Κάθε κράτος μέλος της ΕΕ θα πρέπει να επιλέξει μέχρι το τέλος Απριλίου 2019 αν θα διατηρήσει τη θερινή ή τη χειμερινή ώρα, εφόσον επικυρωθεί το σχέδιο να μπει τέλος στις εποχικές αλλαγές ώρας το 2019, διευκρίνισε σήμερα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ παρουσίασε προχθές Τετάρτη στους ευρωβουλευτές την πρότασή του να τερματισθεί η υποχρέωση να προχωρούν οι δείκτες των ρολογιών μία ώρα τον Μάρτιο και στη συνέχεια να πηγαίνουν πίσω μία ώρα τον Οκτώβριο.
Η πρόταση αυτή πρέπει τώρα να υιοθετηθεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και από το Συμβούλιο της ΕΕ για να τεθεί σε εφαρμογή.
Στη συνέχεια, «έγκειται στα κράτη μέλη να καθορίσουν ποιά ώρα επιθυμούν να διατηρήσουν: τη θερινή ώρα ή τη χειμερινή ώρα», διευκρίνισε σήμερα η επίτροπος Μεταφορών Βιολέτα Μπουλκ στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στις Βρυξέλλες για την παρουσίαση του σχεδίου.
Είναι συνεπώς θεωρητικά δυνατό γειτονικές χώρες να κάνουν διαφορετικές επιλογές, παραδέχθηκε, εκφράζοντας πάντως τη «βεβαιότητα» πως τα κράτη μέλη «θα κάνουν μια προσπάθεια» να συντονιστούν.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζητεί από τις χώρες της ΕΕ να διαβιβάσουν την επιλογή τους το αργότερο μέχρι το τέλος Απριλίου 2019. Αν το χρονοδιάγραμμα που προτείνεται από τις Βρυξέλλες γίνει σεβαστό, η αλλαγή ώρας την 31η Μαρτίου 2019 θα είναι το τελευταίο υποχρεωτικό πέρασμα στη θερινή ώρα.
Οι χώρες που επιθυμούν να επιστρέψουν μόνιμα στη χειμερινή ώρα θα έχουν στη συνέχεια τη δυνατότητα να την αλλάξουν μια τελευταία φορά στις 27 Οκτωβρίου 2019, καθώς στη συνέχεια οι εποχικές αλλαγές ώρας δεν θα είναι πλέον δυνατές.
Η Επιτροπή βασίζεται κυρίως στο αποτέλεσμα μιας διαβούλευσης που έγινε φέτος το καλοκαίρι στο Ίντερνετ και στην οποία απάντησαν 4,6 εκατομμύρια άνθρωποι, το 84% των οποίων τάχθηκε υπέρ της κατάργησης της αλλαγής ώρας.
Η υποχρέωση αυτή είχε θεσπιστεί κυρίως για λόγους εξοικονόμησης ενέργειας, όμως η εξοικονόμηση που γίνεται είναι περιθωριακή, σύμφωνα με την Κομισιόν, ενώ οι αλλαγές της ώρας επικρίνονται όλο και περισσότερο για αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία.
Αυτή τη στιγμή οι χώρες της ΕΕ κατανέμονται σε τρεις διαφορετικές ωριαίες ατράκτους: την ώρα της δυτικής Ευρώπης (Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ηνωμένο Βασίλειο), την ώρα της κεντρικής Ευρώπης (17 χώρες) και την ώρα της ανατολικής Ευρώπης (Ελλάδα, Κύπρος, Βουλγαρία, Εσθονία, Φινλανδία, Λετονία, Λιθουανία και Ρουμανία).
Τι είπε λοιπόν αυτός ο βαθυστόχαστος άνδρας, με το γεμάτο εξυπνάδα βλέμμα και το ακόμη εξυπνότερο μυαλό;
Δεν είναι που δεν το πόθησες πολύ, είναι που οι άλλοι είναι ανεύθυνοι
Όλα τα πήρε το καλοκαίρι,
με τα μισόλογα τα σβησμένα,
τα καραβόπανα τα σχισμένα.
Μες στις αφρόσκονες και τα φύκια
όλα τα πήρε τα πήγε πέρα ….
Γράφει η Μαρία Ε.Δημητρίου
Και συ νιώθεις ένοχος γιατί ο πόθος κάποιου άλλου ήταν μεγαλύτερος από το δικό σου λες και το συναίσθημα μπορεί να μπει στο ζύγι . Όμως δε φτάνει μόνο ο πόθος για κάτι, αυτό είναι το μισό κομμάτι, το άλλο είναι πολλοί παράγοντες μαζί , γιατί αν αυτό που ποθείς εσύ το ποθούνε και άλλοι, τότε τα πράγματα γίνονται δύσκολα, και αν το αντικείμενο του πόθου σας είναι ένα και μοναδικό ε τότε εκεί τα περιθώρια στενεύουν και σταματάει κάθε συζήτηση γιατί και ανεδαφική είναι και χωρίς νόημα αφού τελικά το μόνο που μετράει είναι ο πόθος του άλλου, του αντικειμένου που λέγαμε …
Όμως αυτά δε σου τα είπε ο Καζαντζάκης, σου πέταξε εκεί ένα τσιτάτο και σε ντόπαρε και συ νομίζεις ότι με το δικό σου πόθο μόνο, μπορείς να κατακτήσεις όλο τον κόσμο , όμως ο κόσμος θα κατακτηθεί μόνο από αυτόν που επιλέγει εκείνος , έτσι είναι τα πράγματα κι ας μη μας αρέσει, γιατί τίποτα δε γίνεται με το ζόρι ούτε εκμαιεύται ή κι αν ακόμα γίνει έτσι θα είναι ψεύτικο και μισό, το μόνο που θα έχεις θα είναι τρύπια δίχτυα και την ψευδαίσθηση της ευτυχίας, την ψευδαίσθηση, γιατί την ευτυχία δε θα την έχεις ποτέ.
