Πριν ακριβώς από έναν χρόνο ο Εμμανουέλ Μακρόν εξελέγη πρόεδρος της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας. Έναν χρόνο μετά ο 40χρονος βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι, εκτιμά ο πολιτικός επιστήμονας Εμιλιάνο Γκρόσμαν.
Εκτός συνόρων ο Εμμανουέλ Μακρόν απέκτησε τάχιστα του φήμη του μεγάλου μεταρρυθμιστή που δεν φαίνεται να πτοείται από τις ηχηρές και σθεναρές αντιστάσεις των συνδικάτων. Πώς τον αντιλαμβάνονται όμως οι ίδιοι οι Γάλλοι στο εσωτερικό; Όπως εκτιμά ο πολιτικός επιστήμονας στο Πανεπιστήμιο Sciences Po του Παρισιού Εμιλιάνο Γκρόσμαν:
«Ο Μακρόν ανέλαβε το αξίωμα με προκαταβολικούς επαίνους που συνεχίζουν να τον ευνοούν μέχρι και σήμερα. Συνεχίζει να εμφανίζεται ιδιαίτερα δυναμικός και αποτελεσματικός ενώ με την εκλογική του νίκη έφερε τα πάνω-κάτω στο πολιτικό σύστημα. Παρά ταύτα υπάρχουν οι πρώτες ενδείξεις μιας μεταρρυθμιστικής κόπωσης: τις τελευταίες εβδομάδες έχει υποχωρήσει δραστικά η δημοτικότητά του. Αυτό δεν οφείλεται μόνον στις συνεχιζόμενες απεργιακές κινητοποιήσεις των σιδηροδρόμων αλλά και στο ‘φαινόμενο Σαρκοζί’.
Και ο Νικολά Σαρκοζί είχε ξεκινήσει τη θητεία του με μια σειρά μεταρρυθμιστών σχεδίων ωστόσο συν τω χρόνω η υλοποίησή τους γινόταν όλο και πιο δύσκολη. Πιστεύω ότι ο Μακρόν βρίσκεται σήμερα σε ένα σημαντικό σταυροδρόμι. Θα γίνει άραγε ένας από εκείνους τους προέδρους που ξεκίνησαν πολύ φιλόδοξα και κατέληξαν εν τέλει ιδιαίτερα αντιδημοφιλείς ή θα καταφέρει να ξεπεράσει την κρίσιμη αυτή φάση και να επιβάλει τη μεταρρυθμιστική του ατζέντα;
Ο «πρόεδρος των πλουσίων»;
Σύμφωνα με τον πολιτικό επιστήμονα, όπως σημειώνει η Ντόιτσε Βέλε, η επιτυχία ή αποτυχία του Μακρόν θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από το πότε και κατά πόσον θα αποφέρουν καρπούς οι προωθούμενες μεταρρυθμίσεις.
«Στην παρούσα φάση η οικονομική κατάσταση στη Γαλλία είναι καλύτερη απ΄ ότι πριν από ένα ή δυο χρόνια, ωστόσο αυτό δύσκολα μπορεί να αποδοθεί στον Μακρόν. Σημαντικό για τον ίδιο είναι να υπάρξει μια βιώσιμη βελτίωση της οικονομικής κατάστασης, να υπάρξει ανάπτυξη σε σημαντικούς τομείς και κυρίως να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας από τις επιχειρήσεις. Υπάρχει όμως και ένας ακόμη παράγοντας ο οποίος δεν λαμβάνεται ιδιαίτερα υπόψη στο εξωτερικό. Ο Μακρόν πρέπει να απαλλαγεί από την εικόνα του ‘προέδρου των πλουσίων’. Ξεκίνησε με μεταρρυθμίσεις που βελτιώνουν σαφέστατα την κατάσταση των πλουσίων και ιδιαίτερα εύπορων».
Ο «παράγοντας ντε Γκωλ»
Το 56% των Γάλλων δηλώνει σήμερα δυσαρεστημένο με τον πρόεδρο Μακρόν. Μπορεί τα ποσοστά του νυν προέδρου να είναι καλύτερα από τους προκατόχους του, εντούτοις κινούνται και αυτά σε ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα.
