Φυσάει…Βοριάς

Γράφει ο Γιάννης Χρηστάκος
Στις 10 Ιουλίου του 2015 ο Αλέξης Τσίπρας ζήτησε από την Βουλή εξουσιοδότηση για να διαπραγματευτεί, μαζί με το νέο τότε υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο, τους τελικούς όρους της συμφωνίας με τους δανειστές. Για να καταλήξει στο περιβόητο τρίτο μνημόνιο μετά τα ξενύχτια, δύο ημέρες αργότερα στις Βρυξέλλες.
Ηταν οι μέρες που τον βασάνιζαν οι αυταπάτες.
Είχε προηγηθεί το δημοψήφισμα στις 5 Ιουλίου με το παραπλανητικό ερώτημα και το βροντερό όχι που απέσπασε πετώντας το κι αυτό το ίδιο βράδυ στις καλένδες. Τότε, ο πρωθυπουργός προφανώς εκτιμούσε ότι έπρεπε να έχει την απαραίτητη νομιμοποίηση για να διαπραγματευτεί τους όρους αυτής της συμφωνίας.
Η οποία δεν υπήρχε καν. Και θα την είχε όταν θα τελείωνε την διαπραγμάτευση. Δηλαδή, κατέφυγε στο ναό της Δημοκρατίας για να πάρει έγκριση για μία συμφωνία που δεν υπήρχε.
Σήμερα τα πράγματα άλλαξαν. Ο ίδιος ο κ. Τσίπρας εκτιμά τώρα ότι ως πρωθυπουργός μαζί με τον υπουργό Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά έχουν ως κυβέρνηση την απαιτούμενη εκ του Συντάγματος εξουσία να υπογράφουν διεθνείς συμφωνίες. Και τις οποίες δεν δικαιούται να εγκρίνει η Βουλή εφόσον σε αυτές περιγράφεται ένας οδικός χάρτης με τους γείτονές μας της ΠΓΔΜ να πρέπει να εγκρίνουν, να κάνουν δημοψήφισμα και να αλλάξουν το Σύνταγμά τους.
Ωστόσο, το κείμενο αυτό από την στιγμή που έχει τις υπογραφές των δύο υπουργών Εξωτερικών και τελεί υπό την ομπρέλα του ΟΗΕ παράγει αποτέλεσμα. Ακόμα και αν δεν περάσει τώρα η συμφωνία από την ΠΓΔΜ οι νέες διαπραγματεύσεις δεν μπορούν να ξεκινήσουν από άλλο σημείο πέραν της συμφωνίας για την «Βόρεια Μακεδονία». Και δεν είναι κάτι προσωρινό όπως η προηγούμενη ενδιάμεση συμφωνία.
Επίσης δεν έχει καμία σχέση με τις διαπραγματεύσεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.