Ένας από τους πρωταγωνιστές του Μουντιάλ που φιλοξενείται στα γήπεδα της Ρωσίας, είναι χωρίς αμφιβολία, ο Ρομέλου Λουκάκου. Ο γιγαντόσωμος επιθετικός της Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ, είναι με τέσσερα τέρματα ο πρώτος σκόρερ της εθνικής Βελγίου που εντυπωσιάζει στο παγκόσμιο κύπελλο και αύριο θα διεκδικήσει -με αντίπαλο την Γαλλία- το ένα από τα δύο «εισιτήρια» του τελικού.
Ο ύψους 190 εκατοστών, Ρομέλου, γεννήθηκε στις 13 Μαϊου 1993, στην Αμβέρσα. Και από πολύ μικρός ξεχώρισε για το ταλέντο του, αλλά και για την …πρόωρη ανάπτυξη του, καθώς από παιδί, η σωματική του διάπλαση δεν ταίριαζε με την ηλικία του. Είναι χαρακτηριστικό, ότι σε ηλικία εννέα ετών φορούσε παπούτσια για …ενήλικα, ενώ στα πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας του, η μητέρα του «αναγκάσθηκε» να δημοσιοποιήσει το πιστοποιητικό γέννησης του Ρομέλου, προκειμένου να πείσει τους αμφισβητίες ότι ο υιός της ήταν 18 ετών (σ.σ. το 2011 όταν πήρε μεταγραφή από την Αντερλεχτ στην Τσέλσι).
Ο Λουκάκου μεγάλωσε σε μία αμιγώς ποδοσφαιρική οικογένεια. Ο πατέρας του, Ρότζερ, αγωνίσθηκε στην Οστάνδη και στην Γκεντσλερμπιρλιγκί της Τουρκίας, ενώ υπήρξε διεθνής με την εθνική Ζαϊρ (σ.σ. σημερινό Κονγκό). Ο αδελφός του, Τζόρνταν ανήκει στην Λάτσιο, ενώ ο πατέρας του, ίδρυσε στην Κινσάσα την ομάδα Ροτζολου (Ρο από το Ρομέλου, Τζο από το Τζόρνταν και Λου από το Λουκάκου).
Και απ΄ ότι φαίνεται, εκτός από ποδοσφαιρικό θράσος, ο 25χρονος Βέλγος, δεν «μασάει» και στην προσωπικό του ζωή. Πως θα μπορούσε να εξηγηθεί διαφορετικά, η απόφαση του να λύσει την συνεργασία του με τον κορυφαίο μάνατζερ, Μίνο Ραϊόλα; Πόσοι ποδοσφαιριστές στον πλανήτη θα μπορούσαν να κάνουν κάτι ανάλογο; Κι΄ όμως ο Λουκάκου δεν το πολυσκέφθηκε. «Χώρισε» με τον διάσημο μάνατζερ και ανέθεσε τα δικαίωματα του, στον εξ΄ ίσου διάσημο Αμερικανό ράπερ, Jay-Z, ο οποίος έχει ιδρύσει την εταιρεία Roc Nation Sports, πέλάτες της οποίας είναι μεταξύ άλλων, ο άσος των Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς, Κέβιν Ντουράντ και ο αμυντικός της Μάγερν Μονάχου, Ζερόμ Μπόατενγκ.
Ο αυθορμητισμός και ο παρορμητισμός του Λουκάκου, εκτός γηπέδων, αποδεικνύεται και από την ιστορία που αποκάλυψε ο Ζλάταν Ιμπραϊμοβιτς. Σύμφωνα με τον Σουηδό άσο, όταν ο Λουκάκου εντάχθηκε στην Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ, τον κάλεσε στο τηλέφωνο και του είπε: «Αδελφέ, μήπως θα μπορούσα να πάρω την φανέλα με τον αριθμό 9»; Και ενώ θα περίμενε κανείς μία …ανάλογου θράσους αντίδραση, ο Ζλάταν του απάντησε: «Ακου, δεν θέλω να κάνω τα πράγματα περίπλοκα. Βλέπω ότι θα είσαι χαρούμενος με το 9. Θα σου δώσω την φανέλα με το 9, αλλά εγώ θα πάρω το 10. Δεν θα φύγω, απλά θα …βελτιώσω τον αριθμό μου»!
Για να φτάσει, όμως, εδώ που βρίσκεται σήμερα, ο Λουκάκου δεν πέρασε «ρόδινα». Ενθυμούμενος εκείνα τα πρώτα δύσκολα χρόνια, αφηγείται: «Η μητέρα μου έβαζε νερό στο γάλα. Δεν είχαμε αρκετά χρήματα για να έχουμε γάλα όλη την εβδομάδα». Κι έτσι, με την καριέρα του, ο μικρός Λουκάκου τήρησε την υπόσχεση που είχε δώσει στον παππού του, να γίνει ο προστάτης της οικογένειας και να φροντίσει ώστε να μην λείψει τίποτε στην μητέρα του.
