*Του Νίκου Αρμένη
Δεν μπορεί.. θα το έχετε ακούσει κι εσείς.
«Φαντάσου τι έχει θα έχει πάρει για να τα κάνει αυτά..».
Όχι ρε σεις. Δεν φαντάζομαι τίποτα. Για μένα δεν είναι σώνει και καλά κάθε τοπ αθλητής και ντοπαρισμένος.
Απορρίπτω τις γενικότητες ασυζητητί..
Την ίδια στιγμή, κυριολεκτικά την ίδια στιγμή, που κάποιοι αποθεώνουν αθλητές του στίβου για κάποια σπουδαία επίδοση, «ψιθυρίζουν» μερικοί και διάφορα τέτοια.
Δεν λέω..
Υπήρξαν και αθλητές που έδωσαν το δικαίωμα. Και όχι ένας και δύο. Πολλοί παγκοσμίως. Το ντόπινγκ είναι αναμφισβήτητα ο μεγάλος εχθρός του στίβου. Έκανε τα αγωνίσματα να μοιάζουν ψεύτικα και τις επιδόσεις να φαίνονται σικέ…
Αλλά προς Θεού. Δεν παίρνουν όλοι οι πρωταθλητές αναβολικά.
ΔΕΝ ντοπάρονται όλοι ρε φίλε, πώς να το κάνουμε..
Κι όμως αυτή η άποψή μου, δεν είναι η κυρίαρχη.
Κατ’αρχήν δεν είναι κυρίαρχη μεταξύ αθλητών. Έχουν φτάσει στα αυτιά μου τέτοιοι ισχυρισμοί αθλητών για άλλους αθλητές..
Ουδείς ωστόσο μου απέδειξε ότι τα λεγόμενά του τεκμηριώνονται.
Πολύ περισσότερο όμως στην κοινωνία κυριαρχεί η αντίθετη από τη δική μου άποψη. Ότι δηλαδή για να κάνεις πρωταθλητισμό – ειδικά στο στίβο και μάλιστα στους αγώνες ταχύτητας ή αντοχής – πρέπει να ντοπαριστείς γιατί αλλιώς – λένε – δεν θα νικήσεις τους άλλους ντοπαρισμένους.
Ειλικρινά με εξοργίζει όταν το ακούω.
Με εξοργίζει γιατί δείχνει μικροψυχία, ζήλεια και ασέβεια απέναντι στους αθλητές. Είναι τα χαρακτηριστικά μιας κοινωνίας που υποκρίνεται.
Και επιζητά τις επιτυχίες με το εθνόσημο σπεύδοντας να αποθεώσει τους πρωταγωνιστές, και ταυτόχρονα τους απαξιώνει και λασπολογεί.
Άθλιο τουλάχιστον.
Πολλοί δε από αυτούς που εύκολα βαφτίζουν «ντοπαρισμένους» τον Α ή τον Β, δεν έχουν ιδέα από αθλητισμό με εξαίρεση τις καφενειακές κουβέντες για την αγαπημένη τους ποδοσφαιρική ομάδα. Αφήστε που και εκεί ως κατ’εξοχήν ξερόλες φορούν το κοστούμι του προπονητή και τύφλα να’χει ο Μουρίνιο.
Δεν έχουν ιδέα ότι για να γίνει ο άλλος πρωταθλητής αφιερώνει όλη του τη ζωή σε αυτό.
Δεν έχουν ιδέα πως είναι να πονάς επειδή τόλμησες μες στον ύπνο σου να γυρίσεις πλευρό..
Πως είναι να κάθεσαι σε ένα τραπέζι με όλα τα καλά του Θεού μπροστά σου αλλά να μην μπορείς να αγγίξεις τίποτα παραπάνω από αυτά που επιτρέπονται και βέβαια σε συγκεκριμένη ποσότητα πείνας..
Πως είναι να βγαίνεις βραδινή βόλτα αραιά και πάντα με το ρολόι στο χέρι.
Πως είναι να μην πηγαίνεις διακοπές αλλά σε ένα αθλητικό κέντρο για προετοιμασία καθώς έχεις να αγωνιστείς στην τάδε διεθνή διοργάνωση..
Πως «βγάζουν» τις προπονήσεις τους οι γυναίκες πρωταθλήτριες τις ημέρες που έχουν περίοδο..
Θα μπορούσα να συνεχίσω να γράφω τέτοια ασταμάτητα. Τους πρωταθλητές τους θαυμάζω πρωτίστως για τις θυσίες που κάνουν και μετά για τις επιδόσεις τους.
Πέρα για πέρα και αδιαμφισβήτητη αλήθεια είναι λοιπόν το εξής: Πρωταθλητής δεν γίνεσαι αν δεν έχει ταλέντο και αν δεν κοπιάσεις.
Και ειδικά πρωταθλητής με διάρκεια!
Ίσως με αυτόν τον τρόπο καταφέρετε όσοι διαδίδετε τέτοιες ανοησίες να ξεχωρίσετε ποιοι τα καταφέρνουν με το σπαθί τους και ποιοι ίσως και με αθέμιτα μέσα.
Αλλά έλεος. Μην τους βάζετε όλους στο ίδιο τσουβάλι.
