Της Μαρίας Ε. Δημητρίου
“Το βασίλείο μου για ένα άλογο” Αυτή τη φράση τοποθετεί στα χείλη του βασιλιά Ριχάρδου του Γ ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ στο ομώνυμο έργο του, κατά την τελευταία του μάχη στο Μπόσγουορθ που έλαβε χώρα το 1485. Σε αυτή τη μάχη ο Ριχάρδος, βρήκε το θάνατο από τον αντίπαλο του Ερρίκο Τυδώρ και έμεινε στην ιστορία ως ο τελευταίος άγγλος βασιλιάς που σκοτώθηκε σε μάχη. Ο αιμοσταγής αυτός βασιλιάς που εξολόθρευσε όσους βρίσκονταν μπροστά από αυτόν στη σκυταλοδρομία της διαδοχής για τον αγγλικό θρόνο, έφτασε λίγο πριν από το τέλος του , σύμφωνα με τον Σαίξπηρ να παρακαλάει για ένα άλογο που θα τον έσωζε, το οποίο θα αντάλλασσε με το βασίλειο του, που με τόσο κόπο και μόχθο κατάφερε να αποκτήσει.
Στις μέρες μας μια παρόμοια ανταλλαγή τελικά ολοκληρώθηκε αυτή τη φορά και δεν έμεινε απλώς η τελευταία επιθυμία ενός μελλοθάνατου. Την προηγούμενη βδομάδα παρακολουθήσαμε ζωντανά στις τηλεοπτικές μας οθόνες την ανταλλαγή αυτή σε δύο πράξεις.
Το πρώτο μέρος διαδραματίστηκε την Κυριακή στις λίμνες των Πρεσπών, όπου σε ένα ειδυλλιακό περιβάλλον έγινε η παράδοση του βασιλείου και την Παρασκευή στο προαύλιο του Ζαππείου έγινε η παραλαβή του αλόγου. Δηλαδή όχι ακριβώς έτσι αλλά με αυτή τη σειρά . Γιατί την Κυριακή ο κύριος Τσίπρας παραχώρησε σε έναν ξένο λαό το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζεται ως Μακεδονία και ουσιαστικά του χάρισε την ιστορία του βασιλείου της αρχαίας Μακεδονίας, άσχετα που στο δικό τους καινούργιο σύνταγμα θα πρέπει να υπάρχει υποτίθεται, αστερίσκος που να υποδηλώνει ότι δεν αναφέρονται στην αρχαία Μακεδονία …
Οι αστερίσκοι συνήθως είναι για να αφαιρούνται , να αναθεωρούνται και εν πάση περιπτώσει ποιος ασχολείται με αστερίσκους στην καθημερινή ζωή ; Θα λέει παραδείγματος χάριν ο Σκοπιανός εγώ είμαι Μακεδόνας και στο μυαλό όλων των ξένων θα έρχεται η ιστορία της Μακεδονίας εδώ και κάτι αιώνες και μεις θα τρέχουμε από πίσω με ένα τεφτέρι και θα λέμε ναι αλλά ο αστερίσκος στην τρίτη παράγραφο της σελίδας τόσο , λέει ότι δεν είσαι ο αρχαίος Μακεδόνας ! Σαν αρχή από ανέκδοτο μοιάζει που στο τέλος δε θα έχουμε όρεξη να γελάσουμε
Η θα λέει πάλι ο ίδιος Σκοπιανός, ότι η γλώσσα του είναι η μακεδονική γιατί αυτό του αναγνώρισαν ουσιαστικά οι παραχωρητές Τ.Κ.Κ. η γνωστή τριανδρία της Ελλάδας (Τσίπρας, Καμμένος, Κοτζιάς) και θα τρέχουμε εμείς από πίσω με ένα αρχαίο νόμισμα να συγκρίνουμε τη δική του σλάβικη εκφορά με τα αρχαία ελληνικά αναγραφόμενα …Απλά με τον καιρό θα καθιερωθεί και θα πιστεύουν όλοι ότι ο Μέγας Αλέξανδρος μιλούσε αρχαία σλαβικά.
