Αρχή Αυγούστου άναρχη, χαροκαμένη. Το άσβεστο Πάσχα του καλοκαιριού το πρόλαβε από μέρες η θλίψη. Όμως, κάπου ανάμεσα στο παράπονο και την απόγνωση, σα να μας ραίνει ένα ματσάκι βασιλικού, βουτηγμένο σε αγιασμό. Δροσίζει την απόγνωση. Το παράπονο μένει «ένας πόνος πιο εκεί από τον πόνο..».
Της Βασιλικής Τζότζολα
«… ένας πόνος πού στέκει παράμερα
σαν το παιδί πού πάει να κλάψει κι έφυγε πιο πέρα
για να μη βλέπει κατάματα κανέναν πια
ή μάλλον να μην το βλέπουν έτσι που τώρα ντρέπεται
καθώς το παραμέρισαν για κάτι άλλο..»[1].
Προ ημερών ο πρωθυπουργός – χάριν ετυμολογίας – ο «πρώτος υπουργός», ο «πρώτος υπό το έργο» πολίτης αυτής της χώρας, εκστόμισε την καθυστερημένη φράση:
«Θέλω να αναλάβω ακέραια την πολιτική ευθύνη για την τραγωδία».
Ας μού συγχωρεθεί, ακούγοντάς τον, θυμήθηκα το «Λουκά». Εκείνον τον Κουφοντίνα, που στις 5 Σεπτεμβρίου 2002, διετύπωνε με φρενήρη ηρεμία τη φράση:
«Αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη για όλες τις ενέργειες που έχει αναλάβει η “17Ν”».
Αμφότεροι ανέλαβαν ευθύνη. Και; Και άρα; Μα, δεν υπάρχει «άρα»! Το «διά ταύτα» είναι προνόμιο και υποχρέωση των κανόνων. Είναι στήλη νομιμότητας. Είναι κατάληξη και καθήκον ώριμων πολιτών, αληθώς υπευθύνων αρμοδίων. Ενός δικαστή, που καταλήγει σε δικανική πεποίθηση. Ενός πολιτικού, που αφουγκράζεται ανάγκες και αρρυθμίες της Δημοκρατίας και προτείνει μια κάποια λύση. Μιας μάνας, που στο απείθαρχο παιδί της δε θα πει «δε σ’ αγαπώ», αλλά θα ορίσει τις συνέπειες. Αυτά στον κόσμο του «άρα», στην κοσμιότητα του «διά ταύτα». Στα «αξιακά συστήματα» Τσίπρα και Κουφοντίνα, «άρα» και δυσμένεια δεν υφίστανται! Μα, γιατί;
Διότι .. είναι παιδί..! «Να μην βάλλεται ένας άνθρωπος, ο οποίος είναι 44 ετών και έχει φορτωθεί … το οικονομικό έγκλημα … και το έγκλημα στο κοινωνικό κράτος»..! Μη χτυπάτε ένα παιδί που του δώσατε μια χώρα να τη διασωληνώσει! Μην του πείτε «δε σ’ αγαπώ» και πληγωθεί! Όμως, όσο εντατική κι αν είναι η φιλοδοξία, δεν τα βγάζει πέρα μόνη της.
«Οι θώκοι έχουν εγγενή κατάρα να καταποντίζουν.
Και καταποντίζουν κάθε στιγμή βαθύτερα τον αφελώς εποχούμενο[2]».
Και ο αφελώς εποχούμενος χρειάζεται επιβλέποντες! Πολλώ μάλλον, όταν, εκ των ιδίων των συνεργατών του – αλλά όχι εκ του Συντάγματος! – λογαριάζεται «παιδί»…
«Καὶ τὰ ἀδικήματα ἀδικοῦσιν εἰς ὕβριν καὶ οὐ κακουργίαν»[3],
Γράφει ο Αριστοτέλης για τους νέους. «Αν συμβεί να διαπράξουν κάποιο αδίκημα, αυτό οφείλεται στην ύβρη και όχι στην κακία». Να δεχτώ, βρε παιδί, ότι δεν είσαι κακός; Άντε, να το δεχτώ. Αλλά, έι! Παιδί! Είσαι υβριστής ανυπέρβλητος, αλαζών ακαταμάχητος! Ύβρις, σημαίνει αυθάδεια, ασέβεια προς τον Άλλον. Πρόναος είναι της Άτης, της Νεμέσεως, που καταλήγει στην Τίσιν.. Αφεύκτως..
Επιστρέφω στο παράπονο. Και εμμένω στην προσευχή. Γιατί την προσευχή τη νιώθω εκ προθέσεως «κυτίον παραπόνων», υπερχειλές, αλλά όχι παραμελημένο. Γιατί την προσευχή την οφείλω σε όντως παιδιά. Ετών δεκατριών και εννέα και μηνών έξι. Μπορεί το παράπονο να «βρίσκεται πάντα στο παρά και πάντα θα κοιτάζει πέρα[4]», αλλά η προσ – ευχή ταχυδρομείται από ανάγκη, χωρίς γραμματόσημο. Και φθάνει πάντα στη θύρα του Αποδέκτη. Ιδίως αν μεσιτεύει μια Παναγιά, που μέσα μου βαφτίζω «Πορταϊτισσα».
