Ένα θέμα που απασχολεί συχνά τους ανθρώπους είναι οι σχέσεις. Όταν λέμε σχέση αναφερόμαστε σε επαγγελματική, φιλική, ερωτική, γονεϊκή, συντροφική και οτιδήποτε άλλο απαιτεί την αλληλεπίδραση δυο ατόμων με κοινό σκοπό, κοινά οράματα, κοινά ενδιαφέροντα κ.α. Ενώ ξέρουμε πόσο σημαντικό είναι να αναπτύσσουμε σχέσεις άλλο τόσο μας φαντάζει βουνό τα τελευταία χρόνια.
Της Μίκας Πανάγου *
Ένας σημαντικός παράγοντας είναι οι διάφορες αλλαγές και εξελίξεις της εποχής. Όπως είναι ο χρόνος που αφιερώνει κανείς στα κοινωνικά δίκτυα, μειώνοντας έτσι τον χρόνο για συμμετοχή σε κοινωνικές εκδηλώσεις. Επειδή γίνεται αναφορά στη λέξη χρόνος, κοινό μυστικό όλων είναι η έλλειψη αυτού. Αυξάνοντας τις ώρες εργασίας μας, επιλέγοντας τη δημιουργία οικογένειας, επιλέγοντας την ατομική άσκηση, καταλήγουμε συχνά στο να μην απομένει χρόνος για να αναπτυχθούν σχέσεις. Θα μπορούσε κανείς να καταγράψει και άλλους πρακτικούς λόγους. Τι γίνεται όμως με τους ψυχολογικούς;
Η καλή σχέση με τον ίδιο μας τον εαυτό θα αποτελέσει μια σημαντική βάση. Το να γνωρίζει κάποιος τα προσωπικά του όρια, τις ανάγκες του, το να τον φροντίζει καθημερινά, θα ωφελήσει στην αλληλεπίδραση με άλλα άτομα. Ο σεβασμός προς τον εαυτό μας θα επιτρέψει να σεβαστούμε τους άλλους γύρω μας. Η επικοινωνία βασισμένη σε αρχές όπως ακούω τον άλλο, ακούγομαι ο ίδιος, διαπραγματεύομαι, εκφράζομαι ελεύθερα θα βοηθήσει στο να εξελιχθεί η οποία σχέση θελήσουμε.
Για άλλη μια φορά τα πρότυπα μέσα στα οποία μεγαλώσαμε ή μεγαλώνουν τα παιδιά θα βοηθήσουν ή θα δυσκολέψουν την επίτευξη αυτών. Για παράδειγμα αν το πρότυπο μας είναι μια συμβιβαστική σχέση ερωτικού ζευγαριού θα θεωρήσουμε ότι αυτό είναι και το υγιές και οικείο σε εμάς. Υποσυνείδητα συχνά ενώ έχουμε απορρίψει “λαθος” πρότυπα μας ελκύουν καθώς μας είναι γνώριμα και νιώθουμε άνεση.
Παρατηρείται και η δυσκολία του να δουλέψουμε και να προσπαθήσουμε για μια σχέση. Μας είναι εύκολο το να φύγουμε, να εγκαταλείψουμε γιατί κάπου παρακάτω θα βρεθεί μια αλλαγή δουλειάz, ένας άλλος σύντροφος.
Ταυτόχρονα δυσκολευόμαστε να εμβαθύνουμε στο συναίσθημα μας ακόμα και να το αναγνωρίσουμε. Μας είναι πιο ασφαλές το ρηχό και επιφανειακό γιατί δεν θα πονέσουμε ούτε θα κοπιάσουμε.
Τελικά είναι οι σχέσεις σημαντικές ή είμαστε εμείς σημαντικοί για τις σχέσεις; Αν περνάμε καλά με τον εαυτό μας και τα έχουμε βρει με αυτόν, μήπως θα διευκολυνθούν ώστε να ζήσουμε αρμονικά με τα άτομα που υπάρχουν (και θέλουμε) στη ζωή μας;
* Η Μίκα Πανάγου είναι κοινωνική λειτουργός με εκπαίδευση στη συστημική οικογενειακή θεραπεία