*Ο Νίκος Αρμένης είναι δημοσιογράφος και μαραθωνοδρόμος. Εργάζεται ως πολιτικός συντάκτης στον τηλεοπτικό σταθμό Star και στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων



Η τρίτη βδομάδα στο νησί ξεκίνησε με μία απόφαση. «Ό,τι και να γίνει, θα ανοίξουμε το Σάββατο.» Τους ένιωσα να το εννοούν. Ο κουμπαράς τελείωνε, και αυτός ήταν ένας σοβαρός λόγος. Έκοψα κι εγώ τα μπάνια γύρω γύρω και τις βόλτες κι έπεσα με τα μούτρα στις δουλειές. Κι έτριψα κι έβαψα και κουβάλησα. Καθάρισα την κουζίνα, την έστησα. Πήγα στη Χώρα της Χίου κι αγόρασα τα μπαχάρια μου και τα έβαλα σε βάζα και τα έστησα στο ράφι μου. Μίλησα με προμηθευτές, έκανα παραγγελίες, άρχισα να είμαι μαγείρισσα. Η βδομάδα πέρασε νεράκι, και την Παρασκευή το βράδυ, αργά, αφού είχαμε λιώσει για να ξεπαστρέψουμε το εργοτάξιο που ήταν ως εκείνη την ημέρα το μαγαζί, ώστε την επόμενη να ανοίξουμε, πήγαμε όλοι μαζί να φάμε στην ψησταριά στη Βολισσό. Εκεί είχε ανοιχτή τηλεόραση, κι έτσι ακούσαμε την ανακοίνωση των capital controls. Παγώσαμε. Βλέπεις, το μαγαζί δεν ήταν σε ιδιαίτερα τουριστική περιοχή. Είχε μερικές περιόδους που περίμενε να δουλέψει σαν τρελό, να το τριήμερο του εορτασμού της Αγίας Μαρκέλας, τη Ρεγγάτα, και τον Αύγουστο. Τον υπόλοιπο καιρό προσδοκούσε να δουλέψει με τους γνωστούς των αφεντικών, φίλους τους από τη Χώρα. Όμως είμασταν 40 χιλιόμετρα πέρα. Και ξαφνικά, οι άνθρωποι μπήκαν σε πανικό με την οικονομική κατάσταση. «Αφήστε τα αυτά» είπε κάποια στιγμή η εστιατόρισσα. «Αύριο ανοίγουμε. Μόνο αυτό έχει σημασία». Κι επειδή ήταν αλήθεια αυτό, αφήσαμε όλοι την αναπνοή που ως τότε κρατούσαμε, ζητήσαμε λογαριασμό και ξεκινήσαμε ο καθένας για το σπίτι του.














Η Μακεδονία, το μεταναστευτικό και το χρέος
Η νέα χάρη προς την κ. Μέρκελ
*Γραφεί ο Νίκος Σίμος
Μία άλλη όμως διαροή έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον και που έχει σχεση με το περιεχόμενο πολυμερούς συνάντησης υπό την αιγίδα της Κομμισσιόν και το ιδιαίτερο ενδιαφερον της Γερμανίας. Το ενδιαφέρον δε αυτό του Βερολίνου έχει να κάνει με το μεταναστευτικό εξ αιτίας του οποίου και προεκλογικώς αλλά και τώρα η κ. Μέρκελ βρίσκεται σε δεινότατη θέση.
Ο πονηρός ελιγμός του Βερολίνου είναι, καθ΄όλες τις ενδείξεις, να συνδεθεί το χρέος και η ελάφρυνσή του – που υποτίθεται ότι θα συνδεόταν με τη υπογραφή συμφωνίας για το Σκοπιανό- με το μεταναστευτικό. Δηλαδή όσους περισσότερους θα δέχεται η χώρα μας θα φροντίζει το Βερολίνο να παρέχονται διευκολύνσεις ή και ελαφρύνσεις για το ελληνικό χρέος. Αυτό βεβαίως αφορά και την Ιταλία, η οποία πάντως δεν έχει τόσους προθύμους στην κυβέρνησή της, όσους η Ελλάδα προεξάρχοντος του πρωθυπουργού..
Δεν γνωρίζουμε αν θα προχωρήσει το σχετικό θέμα. Απλώς γνωρίζουμε πόσο πρόθυμος για τα πάντα είναι ο κ.Τσίπρας, τον οποίον προφανώς δεν απασχολεί το γεγονός ότι το προσφυγικό – μεταναστευτικό έχει προσλάβει τους τελευταίους μήνες μία πολυσήμαντη κοινωνική διάσταση, δεδομένου ότι στην πράξη αποδεικνύεται ότι, κυρίως η λαθρομετανάστευση υπερβαίνει τα όρια των οικονομικών επιπτώσεων για τη χώρα, στην οποία καταφεύγουν οι λαθραίως εισερχόμενοι.
Αν κάποτε, στο παρελθόν υπήρχε μία ανθρώπινη επιφυλακτικότητα στην εκδήλωση μιας βάναυσης ελληνικής συμπεριφοράς, ενάντια σε στοιχειώδεις ανθρωπιστικές αρχές, απέναντι σε δύσμοιρους ανθρώπους οι οποίοι αναζητούσαν στον ήλιο μοίρα, πλέον ο κίνδυνος αλλοίωσης των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών χαρακτηριστικών των τοπικών κοινωνιών στα μέρη όπου φιλοξενούνται πρόσφυγες, οικονομικοί μετανάστες και λαθρομετανάστες, έχει μεταβάλει τις τοπικές αντιλήψεις. Όταν μάλιστα σε περιοχές όπως η Σάμος λ.χ. υπάρχει κίνδυνος αριθμητικής εξίσωσης των ντόπιου πληθυσμού με τους αλλοδαπούς.
Η πραγματικότητα αυτή βεβαίως ουδόλως απασχολεί τους κυβερνώντες ο επικεφαλής των οποίων είναι σίγουρο ότι δεν θα χαλάσει το χατήρι της κ. Μέρκελ όταν αυτή θα θελήσει να ξεφορτωθεί το δικό της πρόβλημα και να το φορτώσει στις δικές μας πλάτες, μαζί με τα οικονομικά βάρη που με συνέπεια μας φορτώνει.