Περάσαμε πρώτα μια πλημμύρα και χύσαμε άλλοι μελάνια κι άλλοι δάκρυα πάνω στη λάσπη που ξεσήκωσε προπατορικούς θυμούς για αμαρτήματα και λάθη που δεν διορθώθηκαν.
Της Βίκυς Ψυχογιού
Και τι κάναμε;
Tίποτα!
Γράψαμε, μιλήσαμε μεταξύ μας και ξεχάσαμε.
Περάσαμε ύστερα μια φωτιά. Δυνατή φωτιά που αντιμετωπίστηκε με το αίμα αθώων, σβήστηκε με το στήθος δικαίων και ξεσήκωσε προπατορικές κραυγές για τα ίδια αμαρτήματα και τα ίδια λάθη που παρέμειναν.
Και τι κάναμε;
Tίποτα!
Γράψαμε, μιλήσαμε μεταξύ μας και ξεχάσαμε.
Κι ύστερα αρχίσαμε τις ιαχές για χαρμόσυνα μηνύματα εξόδων από μνημόνια.
Πληρώσαμε το φόρο μας, ετοιμαζόμαστε να καταβάλουμε τον ΕΝΦΙΑ, μνημονεύσαμε για άλλη μια φορά τους νεκρούς μας κι αρχίσαμε να ελπίζουμε πάλι.
Αρχίσαμε μάλιστα να παραλαμβάνουμε και τα δωράκια μας. Να ξετυλίγουμε το χρυσόχαρτο και να περιμένουμε την ευχάριστη έκπληξη σε σύμβολα και λόγια περιχυμένα με θολούρα.
Κι ετοιμαζόμαστε τώρα για τη μεγάλη γιορτή. Μια γιορτή που θα μας δώσει το εισιτήριο για την «επόμενη μέρα». Κάποιοι ζητούν να δουν κάποιον υπουργό μόνο. Κάποιοι άλλοι συνωστίζονται έξω από κάγκελα και διαμαρτύρονται. Και κάποιοι λίγοι θυμήθηκαν ξανά το Μακεδονικό.
Για να περάσει η ώρα, κάποιοι ασχολούνται με κουτσομπολιά. Με κρυφά προσωπικά στοιχεία που βγαίνουν στη φόρα και προκαλούν γέλιο ή θυμό.
Είναι κι αυτοί που δεν ασχολούνται καν. Είναι και κάποιοι άλλοι που ξέρουν πως θ’ ακούσουν «μια απ’ τα ίδια».
Οι υπόλοιποι απλώς περιμένουν. Περιμένουν να ακούσουν δηλώσεις, υποσχέσεις, χαρμόσυνες εξαγγελίες. ‘Ολοι αυτοί που στήριξαν την ελπίδα τους σ’ ένα πρόσωπο. ‘Ενα πρόσωπο που εκφράζει την αγωνία τους, που νοιάζεται και συμπονά, που θα τους βγάλει απ’ το τέλμα του κολίγα. Το πρόσωπο της επανάστασής τους. Το ίδιο πρόσωπο που θα βολέψει τα παιδάκια τους σε μια θεσούλα. Το πρόσωπο που θα τους δώσει το σθένος να ξαναπούν «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;”.
Το πρόσωπο που θα τους δώσει πενιχρές αυξήσεις, επιδοματάκια, κοινωνικά μερίσματα και ελεημοσύνη σε είδος από κοινωνικά παντοπωλεία (ρύζι, κρέας, λάδι… και ξίδι και χολή για τους άλλους που τα έτρωγαν τόσα χρόνια). Το πρόσωπο που τους έμαθε πως άλλο έθνος είναι το «εμείς» κι άλλο έθνος το «αυτοί».
Γιατί έτσι! Γιατί έτσι μας αρέσει κι έτσι μάθαμε να ζούμε. Γιατί, αν δεν μπούμε «εμείς» στο άρμα της «προόδου», θα μπουν «αυτοί». Αφού έτσι μας είπε να πιστεύουμε το πρόσωπο που μας έμαθε να εξοστρακίζουμε τη λογική και ν’ αναθρέφουμε φαρμάκι.
Κι αναρωτιέμαι… “Πώς μπήκε μες το σπίτι μας και βρίσκουμε πατημασιές και σημάδια μιας άλλης εποχής; “
Κι αναρωτιέμαι…”Με ποια ιδιότητα σφαλίζει και εποφθαλμιά τα “μάτια” των παιδιών μας;”
Κι αναρωτιέμαι… “Πώς παραδώσαμε για ταφή κι αποτεφρώσαμε την ιστορία και τα ιδανικά μας;”
Kι αναρωτιέμαι… “Tι θα μας τάξουν πάλι στη ΔΕΘ;”
Kαι φοβάμαι… Πολύ φοβάμαι πως δε θα βρεθεί κανείς να μας πει «Πού πας, ρε φίλε; Περνάς με κόκκινο»!
Και φοβάμαι… Πολύ φοβάμαι πως ο τελευταίος σπόνδυλος που μας κρατούσε σε ισορροπία θα διαρραγεί.
Φοβάμαι πως όλα τα συμπτώματα που εμφανίζουμε ως λαός μάς οδηγούν σε ανίατη πάρεση και μόνιμη αναπηρία.
*Η Βίκυ Ψυχογιού «Σπούδασε οικονομικά αλλά την κέρδισε η παιδική, και όχι μόνο, λογοτεχνία» https://twitter.com/psicho_