Στο δεύτερο μέρος την Παρασκευή διεξήχθη η τελετή παραλαβής όχι αλόγου αυτή τη φορά αλλά κάτι που σημειολογικά μοιάζει με άλογο που θα διέσωζε τον Ριχάρδο όπως πίστευε . Αυτή τη φορά το άλογο είχε τη μορφή μιας γραβάτας την οποία και είχε υποσχεθεί ο κ Τσίπρας να φορέσει όταν θα έβγαζε τη χώρα από τα μνημόνια …
Το αντάλλαγμα για την παραχώρηση της Μακεδονίας ήρθε με τη μορφή επιμήκυνσης του χρέους και μία δόση 15 δις. Πάντως μνημόνια δεν σκίστηκαν εκτός κι αν τις σκηνές αυτές τις απαγόρευσε το ΕΣΡ ως εντελώς ακατάλληλες γι αυτό και δεν τις είδαμε .. Αυτό που είδαμε ήταν φατσούλες χαρούμενες, πολλή χαρά πάντως τώρα τελευταία, τέτοια χαρά ούτε η Πολυάννα “στο παιχνίδι της χαράς ” δεν πρέπει να είχε.
Ο κύριος Τσίπρας φορούσε μια κόκκινη γραβάτα , πολλοί είπαν ότι ήταν κακοδεμένη ,εγώ όμως λέω ότι δεν πρέπει να τον κρίνουμε τον άνθρωπο από αυτό, είναι άμαθος σε τέτοια , πρέπει να τον κρίνουμε από το πως διαπραγματεύτηκε, αλλά θα μου πείτε άμαθος είναι και σε αυτό , στις πλάτες μας θα μάθει και να διαπραγματεύεται και να δένει και γραβάτες όπως το βλέπω.
Και για να κάνουμε μια σύνδεση με τα προηγούμενα, ο Ριχάρδος πίστευε ότι ένα άλογο θα τον έσωζε , την στιγμή που ο στρατός του είχε κατατροπωθεί από τους αντιπάλους, είχε όμως αυτή την ψευδαίσθηση την οποία εξέφρασε δια στόματος πάντα του Σαίξπηρ για να είμαστε και ακριβείς , την ίδια ψευδαίσθηση πιθανότατα τρέφει και ο ίδιος ο κ Τσίπρας και η κουστωδία του. Πιστεύουν ότι με τη φιέστα της Παρασκευής και τη γραβάτα που φόρεσε για να αποδείξει ότι νίκησε κατά τα λεγόμενα του, θα εντυπωσιάσει τους ιθαγενείς . Καθρεφτάκια δεν κρατούσε είναι η αλήθεια, αλλά μάλλον τα θεωρεί ξεπερασμένα ..
Και για να κάνουμε την αποφώνηση, ο Ριχάρδος παρόλο που έδινε το βασίλειο του τελικά δεν τη γλίτωσε , το ίδιο προβλέπω ότι θα γίνει και με τον κ Τσίπρα και λοιπούς συνεργάτες , η ώρα που θα μιλήσει ο ελληνικός λαός θα έρθει και ελπίζω ότι στα ψηφοδέλτια του θα βρίσκει μόνο γραβάτες έστω και ζωγραφισμένες.
Πελατειακός παρασιτισμός
*Του Γεωργίου Ιακ. Γεωργάνα
Ο θεωρούμενος ως πατήρ της συγχρόνου Ελλαδικής δημοσιογραφίας, Βλάσης Γαβριηλίδης, συνήθιζε να κατακεραυνώνει με τα άρθρα του τους πάντες και τα πάντα μέσα στο «πολιτικό σύστημα» της εποχής του. Όταν, όμως, εκαλείτο να προτείνει συγκεκριμένη θεραπεία, κατέληγε σε προτάσεις να … αναθεωρηθή ο … Κανονισμός της Βουλής. Και αυτό το ήπιο καταπότιο το ονόμαζε μεγαλοστόμως «ειρηνική επανάσταση». Και πράγματι, η απεραντολόγος ευγλωττία και λογοκοπία ήταν μάστιξ τού κοινοβουλίου στα χρόνια του. Την ισοδύναμη, ή και χειρότερη, δημοσιογραφική λογοκοπία στην καμπούρα του δεν την έβλεπε. Αλλά, βεβαίως, το πρόβλημα ήταν αλλού και δεν είχε τόσο απλή λύση.
