*Του Νίκου Αρμένη
Πάει κάπου ένας χρόνος από εκείνη την ημέρα που ενώ «τριγύριζα» στο διαδίκτυο έπεσα πάνω σε ένα άρθρο ενός κορυφαίου νευροεπιστήμονα που υποστηρίζει ότι η ψυχή είναι κάτι που τελικά δεν υπάρχει.
Δεν θυμάμαι ακριβώς την ανάλυσή του αλλά επρόκειτο για Έλληνα επιστήμονα με διεθνή αναγνώριση και με αράδα τα πτυχία..
Κι όμως. Επιστημονικά δεν μπορώ να το τεκμηριώσω αλλά είμαι 100% βέβαιος ότι οι άνθρωποι έχουμε ψυχή.
Και μάλιστα η δύναμή της είναι ίσως το πιο μεγάλο «όπλο» στη ζωή κάθε ανθρώπου προκειμένου να τα βγάλει πέρα απέναντι σε κάθε είδους δυσκολία.
«Ρε Αρμένη σε θυμήθηκα το πρωί. Πήγα να τρέξω λίγο παραπάνω από το συνηθισμένο και με πονούσαν οι τετρακέφαλοι. Πως τρέχεις ρε συ τόσα χλμ;!», μου έλεγε το πρωί ένας συνάδελφος.
«Είναι θέμα προπόνησης. Αλλά και ψυχής. Μαραθώνιος χωρίς ψυχή Παναγιώτη δεν βγαίνει..», του απάντησα.
Δεν θυμάμαι κανένα μαραθώνιο από τους εννέα που έχω τερματίσει μέχρι τώρα, που να μην χρειάστηκα τη δύναμη της ψυχής μου για να φτάσω στον τερματισμό.
Στα τελευταία χλμ, η ψυχή που διαθέτει καθένας καθορίζει εν πολλοίς και το αποτέλεσμα.
Αυτό που δεν υπάρχει σίγουρα, είναι ένας εύκολος μαραθώνιος. Κανένας μαραθώνιος δεν είναι εύκολος.
Το σώμα και το μυαλό δοκιμάζονται σκληρά για 42.195 μέτρα.
Αν παρασυρθείς και υπερεκτιμήσεις τις σωματικές σου δυνατότητες, θα τιμωρηθείς.
Αν επίσης δεν έχεις ψυχραιμία και υπομονή μέσα στον αγώνα, πάλι θα τιμωρηθείς.
Αν δεν είσαι απόλυτα συγκεντρωμένος στα πλάνα που έχεις σχεδιάσει να ακολουθήσεις αγωνιστικά και δεν διώξεις περιττές ή αποπλανητικές σκέψεις, είναι βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα το πληρώσεις.
Ο μαραθώνιος δεν συγχωρεί λάθη και, ειδικά μετά το 35ο χλμ, είναι που οφείλεις να βρεις τα λεγόμενα ψυχικά αποθέματα που θα σε πάνε στον τερματισμό με τη μεγαλοπρέπεια που αξίζει σε κάθε μαραθωνοδρόμο που φέρνει το μήνυμα στον προορισμό του!
Το σώμα και το μυαλό έχουν για αρκετή ώρα «τριφτεί» πάνω στην άσφαλτο και έρχεται πλέον η ώρα που θα μιλήσει η ψυχή..!
Μιλάμε για δύναμη που μπορεί να σε απογειώσει ή να σε «τσαλακώσει»..!
Μπορώ να θυμηθώ άπειρους τερματισμούς δρομέων υψηλού επιπέδου που αν δεν είχαν ψυχή, δεν θα έφταναν ποτέ ούτε στη σπουδαία επίδοση που πέτυχαν, ούτε σε άλλες περιπτώσεις καν στον τερματισμό.
Για παράδειγμα η Ελβετίδα Γκαμπριέλα Άντερσεν Σις το 1984 έφτασε αφυδατωμένη παραπαίοντας στον τερματισμό του πρώτου μαραθωνίου γυναικών Ολυμπιακών Αγώνων στο Λος Άτζελες, προφανώς με τη ψυχή της!
