Αυτό το καλοκαίρι ήρθε με χαλασμένο τον αλγόριθμο του. Όχι αυτόν τον αλγόριθμο του facebook, που αν έβαζες μια ανακοίνωση στον τοίχο σου πάραυτα θα μπορούσες να ξεγελάσεις τον Ζούκερμπερκ και να δεις πέρα από 25 φίλους, όπως έλεγε η είδηση που αναστάτωσε τον τρέχοντα πληθυσμό της διαδικτυακής πλατφόρμας, αναπαρήχθη και πολλαπλασιάστηκε με μορφή δυνάμεων και που τελικά απεδείχθη ψευδής.
Της Μαρίας Ε. Δημητρίου
Όχι , δυστυχώς αυτή τη φορά ήταν ένας αλγόριθμος αληθινός που δεν μπορούσες να τον παρακάμψεις, όσα κόλπα και αν έκανες εσύ από μόνος σου, το μόνο που χρειαζόταν ήταν κάποιες κινήσεις υπεύθυνες που κάποιοι τις έκαναν και έτσι έσωσαν ζωές και που κάποιοι άλλοι θεώρησαν περιττές και άφησαν τον κόσμο έρμαιο της φωτιάς και του νερού .
Όμως τώρα που καταλαγιάζει λίγο λίγο ο κουρνιακτός της θλίψης και οι κυβερνώντες τολμούν να ψελλίσουν για “ πιθανά λάθη ” και οι άνθρωποι στις πληγείσες περιοχές αποσύρονται για να θρηνήσουν τους νεκρούς τους, βγαίνουν στο προσκήνιο κάποιες άλλες πτυχές αυτής της τραγωδίας .
Την ώρα που ο αριθμός των θυμάτων ανεβαίνει και δεν μπορεί να μπει ακόμα μια τελεία στο μακρύ κατάλογο των απόντων, παραμένουν κάποιες άλλες εκκρεμότητες … Υπάρχουν ακόμα δύο σοροί που δεν έχουν ταυτοποιηθεί. Δύο συνάνθρωποι μας που έφυγαν από τη ζωή χωρίς να αφήσουν ίχνη στο πέρασμα τους και χωρίς να τους αναζητήσει κανείς .
Μπορεί να ήταν περαστικοί που η μοίρα τους έπαιξε ένα παράξενο παιχνίδι και οδήγησε εκεί τα βήματα τους σε ένα τυφλό ραντεβού με το θάνατο, ή να ήταν άνθρωποι που εργάζονταν στην περιοχή και που δεν μπορεί κανείς να πιστοποιήσει την ύπαρξη τους. Άνθρωποι που οι δικοί τους, αν υπάρχουν ή αν βρίσκονται σε άλλη χώρα αγνοούν την τραγική κατάληξη τους.
Υπάρχει ακόμα και η καμένη σορός της γυναίκα που βρέθηκε να επιπλέει στη θαλάσσια περιοχή της Γλυφάδας χωρίς κανείς να διευκρινίζει αν συμπεριλαμβάνεται στους δύο αταυτοποίητους νεκρούς ή αν μιλάμε για ακόμα μία περίπτωση χωρίς όνομα .
Αυτό όμως θα διευκρινιστεί μόνο όταν θα δοθούν στην δημοσιότητα τα ονόματα των θυμάτων .
Παρόλο όμως που έχουν περάσει πάνω από δεκαπέντε μέρες αυτό δεν έχει καταστεί δυνατό .
Δεν είναι όμως μόνο οι νεκροί που ψάχνουν την ταυτότητα τους, υπάρχει και ένας επιζών που βρίσκεται σε παρόμοια θέση . Ο ενενηντάχρονος Στυλιανός Τσολίγκας βρέθηκε από εθελοντές να περιπλανιέται στο Μάτι μετά τη φωτιά χωρίς να θυμάται τίποτα . Και παρόλο που έχει βρεθεί από την Κυριακή 29 Ιουλίου μέχρι στιγμής κανείς δεν έχει δείξει ενδιαφέρον για την τύχη του. Την Κυριακή 5 Αυγούστου εκδόθηκε Silver Alert με τα στοιχεία του ηλικιωμένου. Ο ίδιος δεν θυμάται κάτι που θα βοηθούσε στην ανεύρεση των δικών του ανθρώπων. Περιμένει να τον αναζητήσουν…
Μικρές ιστορίες ζωής , που αναφύονται μέσα από τη φωτιά που κατέκαψε τα πάντα . Όπως το Λύρειο Ίδρυμα το οποίο ίδρυσαν πριν από πενήντα χρόνια μια παρέα κοριτσιών από τον Πειραιά.
Η ιστορία τους πηγαίνει πίσω, στο μακρινό 1962 όταν οι έξι νεαρές γυναίκες αποφάσισαν να αφιερωθούν στο Θεό και να φτιάξουν ένα ορφανοτροφείο, για να δώσουν αγάπη και στοργή σε ορφανά και εγκαταλελειμμένα παιδιά .