Εκτός από εξαιρετικός ποδοσφαιριστής, ο Λουκάκου γνωρίζει απταίστως και έξι γλώσσες. Εκτός από γαλλικά και ολλανδικά, που έμαθε στην φλαμανδόφωνη Αμβέρσα, ο κορυφαίος επιθετικός, μιλά ισπανικά, αγγλικά, πορτογαλικά, αλλά και την λινγκάλα, διάλεκτο που ομιλείται στο Κονγκό.
Ακόμη ένα σημαντικό επίτευγμα του Λουκάκου, παρά το νεαρό της ηλικίας του, είναι πως στα 25 του χρόνια, έχει γίνει ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής Βελγίου. Με 37 τέρματα, έχει αφήσει πίσω του, ορισμένους από τους θρύλους του βελγικού ποδοσφαίρου, όπως ο Μπερνάρ Βούρχοφ (30 γκολ), ο Πολ Βαν Χιμστ (30 γκολ), αλλά και ο πρώην ομοσπονδιακός τεχνικός, Μαρκ Βίλμοτς (29 γκολ).
Λάτρης του Φρανκ Λάμπαρντ, ο Ρομέλου Λουκάκου, έχει δηλώσει για τον Αγγλο παλαίμαχο: «Είναι ο καλύτερος παίκτης που έχω δει στα αγγλικά γήπεδα. Εκανε πράγματα που με έκαναν να αναφωνώ: Ω Θεέ μου! Με βοήθησε πάρα πολύ και ήταν πάντα εκεί για εμένα. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ»!
Αν και χρίσθηκε διεθνής μόλις στα 16 του, ο Λουκάκου έκανε ιδιαίτερα αισθητή την παρουσία του, τόσο με την Αντερλεχτ, αλλά κυρίως στα γήπεδα της Αγγλίας. Και μάλιστα, είναι από τους ελάχιστους ανθρώπους του ποδοσφαίρου, που μπορεί να υποστηρίξει πως «έχει κλέψει την παράσταση» από τον Σερ Αλεξ Φέργκιουσον! Ηταν 19 Μαϊου 2013 και ο Λουκάκου μόλις είχε συμπληρώσει τα 20. Η Γουέστ Μπρομ στην οποία ανήκε τότε, υποδεχόταν την Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ στην αποχαιρετηστήρια αναμέτρηση του κορυφαίου προπονητή. Κι ενώ όλος ο πλανήτης, ασχολείτο με τον «ζωντανό θρύλο» του διεθνούς ποδοσφαίρου, ο Λουκάκου πέτυχε χατ-τρικ στο δεύτερο ημίχρονο, υποχρεώνοντας τους «κόκκινους διάβολους» σε ισοπαλία 5-5 (!) σ΄ έναν από τους πιό εντυπωσιακούς αγώνες της Ιστορίας στο Νησί.
Και σήμερα, πέντε χρόνια μετά, ο Λουκάκου αποτελεί τον βασικό επιθετικό της Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ, οδηγώντας τους «κόκκινους διάβολους» της πατρίδας του, στην κορυφή του διεθνούς στερεώματος…
Η ψήφος σου για ένα ζευγάρι πλαστικές παντόφλες…
Γράφει ο Ηλίας Ψυχογιός
Είναι κοινός τόπος ότι, όταν οι εκλογές πλησιάζουν, όλα τα πολιτικά κόμματα θέλουν να αναδείξουν την όποια διαφοροποίηση υπάρχει μεταξύ τους.
Πρόκειται γι’ αυτή την εκπληκτική έννοια των οικονομικών, η οποία αναφέρεται ως «διαφοροποίηση προϊόντος». Και αυτό ισχύει σε όλες τις οικονομίες πλην των σοσιαλιστικών (ξέρετε, εκεί όπου υπάρχουν μόνο δύο χρωματισμοί παντελονιών, 4 διαθέσιμα στιλ κουρέματος για να επιλέξεις και μόνο ένα κόμμα που κυβερνάει…)
Στις υπόλοιπες κοινωνίες, αυτός ο κανόνας ισχύει και επιβεβαιώνεται ΣΕ ΚΑΘΕ εκλογική αναμέτρηση. Όσο κι αν δεν αρέσει στους αριστερούς, οι νόμοι της αγοράς ισχύουν και στην πολιτική.
Βέβαια, παρότι τύποις αντιμάχονται τους νόμους της αγοράς, δεν διστάζουν να ενστερνιστούν την ακραία θεώρηση και την αμοραλιστική εφαρμογή τους στην πολιτική αντιπαράθεση, υιοθετώντας επαίσχυντες μεθοδολογίες όπως: τον ακραίο διχασμό, την άνευ ορίων πόλωση και την αήθη στοχοποίηση και συκοφάντηση των αντιπάλων τους.