Όσοι δεν έχετε δει το σχετικό βίντεο, αναζητήστε το στο youtube και θα καταλάβετε..
Ή ο Φειδιππίδειος Άθλος της κορυφαίας Ελληνίδας Μαραθωνοδρόμου Μαρίας Πολύζου το 2010.
Πήγε στην Σπάρτη και γύρισε στον τύμβο του Μαραθώνα διανύοντας 524 χλμ! Κυρίως με την ψυχή της το κατάφερε και ο τίτλος του σχετικού βιβλίου που έγραψε είναι «Ψυχή τε και Σώματι».
Και για τον Άθλο της Μαρίας Πολύζου υπάρχει βίντεο στο διαδίκτυο που όσοι το δείτε, θα καταλάβετε πολύ καλά γιατί επιμένω ότι η ψυχή δεν είναι ψευδαίσθηση..
Όσοι έχουν τρέξει έστω και έναν μαραθώνιο στη ζωή τους, το ξέρουν καλά!
Εκείνοι που επιμένουν για το αντίθετο καλό θα ήταν να δοκιμάσουν να τρέξουν έστω έναν μαραθώνιο στη ζωή τους.
Ή έστω, να παρακολουθήσουν από κοντά έναν τέτοιο αγώνα δρόμου. Θα αναθεωρήσουν.-
*Ο Νίκος Αρμένης εργάζεται ως πολιτικός συντάκτης στον τηλεοπτικό σταθμό Star και στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων
Η βία, ιδεολογική επιλογή της Αριστεράς
*Του Θεόδωρου Καράογλου
Διαχρονικά η βία αποτελεί δομική ιδεολογική επιλογή της Αριστεράς στην ατέρμονη προσπάθειά της να ανατρέψει τους συντεταγμένους θεσμούς.
Για όσους μεγάλωσαν έχοντας στο προσκεφάλι τους το κομμουνιστικό μανιφέστο του Μαρξ, δηλώνουν θιασώτες της διαρκούς άρνησης, αντίστασης και κολεκτιβισμού ή τρέφονται πολιτικά από τους μύθους της «εποποιίας του αντάρτικου» και του Άρη Βελουχιώτη στο ρόλο του Έλληνα Τσε Γκεβάρα, «η βία είναι η μαμή για κάθε παλιά κοινωνία που εγκυμονεί μια νέα».
Εξ ου και η απόδοση του (δικού τους) δικαίου, που έχει έντονα χαρακτηριστικά μονομαχίας με την συντεταγμένη κοινωνία, γίνεται μονάχα στο πεζοδρόμιο μέσω του αντάρτικου πόλεων, βαφτίζοντας τις παραβατικές τους συμπεριφορές ως «επαναστατικές» και αντιμετωπίζοντάς αυτές ως φυσική προέκταση του πολιτικού ανταγωνισμού.
Βάσει της παραπάνω αριστερόστροφης αναρχικής υποκουλτούρας, οι βίαιες διαδηλώσεις και η ακολουθούμενη καταστροφή δημόσιας ή ιδιωτικής περιουσίας είναι δικαιολογημένη. Άλλωστε, στο δικό τους αξιακό κώδικα, η κοινοβουλευτική Δημοκρατία αποτυπώνει αστικούς συσχετισμούς που πρέπει να ανατραπούν με κάθε τρόπο.
Αυτή η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, σε συνδυασμό με την προσπάθεια συγκεκριμένων κύκλων να εξαγνίσουν κοινωνιολογικά τη βία προσδίδοντάς της προοδευτικό πρόσημο, έχουν εθίσει από το 2008 την ελληνική κοινωνία στην αποδοχή και εν μέρει δικαιολόγηση της ανομίας. Κάπως έτσι φτάσαμε σήμερα στο σημείο να τη θεωρούμε «φυσιολογική» και συνηθισμένη αντίδραση ως απάντηση στις δράσεις των μνημονίων και της οικονομικής κρίσης.