Μια ιστορία όμως που κατέληξε πρωτοσέλιδο στον τύπο της εποχής αφού η επιθυμία των νεαρών γυναικών να γίνουν μοναχές προσέκρουε στην άρνηση των οικογενειών τους .Το γεγονός ότι ήταν ανήλικες, δεν είχαν κλείσει ακόμα τα 21 τους χρόνια, όριο ενηλικίωσης εκείνης της εποχής, ανάγκασε την αστυνομία να παρέμβει και να τις επιστρέψει στα σπίτια τους .
Παρά την προσπάθεια των δικών τους για να αποσχηματιστούν, εκείνες επέμεναν και έφυγαν για δεύτερη φορά για την Καλαμάτα τόπο αρχικού προορισμού τους με τα ίδια αποτελέσματα .
Όμως το 1967 οι επίμονες νεαρές μοναχές, ενήλικες πια, επιτυγχάνουν το στόχο τους και ιδρύουν στην περιοχή του Βουτζά το Λύρειο Ίδρυμα το οποίο πήρε το όνομα από τον εφοπλιστή Μάρκο Λύρα που έκανε τη δωρεά για να κτιστεί το χωριό σε κτήμα που παραχώρησε η Ιερά Μονή Πεντέλης και Αρχιεπισκοπή Αθηνών .
Στο χώρο αυτό οι μοναχές μεγαλώνουν παιδιά που η ηλικία τους ξεκινά από λίγους μήνες μέχρι και την ενηλικίωση τους όμως η διαφορά, είναι ότι τα παιδιά μπορούν να παραμείνουν στο χωριό και μετά, μέχρι να γίνουν αυτάρκεις , ενώ δεν κόβουν ποτέ τους δεσμούς με τις γυναίκες αυτές που τα μεγάλωσαν.
Για την αναστύλωση του ιδρύματος έχουν δείξει ενδιαφέρον μεγάλες εταιρίες αλλά και απλοί άνθρωποι οι οποίοι και στέκονται αρωγοί στην προσπάθεια αυτή όλα αυτά τα χρόνια.
Ιστορίες ζυμωμένες με τη φωτιά που με έναν παράδοξο τρόπο έγιναν αλυσιδωτά μονόπρακτα, σε μια νεότερη τραγωδία που δεν την έγραψε ανθρώπινο χέρι.
Ιστορίες που δε χρειαζόταν να τις μάθουμε ή να τις γράψουμε ποτέ αν ο αλγόριθμος του κράτους λειτουργούσε όπως έπρεπε …
Ο χαλασμένος αλγόριθμος του κράτους
Αυτό το καλοκαίρι ήρθε με χαλασμένο τον αλγόριθμο του. Όχι αυτόν τον αλγόριθμο του facebook, που αν έβαζες μια ανακοίνωση στον τοίχο σου πάραυτα θα μπορούσες να ξεγελάσεις τον Ζούκερμπερκ και να δεις πέρα από 25 φίλους, όπως έλεγε η είδηση που αναστάτωσε τον τρέχοντα πληθυσμό της διαδικτυακής πλατφόρμας, αναπαρήχθη και πολλαπλασιάστηκε με μορφή δυνάμεων και που τελικά απεδείχθη ψευδής.
Της Μαρίας Ε. Δημητρίου
Όμως τώρα που καταλαγιάζει λίγο λίγο ο κουρνιακτός της θλίψης και οι κυβερνώντες τολμούν να ψελλίσουν για “ πιθανά λάθη ” και οι άνθρωποι στις πληγείσες περιοχές αποσύρονται για να θρηνήσουν τους νεκρούς τους, βγαίνουν στο προσκήνιο κάποιες άλλες πτυχές αυτής της τραγωδίας .
Την ώρα που ο αριθμός των θυμάτων ανεβαίνει και δεν μπορεί να μπει ακόμα μια τελεία στο μακρύ κατάλογο των απόντων, παραμένουν κάποιες άλλες εκκρεμότητες … Υπάρχουν ακόμα δύο σοροί που δεν έχουν ταυτοποιηθεί. Δύο συνάνθρωποι μας που έφυγαν από τη ζωή χωρίς να αφήσουν ίχνη στο πέρασμα τους και χωρίς να τους αναζητήσει κανείς .
Μπορεί να ήταν περαστικοί που η μοίρα τους έπαιξε ένα παράξενο παιχνίδι και οδήγησε εκεί τα βήματα τους σε ένα τυφλό ραντεβού με το θάνατο, ή να ήταν άνθρωποι που εργάζονταν στην περιοχή και που δεν μπορεί κανείς να πιστοποιήσει την ύπαρξη τους. Άνθρωποι που οι δικοί τους, αν υπάρχουν ή αν βρίσκονται σε άλλη χώρα αγνοούν την τραγική κατάληξη τους.