Ακριβώς όπως ο απατεώνας έμπορος, του οποίου το προϊόν είναι κατά πολύ υποδεέστερο από αυτό των ανταγωνιστών του, θα βάλει εγκάθετούς του να υποβάλλουν ψευδείς καταγγελίες στην αγορανομία, έτσι και η αριστερά με το σε «τυμπανιαία» κατάσταση πολιτικό προϊόν που διαθέτει (κοινώς ιδεολογικό και πολιτικό πτώμα σε αποσύνθεση), θα πλασάρει την πραμάτια της ως γαστρονομικό «υγράλατο » και το σανό ως «αφέψημα». Μη διστάζοντας να καταγγείλει ταυτοχρόνως τη φιλελεύθερη ιδεολογία, που έχει σχηματοποιήσει τον ζηλευτό δυτικό κόσμο, ως «συντήρηση».
Το άσπρο μαύρο δηλαδή!
Αξιοζήλευτα εντυπωσιακό πρότυπο πλήρους διαστρέβλωσης!
Το πρόβλημα όμως με την αριστερά δεν είναι απλώς ιδεολογικό. Είναι κυρίως πρόβλημα αντίληψης και ελλιπούς μόρφωσης. Μονόπλευρης και ιδεοληπτικής ανάγνωσης (και όχι μελέτης) θεωριών και γεγονότων.
Γνωρίζουν βέβαια ότι η «διαφοροποίηση προϊόντος» είναι ο τρόπος για να κρατήσουν τους ψηφοφόρους τους, αλλά δεν έχουν μελετήσει αυτόν τον κανόνα της οικονομίας σε βάθος χρονικού ορίζοντα. Και αυτός ο κανόνας ορίζει ότι υπάρχει ένα «σημείο ισορροπίας», το οποίο βρίσκεται εκεί όπου η ποιότητα των προϊόντων συναντάται με τη διάθεση του καταναλωτή να καταβάλλει το ανάλογο αντίτιμο για την απόκτησή τους.
Η αριστερά λοιπόν επειδή το προϊόν της είναι αυτό που στην πιάτσα λέμε «από τα πανέρια», το πουλάει εξαιρετικά φθηνά. Υπόσχεται σε όλους τα πάντα, ανέξοδα και εύκολα. Το «ό,τι πάρεις 100» είναι το σύνθημά της.
Μόνο που, και σε αυτή την περίπτωση, έχει παρανοήσει (είπαμε… άλλο ανάγνωση, άλλο μελέτη). μια από τις βασικές αρχές της οικονομίας: αφού, ο καταναλωτής φυσικά και μπορεί να έχει τη διάθεση να αγοράσει από τα πανέρια κάτι το οποίο θεωρεί έλασσον (π.χ. ένα βαμβακερό σώβρακο), αλλά για γυαλιά ηλίου ή πρεσβυωπίας θα πάει πρώτα στον οφθαλμίατρο και μετά στο κατάστημα οπτικών, και θα δώσει και το κάτι τις του παραπάνω, αφού η υγεία των ματιών του είναι σημαντική για να την εμπιστευθεί στο προϊόν του κάθε πλανόδιου εμποράκου.
Διαπιστώνουμε λοιπόν πως η «πολιτική των πανεριών» προσφέρει μόνο ικανοποίηση επουσιωδών αναγκών και ως εκ τούτου συμπεραίνουμε πως το κέρδος (πραγματικό ή σε ψήφους) είναι πρόσκαιρο.
Βλέπετε, η δημοκρατία και η ελευθερία δεν είναι ένα βαμβακερό σωβρακάκι που θα καλύψει άμεσα μια καταναλωτική μας ανάγκη, αλλά κάτι σπουδαιότερο: η (εντός και εκτός εισαγωγικών) όρασή μας!
Η ελευθερία δεν είναι πλαστικό μιας χρήσης, ώστε να την αγοράζουμε φθηνά και να την πετάμε στην ανακύκλωση, αλλά αγαθό «πολυτελείας», για το οποίο και υψηλό τίμημα πρέπει να καταβάλουμε και πρόβλεψη για υψηλό κόστος συντήρησης πρέπει να κάνουμε, ώστε να διατηρηθεί και αυτό και η ικανοποίησή μας σε υψηλό επίπεδο.
Στις επόμενες εκλογές λοιπόν, στις οποίες θα προσφερθεί άφθονο φθηνό πολιτικό προϊόν από την αριστερά, οι ψηφοφόροι δεν πρέπει να αγοράσουν από τα πανέρια.
Ας «αγοράσουν» μια φορά και από το «επάνω ράφι».
Εκτός κι αν θεωρούμε ότι η δημοκρατία μας είναι ένα ζευγάρι πλαστικές παντόφλες… φτηνές, αλλά κατάλληλες για να περάσουμε μια βδομάδα διακοπές στη θάλασσα.
*Ο Ηλίας Ψυχογιός σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στην Ελλάδα και Τεχνολογίες Διαδικτύου στη Σκωτία. Έχει εργαστεί σε πολυεθνικές εταιρείες της ναυτιλίας, του τουρισμού και της πληροφορικής. https://twitter.com/psichogioselias