Μόνο που αυτή η επικίνδυνη διολίσθηση έχει τεθεί την τελευταία τριετία εκτός ελέγχου. Η λογική του «όλα επιτρέπονται» και των «δικών μας παιδιών» που εφαρμόζει το Μέγαρο Μαξίμου εξέθρεψε το «δίκαιο της μολότοφ» και υποθάλπτει, μέσω της παροχής μιας άτυπης ασυλίας, την ανεξέλεγκτη δράση κουκουλοφόρων οι οποίοι σπάνε, λεηλατούν και πυρπολούν ανενόχλητοι.
Η πρόσφατη δολοφονική επίθεση στο λεωφορείο των ΜΑΤ στη Θεσσαλονίκη, η έφοδος στο υπουργείο Ανάπτυξης, η καταδρομική εισβολή στο Συμβούλιο της Επικρατείας, οι επιδρομές σε Πρεσβείες, το παρακράτος των Εξαρχείων είναι θλιβερά φαινόμενα που δεν τα συναντά κανείς σε μια ευνομούμενη δυτική δημοκρατία. Μόνο στην Ελλάδα, όπου συγχέουμε την ισονομία με την αναρχία, οι «χρήσιμοι μπαχαλάκηδες» εργαλειοποιούν τη βία, κάνοντας… υπερωρίες προκειμένου να στρέψουν με μαεστρία την προσοχή της κοινής γνώμης μακριά από τα μείζονα θέματα της οικονομίας και του μετώπου των εθνικών ζητημάτων.
Τελικός τους σκοπός δεν είναι μόνο να βοηθήσουν την κυβέρνηση να αλλάξει την πολιτική ατζέντα, αλλά κυρίως να τρομοκρατήσουν και να φιμώσουν κάθε διαφορετική άποψη, καθηλώνοντάς την στον καναπέ και την ασφάλεια του σπιτιού της.
Για αυτό και πρέπει ως κοινωνία να είμαστε προετοιμασμένοι για τα χειρότερα, μα και αποφασισμένοι να ορθώσουμε το ανάστημά μας σε κάθε «ριζοσπαστικό» περιστατικό το οποίο θα δοκιμάζει τη λογική και τις αντοχές μας. Και να είστε σίγουροι πως όσο ο Αλέξης Τσίπρας θα χάνει την πρωτοβουλία των πολιτικών κινήσεων, τόσο θα εκτραχύνεται η κατάσταση. Όχι γιατί στην κυβέρνηση δεν μπορούν να περιορίσουν αυτού του είδους τα θλιβερά φαινόμενα, αλλά γιατί δεν θέλουν!
Βλέπετε, οι θεσμοί και οι δομές του κράτους ήταν ανέκαθεν για τον ΣΥΡΙΖΑ ένα… στενό κουστούμι. Τώρα, λοιπόν, που κρατούν ως λάφυρο στα χέρια τους τη διακυβέρνηση της χώρας προσπαθούν να το… ξηλώσουν με κάθε τρόπο.
Έφτασαν στο σημείο να ορίζουν ως συνομιλητές τους διάφορες «συλλογικότητες», αποκάλεσαν τον Ρουβίκωνα «ιδεολογικό μωρό που μπουσουλάει», αποδόμησαν την εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους θεμελιώδεις άξονες της κοινωνίας και μας οδηγούν με μαεστρία σε έναν φαύλο κύκλο ανασφάλειας.
Θα τους επιτρέψουμε να συνεχίζουν να μετατρέπουν το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη σε υπουργείο Προστασίας των κουκουλοφόρων;
Η απάντηση είναι μία. Ασφαλώς και όχι!
*Ο Θεόδωρος Γ. Καράογλου είναι Βουλευτής Β΄Θεσσαλονίκης και αν. Τομεάρχης Εργασίας της Ν.Δ.