Το πάθημα αυτό του Γαβριηλίδη μού θυμίζουν τα άρθρα και η δημοσία συζήτησις από τις στήλες τής «Καθημερινής» του Στέφανου Μάνου με τους κυρίους Θεόδωρο Φορτσάκη καὶ Ἄδωνι Γεωργιάδη. Είναι δυνατόν «ο πυρήνας τού πολιτικού προβλήματος τής Ελλάδος» να είναι η «ποιότης» (άντε και η ποσότης) αυτών που εκλέγονται βουλευτές; Αφήνω το ότι, σε δημοκρατία, οι βουλευτές δεν πρέπει με κανένα τρόπο να είναι «άριστοι», αλλά απλώς αντιπροσωπευτικοί αυτών που τους εκλέγουν. Αφήνω το ερώτημα το ποιος θα κρίνει τι είναι «ποιότης». Το πολιτικό πρόβλημα τής Ελλάδος, το κύριο και το μόνον, είναι ότι μια πλειοψηφία πολιτών έχει κατορθώσει, δια της πωλήσεως τής ψήφου της, για σχεδόν όλη την περίοδο υπάρξεως τού νέου Ελλαδικού κράτους, να αποζεί από περισσεύματα άλλων, κάποτε δανεικά, άλλοτε απλώς λαφυραγωγούμενα, ξένων και συμπολιτών της, και όχι από τον κόπο της. Ήδη το 1904, ο υπουργός Οικονομικών Νικόλαος Καλογερόπουλος διεχώριζε τους Έλληνες σε «αγάδες» και «ραγιάδες». Ο Διομήδης Κυριακός, 40 χρόνια πρωτύτερα, έγραφε στην εισηγητική έκθεση του Συντάγματος του 1864 ότι πρώτη πληγή τής χώρας ήταν (πριν από 154 χρόνια ήδη!) «η εγερθείσα επί τους πολλούς όρεξις του ζην εκ των Δημοσίων και», μόνον δευτερευόντως και συνεπακολούθως της πρώτης, «η ασθένεια του χαρακτήρος τών πολιτικών αυτής ανδρών», τουλάχιστον αυτών που κατορθώνουν να εκλεγούν. Αυτός ο πελατειακός παρασιτισμός, απότοκος της πατροπαραδότου προνεωτερικής αρπακτικότητος, ευθύνεται για τις πολλαπλώς στρεβλές δομές τής πολιτικής, τής οικονομικής και, το χειρότερο, της πνευματικής μας ζωής.
Εκείνοι, λοιπόν, που έχουν κερδίσει το δικαίωμα να έχουν δημόσιο βήμα, θα πρέπει να αποφεύγουν να αποπροσανατολίζουν τον δημόσιο διάλογο από το κρίσιμο προς το επουσιώδες. Ο κ. Γεωργιάδης φαίνεται να έχει δίκιο όταν γράφει, έστω και μόνον στην επικεφαλίδα και στο περιθώριο των κυρίων συλλογισμών του, ότι εκείνο που χρειαζόμαστε στ’ αλήθεια είναι υπευθύνους πολίτες. Αυτοί θα εκλέξουν βουλευτές «ποιότητος», όποιο κι αν είναι το νομικό πλαίσιο της εκλογής τους. Όσο πιο ελεύθερο, τόσο καλύτερο.
Σημείωση : Να θυμίσω ότι ο Μίλτον Φρήντμαν, τον οποίον οι φιλελεύθεροι έχουν, υποτίθεται, οδηγό, ισχυριζόταν ότι η εκλογή «αγαθών» αρχόντων δεν βοηθά στην θεμελίωση ελευθέρων πολιτικών και οικονομικών θεσμών. Και αγίους να είχε για βουλευτές ο Κυριάκος, εντολή να καταργήσει τον πελατειακό παρασιτισμό δεν πρόκειται ποτέ να λάβει από τους εκλογείς που υπάρχουν στην πραγματικότητα, σε αντίθεση με τους εναρέτους αυτούς, που υπάρχουν στην φαντασία μας μόνον. Ποτέ!