[1] «Παίδων και Εφήβων», Στυλιανού Χαρκιανάκη (Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας), εκδ. Καστανιώτη, 2009
[2] «Άχρονες Ώρες», Στυλιανού Χαρκιανάκη (Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας), εκδ. Δόμος, 2008
[3] ΑΡΙΣΤ Ρητ 1388b31–1390b13, «Ο χαρακτήρας των νέων»
[4] Βλ. υποσημείωση 1

















Ο Ερντογάν και η διπλωματία των ομήρων
Ενα σχεδόν χρόνο μετά τη σύλληψη του συμπατριώτη μας Ματίας Ντεπαρντόν, ο οποίος κλείστηκε για εβδομάδες στην απομόνωση και απελευθερώθηκε μόνο χάρις στην προσωπική παρέμβαση του Εμανουέλ Μακρόν, ο κατάλογος των αυθαίρετων συλλήψεων ευρωπαίων πολιτών από το καθεστώς της Αγκυρας δεν παύει να μεγαλώνει. Στους είκοσι γερμανούς, γάλλους, σουηδούς και φινλανδούς πολίτες που έχουν συλληφθεί, έχουν προστεθεί και δύο Ελληνες, ο Αγγελος Μητρετώδης και ο Δημήτρης Κούκλατζης, 25 και 27 ετών αντιστοίχως, που συνελήφθησαν την 1η Μαρτίου στη διάρκεια μιας περιπόλου.
του Dionysos Dervis-Bournias (*)
Μέχρι τώρα, όποτε τουρκικές και ελληνικές περίπολοι έπεφταν πρόσωπο με πρόσωπο σε αυτή τη μεθοριακή ζώνη όπου ο προσανατολισμός είναι πολλές φορές δύσκολος λόγω της ομίχλης, το επεισόδιο έληγε με ανταλλαγή τσιγάρων και αστείων. Γιατί αυτή τη φορά οι δύο νεαροί έλληνες στρατιωτικοί συνελήφθησαν και παραμένουν φυλακισμένοι εδώ και μήνες χωρίς καν να έχει απαγγελθεί κατηγορία εναντίον τους;
Η απάντηση δόθηκε με σαφήνεια με την επιστολή που έστειλε στις 31 Μαϊου ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ Αχμέτ Μπεράτ Τσονκάρ προς τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Αντόνιο Ταγιάνι: «Θα ήθελα να κλείσω επισημαίνοντας ότι οι τουρκικές αρχές και η τουρκική κοινωνία περιμένουν την άμεση έκδοση των οκτώ δολοφόνων, και βεβαιώνουμε ότι οι δύο έλληνες στρατιώτες που κρατούνται θα έχουν τότε μια δίκαιη δίκη στην Τουρκία».
Ποιοι είναι οι «οκτώ δολοφόνοι» που η έκδοσή τους τίθεται ως προϋπόθεση για να έχουν οι δύο έλληνες όμηροι μια «δίκαιη δίκη»; Μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος του Ιουλίου του 2016, οκτώ τούρκοι αξιωματικοί κατέφυγαν στην Ελλάδα με ελικόπτερο και ζήτησαν πολιτικό άσυλο. Η Τουρκία ζήτησε την έκδοσή τους κατηγορώντας τους για συμμετοχή στο πραξικόπημα, κάτι που εκείνοι αρνούνται κατηγορηματικά.
H ελληνική δικαιοσύνη είναι η μόνη αρμόδια να αποφασίσει για την τύχη των ανθρώπων που ζητούν άσυλο σε ένα κράτος δικαίου. Και η δικαιοσύνη αποφάσισε. Υστερα από μια δικαστική οδύσσεια στη διάρκεια της οποίας το δικαστήριο που ήταν αρμόδιο να κρίνει για την τύχη των αιτούντων άσυλο χρειάστηκε να έρθει αντιμέτωπο με την έφεση του …υπουργείου Μετανάστευσης, ο Αρειος Πάγος αποφάσισε ότι οι οκτώ αξιωματικοί πρέπει να λάβουν πολιτικό άσυλο, δεδομένου ότι η Τουρκία δεν προσκόμισε την παραμικρή απόδειξη για την ενοχή τους και ότι οι άνθρωποι αυτοί, εφόσον εκδοθούν, θα διατρέχουν κίνδυνο βασανισμού και θανάτου.
Το καλό με τους δικτάτορες, εκλεγμένους ή μη, είναι ότι ξεκαθαρίζουν πάντα τις προθέσεις τους. Μια ημέρα πριν από την επίσκεψή του στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 2017, ο Ερντογάν είχε προτείνει ούτε λίγο ούτε πολύ την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάνης αναφορικά με τα ελληνοτουρκικά σύνορα. Με ένα πρωτότυπο επιχείρημα: «Πώς μπορεί τα νησιά του Αιγαίου να είναι ελληνικά όταν βρίσκονται σε τόσο μικρή απόσταση από την Τουρκία;» Με την ίδια σαφήνεια προτείνει το καθεστώς της Αγκυρας την ανταλλαγή των δύο ελλήνων ομήρων με τους οκτώ τούρκους αξιωματικούς.
Θα μπορούσε να είναι το σενάριο μιας καλής ταινίας κατασκοπείας με τους Τομ Χανκς και Στίβεν Σπίλμπεργκ. Δυστυχώς, όμως, δεν έχουμε εδώ να κάνουμε με μυθοπλασία. Αλλά με την πικρή πραγματικότητα των σχέσεων ανάμεσα στην Ευρώπη του 2018 και τον αυταρχικό γείτονά της που δεν καταλαβαίνει γιατί δεν τον θέλουν. Στο μεταξύ, οι έλληνες όμηροι κινδυνεύουν να καταδικαστούν σε φυλάκιση δύο ετών – για ένα έγκλημα που κανείς δεν γνωρίζει σε τι συνίσταται.
(*) Ο Διονύσης Δερβιτσιώτης-Μπουρνιάς είναι ελληνογάλλος διευθυντής ορχήστρας και καλλιτεχνικός διευθυντής