αλλά και τονώνοντας ουσιωδώς το γαλλογερμανικό δίπολο».
Με σπάσιμο της μέσης που δεν καταλήγει σε χαιρετισμό δια της κεφαλής και, μάλιστα, χαμηλοθωρούσης, αλλά σε προτεταμένη την ηβική χώρα, με άγγιγμα του πριγκηπικού πέτου, τύπου «how do you do, Charlie»..; Ο σεβασμός, κυρία μου, δεν κερδίζεται! Ενίοτε απαιτείται! Και τον επικουρεί η κεφαλή, όχι το μαλακόν υπογάστριο!
Κ. Γκαγκάκη: Αφελή digital minds
*Γράφει η Κατερίνα Γκαγκάκη
Σήμερα το πρωί, μόλις μπήκα στο αυτοκίνητο, το κινητό μου έδωσε τις εναλλακτικές διαδρομές για τον προορισμό μου χωρίς μάλιστα να έχω κάπου σημειώσει το ραντεβού μου. Υπολογίζει ότι κάθε μέρα περίπου την ίδια ώρα, κατευθύνομαι στο ίδιο μέρος.
Τα πρωινά του Σαββάτου, αναγνωρίζει ότι η διαδρομή αλλάζει και πάω για γυμναστική. Επιμένει δε τόσο πολύ, που όταν για κάποιο λόγο κάνω σκασιαρχείο, αισθάνομαι ότι με κρίνει και σηκώνει το φρύδι αποδοκιμαστικά.
Περιττό να πω βέβαια ότι τα βράδια, αμέσως μου δίνει συντεταγμένες επιστροφής σπιτιού. Λίγο το Σεπτέμβριο είχαμε ένα πρόβλημα, που για πολλές μέρες απ την επιστροφή απ τις διακοπές επέμενε ότι για να γυρίσω σπίτι το απόγευμα έπρεπε να οδηγήσω ως τη Ραφήνα, να μπω στο πλοίο και να πάω Μυτιλήνη, αφού εκεί με είχε καταχωρημένη να κατοικώ για μεγάλο διάστημα.
Αυτή η digital διάδραση, με εξυπηρετεί, με βολεύει. Με διευκολύνει να λαμβάνω ειδήσεις μόνο για θέματα που μ ενδιαφέρουν, να έρχονται διαφημίσεις μόνο για τα είδη που χρησιμοποιώ, να ενημερώνομαι για εκδηλώσεις που δυνητικά με αφορούν. Με ανακουφίζει ακόμα και το ότι αν συμβεί κάτι, μπορεί να εντοπιστεί το πού βρίσκομαι.
Ενδεχομένως να μπορούν να με ακούσουν, δεδομένο ότι μπορούν να σκιαγραφήσουν τις κινήσεις μου με ακρίβεια, αποδεδειγμένο ότι γνωρίζουν τις προτιμήσεις μου. Ακόμη και τις ιδεολογικές επιλογές μου.
Και δεδομένο ότι προσπαθούν ενίοτε να τις επηρεάσουν. Ίσως να το καταφέρνουν.
Θεωρώ ύψιστη αφέλεια να διαμαρτυρηθώ για αυτό. Όχι άγνοια, αλλά τον απόλυτο στρουθοκαμηλισμό.
Ένα μήνα μετά το μνημειώδες «σκάνδαλο» του FB, τη μαραθώνια κατάθεση του Μαρκ Ζούκενμπεργκ στην Επιτροπή του Κογκρέσου και τα ατελείωτα κείμενα, και δονκιχωτικές κορώνες για τα χαμένα προσωπικά δεδομένα, αναρωτιέμαι ακόμα, ποιος κοροιδεύει ποιον.
Ποιος νοήμων άνθρωπος χρησιμοποιεί τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης, τις εφαρμογές που προσφέρονται με ασύλληπτες επιλογές, τις διαδικτυακές συναλλαγές, για να αναφέρω κάποια μόνο, και θεωρεί ότι το αποτύπωμά του αυτό δεν θα χρησιμοποιηθεί με κάποιο τρόπο; Τώρα σοβαρολογούμε;
Μπαίνοντας σε αυτή τη διαδικασία, εμείς που ζήσαμε την εποχή χωρίς το διαδίκτυο, ή τουλάχιστον την παντοδύναμη εκδοχή του, οφείλουμε να έχουμε επίγνωση της έκθεσης. Της έκτασης αυτής. Των κινδύνων αυτής. Και αν δεν μπορούμε να τους αντέξουμε, τότε ελαχιστοποιούμε τη χρήση. Λυπάμαι αλλά όλα μαζί δεν μπορούμε να τα έχουμε και θεωρώ τουλάχιστον αστείο να τα απαιτούμε.
Ιδιαίτερα κάποιοι, πολλοί επιτρέψτε μου, που χρησιμοποιούμε την digital εκδοχή μας, για να γίνουμε αυτό που πιθανόν δεν είμαστε. Πιο όμορφοι, πιο κοινωνικοί , πιο ψαγμένοι.
Και είδα στην κατάθεση του Ζούκενμπεργκ, στην υπερβολή της μάλιστα, την επιτηδευμένη πλευρά της Αμερικής. Την ψέυτικη. Κυριούληδες και κυριούλες στα απόλυτα συντηρητικά – επ ουδενί δεν κάνω πολιτικό χαρακτηρισμό – σχόλια και ερωτήσεις και τον κουστουμαρισμένο – πιο άχρωμο και αδιάφορο δε γίνεται – Δ. Σύμβουλο του φαινομένου FB, να απαντά εξίσου προσποιητά και πολιτικά ορθά.
Ούτε καν επικοινωνιακό ενδιαφέρον είχε η πολύκροτη υπόθεση καθώς φαίνονταν πρωτόλειας μορφής τα επιχειρήματα εκατέρωθεν.
Τολμώ να πω ότι αν δεν υπήρχε η γενικευμένη αντίδραση στην εκλογή Τραμπ, πιθανόν να μην είχε ασχοληθεί κανείς. Σίγουρα η υπόθεση δεν θα είχε πάρει τέποιες διαστάσεις. Δεν ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που προσωπικά δεδομένα χρησιμοποιήθηκαν για επηρεασμό εκλογικής διαδικασίας. Ούτε καν απ τις πρώτες.
Λυπάμαι που κάποιος εκεί έξω έχει εικόνα της ζωής μας αλλά θεωρώ ότι αποτελεί προϋποθεση πλέον για πολλές απ τις ανέσεις μας, άρα και επιλογή. Μ ενοχλεί που κάποιος χάκαρε πριν κάποιους μήνες το «προφίλ» μου κι έστειλε ακατάλληλο υλικό σε όλες τις επαγγελματικές επαφές μου, με εξοργίζει μάλιστα, αλλά το θεωρώ αναπόφευκτο ρίσκο.
Συνεχίζω να πιστεύω ότι το δικό μου μυαλό, το δικό μας, μπορεί να ελέγξει, να μετριάσει τις όποιες παρενέργειες της digital διαβίωσης. Αλλά πάλι, μπορεί να είμαι εγώ η αφελής.
*Η Κατερίνα Γκαγκάκη έχει σπουδάσει Ψυχολογία και ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Κοινωνική Ψυχολογία και Οργανωσιακή Ψυχολογία στο London School of Economics Έχει εργαστεί ως στέλεχος στον χώρο της επικοινωνίας σε πολυεθνικές και ελληνικές εταιρίες.