*Του Γιάννη Τριανταφύλλου
Οι μέρες Μουντιάλ που ζούμε, δείχνουν, για μια ακόμη φορά, ότι η δυναμική του ποδοσφαίρου είναι μεγαλύτερη από οτιδήποτε μπορεί κάποιος, φίλαθλος ή μη, να φανταστεί. Λογοτεχνία, ποίηση, εικαστικά είναι απροσδόκητοι χώροι συνάντησης με το δημοφιλές άθλημα. Ακολουθούν δύο ποιήματα ελλήνων ποιητών. Το πρώτο είναι ελαφρώς…αντιποδοσφαιρικό αλλά απολαυστικό ενώ το δεύτερο αποτελεί μια ωδή στο “σκοτεινό αστέρι” Ντιέγκο Μαραντόνα. Ενώ να σημειώσουμε κι ένα εξαιρετικό κείμενο του συγγραφέα Αλέξανδρου Ασωνίτη «Το λυκόπουλο και ο κοκάκιας» για Πελέ-Μαραντόνα, στο λογοτεχνικό περιοδικό Οδός Πανός.
Ασημάκης Πανσέληνος (1901-1984):
Ποδοσφαιρικό ματς
Εικοσιδυό λεβέντες και μια μπάλα
τις ώρες της δουλειάς και της σχολής μας
με ιδανικά τις γέμισαν μεγάλα,
να φτιάξουν, λέει, το μέλλον της φυλής μας.
Πόδια στραβά, στραβά μυαλά και χέρια,
κωλοπηδούν να πιάσουνε τ’ αστέρια!
Ορμούν, χτυπούν και κουτουλούν σα βόδια,
να βρουν το νόημα της ζωής στην πάλη,
όλο τους το μυαλό πήγε στα πόδια
και λες κλοτσούν πια τ’ άδειο τους κεφάλι
και ζουν κι αυτοί κι ο λαός μια καταδίκη
ανάμεσο στην ήττα και στη νίκη.
Νοικοκυραίοι φτωχοί μαγαζατόροι
κινούν νωρίς τ’ απόγεμα σα λύκοι,
της ζωής οι νικημένοι με το ζόρι
της νίκης ν’ απολάψουν τ’ αλκολίκι
και κλείουν σ’ ενός μαντράχαλου τα σκέλια
του κόσμου την αρχή και τη συντέλεια.
Κι ύστερα χουγιαχτό, βουή και χτύπος
και δεν έχει προβλήματα η ζωή,
καλά που ‘ναι κι ελεύτερος ο Τύπος,
για να μαθαίνει ο κόσμος το πρωί
πόσο κλοτσάει με νόηση ένα χαϊβάνι
κι η Λίζα η Τέιλορ έρωτα πώς κάνει.
Στείρα καρδιά και δύναμη τυφλή,
παράγουν ήρωες μαζικά στους τόπους,
ω κι αν βρισκόταν δύο άνθρωποι δειλοί,
να σώσουν απ’ τους ήρωες τους ανθρώπους
που ζουν σ’ ενός πολέμου μες στη δίνη,
για να ξεσυνηθίζουν την Ειρήνη.
Κι ω να βρισκόταν και στον κόσμο μια άκρη
που η χλαλοή του ματς να μην τη σκιάζει
να υπάρχει μια χαρά και μες στο δάκρυ
κι ένας καημός στων κοριτσιών το νάζι,
της Κυριακής χρυσή να πέφτει η εσπέρα
χωρίς κραυγή πολέμου και φοβέρα.
(«Ταξίδια με πολλούς ανέμους», Κέδρος, Αθήνα 1964)
ΗΛΙΑΣ ΛΑΓΙΟΣ (1958-2005):
Μπαλάντα του απερχόμενου ντριπλέρ του καιρού τούτου.
Στη δίψα μου ονειρεύομαι τον Ντιέγκο,
νεροσυρμή στην εσχατία του πόνου·
με τον Μακρή, τη Νοταρά, τον Βέγγο.
Ενας χωριάτης, πάνω στου ημιόνου
την πλάτη, με την έλλαμψη του μόνου
Ελληνος, που θα χτίσει Παρθενώνα.
Να θεωρεί με την πίκρα, του αυτοκτόνου
το περιστέρι, ο Ντιέγκο Μαραντόνα.