Αληθινό είναι αυτό που δίνεται που χαρίζεται που σου παραδίνεται από μόνο του βρε αδελφέ, που καμιά φορά εσύ το διώχνεις και εκείνο έρχεται πάλι και πάλι γιατί ξέρει ότι εσύ είσαι ο προορισμός του . Γιατί έτσι είναι φτιαγμένα τα πράγματα κάποιοι να έχουν προορισμό και κάποιοι άλλοι να ψάχνουν και να κυνηγάνε χίμαιρες και μη μου πείτε πάλι ότι η ζωή είναι άδικη, το έχουμε πει χιλιάδες φορές ότι σε αυτό το παιχνίδι οι όροι είναι λίγο παράξενοι και απροσδιόριστοι, ένας μικρός λαβύρινθος είναι η ζωή που δεν ξέρεις ποιο δρομάκι θα σε βγάλει μπροστά στον Μινώταυρο, μόνο που εξακολουθείς να έχεις την ελπίδα ότι εσύ θα είσαι ακόμα ένας Θησέας που θα καταφέρεις να επιζήσεις.
Και το είδαμε όλοι αυτό το παιχνίδι φέτος να παίρνει την πιο τραγική του μορφή. Γιατί όλοι ποθούσανε να ζήσουνε, όλοι ποθούσανε να συνεχίσουν τη ζωή τους όπως την έκτισαν μέχρι εκείνη τη μέρα αλλά κάτι τέτοιο δεν έγινε . Η λίστα με τους νεκρούς της φωτιάς μεγαλώνει κάθε μέρα , στον κατάλογο προστίθενται καινούργια ονόματα καινούργιες μικρές ιστορίες ανθρώπων που κτυπήθηκαν από τη μοίρα .
Και έτσι όπως ήμουν φέτος στην Πάρο και έβλεπα τις δύο βραχονησίδες λίγο έξω από το λιμάνι της Παροικιάς τις καλούμενες Πόρτες, θυμήθηκα μια άλλη εθνική τραγωδία, θαλασσινή σ’ εκείνη την περίπτωση, με το πλοίο Σάμινα . Στις 26 Σεπτεμβρίου του 2000 άνθρωποι που ταξίδευαν ανέμελα που οι εικόνες που είχαν μπροστά τους ήταν βαμμένες με όμορφα χρώματα χάθηκαν στο σκοτεινό βυθό της θάλασσας δίπλα από ένα μικρό παράδεισο, γιατί κάποιοι που ήταν πάλι υπεύθυνοι για την ασφάλεια τους ολιγώρησαν και έγιναν αιτία να χαθούν τόσες ανθρώπινες ψυχές . Σε όλες τις μεγάλες τραγωδίες ο κοινός παρονομαστής είναι η έλλειψη ευθύνης που οδηγεί κάποιους αθώους στο θάνατο.
Και αν είναι μεγάλο πράγμα η ευθύνη άλλο τόσο είναι και η ευθυξία και στην περίπτωση του Σάμινα αποδείχτηκε με τραγικό τρόπο και με την αυτοκτονία του πλοιοκτήτη Παντελή Σφηνιά δύο μήνες αργότερα στις 29 Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου. Ένας άνθρωπος που δεν άντεξε το χαμό 81 συνανθρώπων μας και αντέδρασε με αυτό το λάθος τρόπο, δείχνοντας το ψυχικό αδιέξοδο στο οποίο περιήλθε και τη συντριβή του, σε αντίθεση με τους σημερινούς υπευθύνους οι οποίοι προσπαθουν ακόμα να ρίξουν την ευθύνη οπουδήποτε αλλού φτάνει να βγάλουν τη δική τους φωτογραφία από την κορνίζα των ευθυνών .
Η σύγκριση μοιραία γίνεται αυτόματα και χωρίς πολλές διανοητικές προσπάθειες και σε γεμίζει λύπη όταν βλέπεις τα χαρούμενα πρόσωπα των κυβερνώντων που συνεχίζουν τη ζωή τους αντιμετωπίζοντας αυτή την εθνική τραγωδία ως μια κουκίδα που αμαυρώνει το βιογραφικό τους .
Γι αυτό μη νιώθετε τύψεις και ενοχές για όσα δε σας συνέβησαν, δεν είναι γιατί δεν τα θελήσατε αρκετά, είναι ίσως γιατί αυτά εξαρτώνται από χέρια ξένα και καμιά φορά δυστυχώς χέρια ανεύθυνα που ορίζουν τη ζωή μας …