«Πιστεύω», λέει ο Εμιλιάνο Γκρόσμαν, «ότι ο μεγάλος αυτός βαθμός προσωποποίησης, το ότι υπάρχουν τόσο μεγάλες προσδοκίες από έναν πρόεδρο, συνιστά διαρθρωτικό πρόβλημα του πολιτικού συστήματος της Γαλλίας. Το σύστημα δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1950 για να προφυλάξει τη Γαλλία από τον εμφύλιο. Λειτούργησε χάρη στο χάρισμα του Σαρλ ντε Γκωλ. Ωστόσο κανένας διάδοχος δεν είχε την προσωπικότητα του ντε Γκωλ και ως εκ τούτου η πτώση της δημοτικότητας των νέων προέδρων είναι ουσιαστικά συστημική».
Ο καθηγητής δεν τολμά την πρόβλεψη εάν ο Εμμανουέλ Μακρόν θα περάσει στην ιστορία ως ο μεγάλος μεταρρυθμιστής. «Είναι νωρίς ακόμη», όπως λέει. Παραδέχεται όμως ότι η υλοποίηση μεταρρυθμίσεων στη Γαλλία εν γένει είναι, όπως στις περισσότερες χώρες, μια εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση.
Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα δεν είναι συμπτωματική
Στα παλιά τους τα παπούτσια φαίνεται πως γράφουν πολλά από τα «γαλάζια» στελέχη την προειδοποίηση – εντολή του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και τις παραινέσεις του γραμματέα Λευτέρη Αυγενάκη, να μην ανακοινώνουν με οποιονδήποτε τρόπο την υποψηφιότητά τους, ακόμα και αν είναι σχεδόν συμφωνημένη, πριν το κάνει επίσημα η Πειραιώς.
Αν κάνει κανείς μια «βόλτα» στα social και στα προφίλ διαφόρων μελών, στελεχών, πολιτευτών κ.ο.κ. θα διαπιστώσει ότι κάποιοι όχι μόνο αγνοούν την εντολή του αρχηγού τους αλλά έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο προκλητικότητας που αντί για την επαγγελματική τους ιδιότητα αναγράφουν την κομματική. Π.χ. «Τάδε Ταδόπουλος, πολιτευτής της Ν.Δ. της τάδε εκλογικής περιφέρειας». Ή «πρώην βουλευτής άνω Πετρομαγούλας (μέχρι εδώ καλά), εκ νέου υποψήφιος (ουπς)».
Ο σωστός πολιτευτής όμως, ο βαρβάτος, αφού την κάνει που την κάνει την… ανταρσία και ανακοινώνει υποψηφιότητα, την ολοκληρώνει βάζοντας ως φωτό προφίλ ένα ωραίο ενσταντανέ του με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που επιβεβαιώνει τα καθέκαστα.
Οι πιο άτυχοι είναι όσοι «κατεβαίνουν» για πρώτη φορά στον πολιτικό στίβο, οι οποίοι, «ψαρωμένοι» όντες, δεν τολμούν να παρακούσουν τις συστάσεις και τις εντολές και περιμένουν υπομονετικά να ανάψει το «πράσινο φως», που στην προκειμένη είναι γαλάζιο.
Υπάρχουν βέβαια ακόμα και σε αυτούς, οι μουλωχτοί, που αναρτούν ένα πολιτικό σχόλιο, βάζουν κάποιον δικό τους να τους επιβραβεύσει, τάχα μου δήθεν και να τους «παροτρύνει» να διεκδικήσουν την ψήφο των συμπολιτών τους. Η μουλωχτή επιβεβαίωση της… εξωθεσμικής ανακοίνωσης της υποψηφιότητας, έρχεται με ένα απλό like, μια καρδούλα ή για τους πιο τολμηρούς με ένα: «ήρθε αυτή η ώρα».
Και για να είμαστε ξεκάθαροι, τα παραπάνω δεν είναι προϊόν μυθοπλασίας και κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις ΔΕΝ είναι συμπτωματική.