Θολωμένο και γύφτικο το μάτι·
το εναρκτήριο λάκτισμα δικό του
σ’ όλα της Γης τα μήκη και τα πλάτη.
Να κουβαλά τα φτωχικά του Νότου
στο χρυσοεπιπλωμένο αρχοντικό του.
Ως τέλειωνεν της θλίψης τον αγώνα
τον είδα: είχε κακό το ριζικό του
Εκεί, στη μακρινότατη Αρτζεντίνα
η οδύνη του είναι η οικεία μας οδύνη
(κάπου στο Μετς, Μουσούρου, στην Αθήνα).
Μ’ απόκαμ’ η ψυχούλα και της δίνει
παρηγορία ψυχρή την κοκαΐνη.
Α, στην οθόνη κλίναμε το γόνα,
λέγοντας: ας χαρεί λίγη γαλήνη
το περιστέρι ο Ντιέγκο Μαραντόνα.
Κυρά της μοναξιάς, μάνα του πλήθους,
κυρά του ξεπεσμού, του χαμού μάνα,
σταμάτα του αναθέματος τους λίθους.
Κι εμπρός στον επερχόμενο χειμώνα
μέμνησο να ταΐζει στην αλάνα
το περιστέρι, το Ντιέγκο Μαραντόνα…
(«Το Βιβλίο της Μαριάννας», 1993)
Πόσο μεγάλη ζημιά προκάλεσαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην ελληνική οικονομία;
*Του Υψηλάντη Τζούρου
Τον Ιούλιο 2015, η Commision δημοσίευσε την ακόλουθη ανάλυση βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους*. Θα προσπαθήσω να την αποδώσω, χωρίς να προσθέσω κάτι, παρά μόνο αν χρειάζεται για να καταλάβει ο αναγνώστης ορισμένα εξειδικευμένα θέματα που δείχνουν όμως τι κοροϊδία έχει υποστεί από τη νυν κυβέρνηση.
Δείτε μόνοι σας, τι ζημιά έκαναν στην ελληνική οικονομία και τον κάθε ένα από εμάς, παρότι αυτή αποτυπώνει κυρίως τα θέματα σε επίπεδο γενικής κυβέρνησης και όχι τι σημαίνει αυτό για τον κάθε πολίτη. Στο τέλος του άρθου θα βρείτε πηγές, ενώ σας παραθέτω παρακάτω και σχετική ανάρτηση στο Twitter του Piter Spiegel των Financial Times για το πολύ σοβαρό αυτό θέμα.
Τον Απρίλιο του 2014 η ελληνική οικονομία είχε μπει σε τροχιά. Ο λόγος χρέος προς ΑΕΠ υπολογιζόταν να φτάσει το 2022 στο 112%.
Αυτό βελτιώθηκε ακόμη περαιτέρω μιας και μειώθηκε το κόστος χρηματοδότησης μέσω εσωτερικού δανεισμού με ρέπος από οργανισμούς της γενικής κυβέρνησης.
Αυτό σε συνδυασμό με την πλήρη εφαρμογή του προγράμματος θα μείωναν την πρόβλεψη κάτω από το 110% χρέους προς ΑΕΠ για το 2022. Το χρέος τότε φαινόταν βιώσιμο.
Αυτό όμως δεν συνέβη. Οι λόγοι είναι πως υπήρξε πολιτική αβεβαίοτητα το τελευταίο τρίμηνο του 2014** που εντάθηκε το πρώτο εξάμηνο του 2015*** και οι ανορθολογικές αποφάσεις που πήρε η κυβέρνηση τότε, σε συνδυασμό με την επιβολή capital controls και την ασφυξία που προκάλεσαν αυτά στη χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας.
Αυτό οδήγησε στο να πρέπει να αλλάξουν οι στόχοι της ελληνικής οικονομίας σχετικά με το ρυθμό ανάπτυξης και τα πρωτογενή πλεονάσματα προς τα κάτω.
Περαιτέρω, η αβεβαιότητα αυτή προκάλεσε την μείωση των αξιών σχετικά με τις ιδιωτικοποίησεις, αλλά και την μείωση των αξιών που κατέχουν οι τράπεζες ως ενέχυρο για τις χρηματοδοτήσεις που έχουν δώσει.