Υπάρχει ακόμα και η καμένη σορός της γυναίκα που βρέθηκε να επιπλέει στη θαλάσσια περιοχή της Γλυφάδας χωρίς κανείς να διευκρινίζει αν συμπεριλαμβάνεται στους δύο αταυτοποίητους νεκρούς ή αν μιλάμε για ακόμα μία περίπτωση χωρίς όνομα .
Αυτό όμως θα διευκρινιστεί μόνο όταν θα δοθούν στην δημοσιότητα τα ονόματα των θυμάτων .
Παρόλο όμως που έχουν περάσει πάνω από δεκαπέντε μέρες αυτό δεν έχει καταστεί δυνατό .
Δεν είναι όμως μόνο οι νεκροί που ψάχνουν την ταυτότητα τους, υπάρχει και ένας επιζών που βρίσκεται σε παρόμοια θέση . Ο ενενηντάχρονος Στυλιανός Τσολίγκας βρέθηκε από εθελοντές να περιπλανιέται στο Μάτι μετά τη φωτιά χωρίς να θυμάται τίποτα . Και παρόλο που έχει βρεθεί από την Κυριακή 29 Ιουλίου μέχρι στιγμής κανείς δεν έχει δείξει ενδιαφέρον για την τύχη του. Την Κυριακή 5 Αυγούστου εκδόθηκε Silver Alert με τα στοιχεία του ηλικιωμένου. Ο ίδιος δεν θυμάται κάτι που θα βοηθούσε στην ανεύρεση των δικών του ανθρώπων. Περιμένει να τον αναζητήσουν…
Μικρές ιστορίες ζωής , που αναφύονται μέσα από τη φωτιά που κατέκαψε τα πάντα . Όπως το Λύρειο Ίδρυμα το οποίο ίδρυσαν πριν από πενήντα χρόνια μια παρέα κοριτσιών από τον Πειραιά.
Η ιστορία τους πηγαίνει πίσω, στο μακρινό 1962 όταν οι έξι νεαρές γυναίκες αποφάσισαν να αφιερωθούν στο Θεό και να φτιάξουν ένα ορφανοτροφείο, για να δώσουν αγάπη και στοργή σε ορφανά και εγκαταλελειμμένα παιδιά .
Μια ιστορία όμως που κατέληξε πρωτοσέλιδο στον τύπο της εποχής αφού η επιθυμία των νεαρών γυναικών να γίνουν μοναχές προσέκρουε στην άρνηση των οικογενειών τους .Το γεγονός ότι ήταν ανήλικες, δεν είχαν κλείσει ακόμα τα 21 τους χρόνια, όριο ενηλικίωσης εκείνης της εποχής, ανάγκασε την αστυνομία να παρέμβει και να τις επιστρέψει στα σπίτια τους .
Παρά την προσπάθεια των δικών τους για να αποσχηματιστούν, εκείνες επέμεναν και έφυγαν για δεύτερη φορά για την Καλαμάτα τόπο αρχικού προορισμού τους με τα ίδια αποτελέσματα .
Όμως το 1967 οι επίμονες νεαρές μοναχές, ενήλικες πια, επιτυγχάνουν το στόχο τους και ιδρύουν στην περιοχή του Βουτζά το Λύρειο Ίδρυμα το οποίο πήρε το όνομα από τον εφοπλιστή Μάρκο Λύρα που έκανε τη δωρεά για να κτιστεί το χωριό σε κτήμα που παραχώρησε η Ιερά Μονή Πεντέλης και Αρχιεπισκοπή Αθηνών .
Στο χώρο αυτό οι μοναχές μεγαλώνουν παιδιά που η ηλικία τους ξεκινά από λίγους μήνες μέχρι και την ενηλικίωση τους όμως η διαφορά, είναι ότι τα παιδιά μπορούν να παραμείνουν στο χωριό και μετά, μέχρι να γίνουν αυτάρκεις , ενώ δεν κόβουν ποτέ τους δεσμούς με τις γυναίκες αυτές που τα μεγάλωσαν.
Για την αναστύλωση του ιδρύματος έχουν δείξει ενδιαφέρον μεγάλες εταιρίες αλλά και απλοί άνθρωποι οι οποίοι και στέκονται αρωγοί στην προσπάθεια αυτή όλα αυτά τα χρόνια.
Ιστορίες ζυμωμένες με τη φωτιά που με έναν παράδοξο τρόπο έγιναν αλυσιδωτά μονόπρακτα, σε μια νεότερη τραγωδία που δεν την έγραψε ανθρώπινο χέρι.
Ιστορίες που δε χρειαζόταν να τις μάθουμε ή να τις γράψουμε ποτέ αν ο αλγόριθμος του κράτους λειτουργούσε όπως έπρεπε …