Θα μπορούσαμε ακόμη να περιμένουμε ιδιωτικοποιήσεις αξίας 13,9 ΔΙΣ ευρώ ως το 2022, αντί για 22,3 ως το 2020 που είχαν προϋπολογιστεί τον Απρίλιο του 2014****.
Επίσης, η χειροτέρευση των αξιών που κατέχουν οι τράπεζες, η υψηλή πολιτική αβεβαιότητα, η καθυστέρηση στο χειρισμό των ‘κόκκινων δανείων’, καθώς και η επίπτωση των capital controls σε αυτές δημιουργούν πιθανές χρηματοδοτικές ανάγκες.
Καλό θα είναι να υπάρχει κεφάλαιο ασφαλείας 25 ΔΙΣ διαθέσιμο για να μπορούν να αντιμετωπιστούν αυτές οι ανάγκες.
Οι προβλέψεις αυτές δεν συμπεριλαμβάνουν τις μεταφορές κεφαλαίων SMP και ANFA στην Ελλάδα ως το 2026, αφού αυτή έληξε με το πρόγραμμα του EFSF*****.
Βάσει αυτών των υπολογισμών, ο λόγος χρέος προς ΑΕΠ θα φτάσει από 148% ως 160% το 2022 και από 106% ως 122% το 2030.
Κι όμως τα σενάρια αυτά έχουν να κάνουν με την αξία των ιδιωτικοποιήσεων, αλλά και τη δυνατότητα ανάκτησης μέρους της εγγυοδοσίας προς τις τράπεζες.
Επίσης, οι χρηματοδοτικές ανάγκες της οικονομίας θα αυξηθούν με τη λήξη του φθηνού δανεισμού γεγονός που προκαλεί αβεβαιότητα για τη βιωσιμότητα του χρέους της Ελλάδας.
Ο τρόπος για να αντιμετωπιστεί αυτή, είναι η δημιουργία ενός προγράμματος που έχει την ισχυρή ‘ιδιοκτησία’ της ελληνικής κυβέρνησης (ήτοι θα το έχει σχεδιάσει η ίδια σε μεγάλο βαθμό), το οποίο θα επεκτείνει τις μεταρρυθμίσεις τόσο ώστε να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη σε αυτές.
Μετά από αυτό, μπορεί να αποκατασταθεί το μέτρο της επιστροφής των κερδών που έχουν προκύψει από τα SMP και ANFA, το οποίο θα μειώσει το λόγο του χρέους προς ΑΕΠ κατά 5 μονάδες βάσης το 2030, ενώ μια επέκταση των λήξεων των ωριμάνσεων των δανείων με την προσθήκη μιας περιόδου χάριτος σε αυτά, θα μπορούσε να επαναφέρει το χρέος της Ελλάδας σε βιώσιμη κατάσταση, χωρίς να γίνει ονομαστικό κούρεμα του, όπως αποφασίστηκε στις 12 Ιούλιου 2015.’
Όσα περιγράφονται δείχνουν σαφώς τη ζημιά που έχει υποστεί η ελληνική οικονομία.
Περαιτέρω με αυτή την αποτύπωση γίνεται ξεκάθαρο πως τρία χρόνια κοροϊδεύουν οι νυν κυβερνώντες τους πολίτες για δήθεν ‘κούρεμα’, ενώ μάλιστα είναι φανερό πως η παρούσα απόφαση για επέκταση των λήξεων των δανείων και για την ‘περίοδο χάριτος’ αυτών πάρθηκε μόνο και μόνο για να αποκαταστήσει εν μέρει τη ζημιά που προκάλεσαν οι ίδιοι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
*Υψηλάντης Τζούρος, Σύμβουλος Επιχειρήσεων.
Αν. Γραμματέας Παραγωγικών Τομέων Νέας Δημοκρατίας
*: https://ec.europa.eu/info/sites/info/files/economy-finance/ecfin_debt_sustainability_analysis_greece.pdf
**: Επερχόμενη εκλογή ΠτΔ, άρνηση Τσίπρα να συμφωνήσει για πρόσωπο κοινής αποδοχής, αποχώρηση ΔΗΜΑΡ από το κυβερνητικό σχήμα).
***: Περίοδος ‘περήφανης διαπραγμάτευσης’ Τσίπρα – Βαρουφάκη
****: Σελ. 38 από 304 Πίνακας 5 (The second economic adjustment programme for Greece)
*****: https://www.esm.europa.eu/assistance/greece/efsf-programme-greece-expired