“Είναι καλύτερα να μένεις σιωπηλός και να θεωρούν ότι είσαι ηλίθιος, παρά να μιλάς και να αίρεις κάθε αμφιβολία .” έλεγε ο Αβραάμ Λίνκονλ.
Της ΜαρίαςΕ.Δμητρίου
Αυτά τα λόγια έρχονταν συνεχώς στο μυαλό μου,τις τελευταίες μέρες, κάθε φορά που ένα μέλος της κυβέρνησης προσερχόταν αυτοβούλως και αυθορμήτως να καταθέσει τη δική του άποψη, για τα αίτια του μεγάλου κακού που προκάλεσε η φονική πυρκαγιά στο Μάτι . Και εκεί που έλεγες ότι δεν υπάρχει κάτι χειρότερο να ειπωθεί, ερχόταν ο επόμενος για να σε διαψεύσει και να επαληθεύσει τον εκλιπόντα αμερικανό πρόεδρο .
Η φωτιά που έκαψε στο Μάτι ζωές και περιουσίες, σε δεύτερο επίπεδο έκαψε και το γυαλιστερό περιτύλιγμα των διοικούντων, αυτό με το οποίο είχαν αρχικώς δελεάσει τον κόσμο που τους ψήφισε. Και έμειναν να στέκουν σε κοινή θέα γυμνοί και στις αληθινές μικρές τους διαστάσεις, σαν να χάθηκε ξαφνικά η αστερόσκονη που τους περιτύλιγε. Και έδειξαν σε όλους αυτό το σκληρό και κυνικό πρόσωπο το χωρίς ίχνος ανθρωπιάς .
Και ενώ όλος ο κόσμος συγκλονίστηκε από αυτή την ξαφνική τραγωδία και από την άλλη κιόλας μέρα της φωτιάς στήθηκε ένα καραβάνι αγάπης και συμπαράστασης εντός και εκτός χώρας, με ανθρώπους που προσέφεραν ότι μπορούσε ο καθένας, το κράτος το οποίο είναι υπεύθυνο για την ασφάλεια και την προστασία των πολιτών αυτό το κράτος που τους άφησε να καούν ζωντανοί, έδειξε τη σκληρή και άτεγκτη του πλευρά .
Γιατί ποιος θα είχε να πει κάτι αν οι κυβερνώντες από την πρώτη στιγμή βρίσκονταν δίπλα στους ανθρώπους που τους κτύπησε ο θάνατος την πόρτα . Και δεν εννοώ την ανακοίνωση για πρόσληψη στο δημόσιο που εξήγγειλε αμέσως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος για να εξευμενίσει τον κόσμο. Μια κίνηση που ήταν μεν σωστή, γιατί όταν σε βρίσκει το κακό και χάνεις την περιουσία σου θέλεις από κάπου να πιαστείς για να συνεχίσεις τη ζωή σου, όταν όμως υπάρχουν νεκροί , άνθρωποι που αγνοούνται , το πιο σημαντικό στις πρώτες στιγμές, αυτό που μετρά είναι η προσωπική παρουσία, η ανάληψη της ευθύνης η προσωπική συντριβή γιατί με τις δικές σου παραλείψεις και ευθύνες οδηγήθηκαν τόσοι άνθρωποι στο θάνατο.
Ποιος θα τολμούσε να γράψει για το ανάλγητο κράτος αν τα μέλη της κυβέρνησης μιλούσαν με πιο ανθρώπινο πρόσωπο , αν ζητούσαν από την αρχή συγγνώμη, αν βρίσκονταν δίπλα σ’ αυτούς που στέκονταν πάνω στα αποκαίδια της ζωής τους, αν έδειχναν να συμπάσχουν με όσους είχαν χάσει τους ανθρώπους τους, αν δεν σήκωναν το δάκτυλο να κατανομάσουν τα θύματα ως αίτιους του κακού .
Όμως εκείνοι πανικοβλημένοι και απροετοίμαστοι, το μόνο που σκέφτονταν ήταν πως θα αποσείσουν από την πλάτη τους τις ευθύνες, πως θα χρεώσουν σε κάποιον άλλον την ανεπάρκεια τους . Και πάνω στον πανικό τους άρχισαν να δείχνουν προς διάφορες κατευθύνσεις με την ελπίδα κάτι να λειτουργήσει υπέρ τους .
Και όταν και αυτό δεν τους βγήκε, έβγαλαν θυμό και κατακεραύνωσαν τα θύματα με χίλιους τρόπους και έψεξαν τους νεκρούς που τους χάλασαν την εικόνα…
Εμφανίστηκε τελικά και η απούσα περιφερειάρχης για να παραδεχτεί ότι δεν τα έκαναν όλα τέλεια και για να πει το εξής αψυχολόγητο
“ έτυχε η στραβή να συμβεί στη βάρδια μου” όπου στραβή, ο θάνατος δεκάδων ανθρώπων που ολοένα και αυξάνει …
Και όλος αυτός ο στυγνός κυνισμός από μια αριστερή κυβέρνηση, που το μόνιμο ποίημα τους για χρόνια ήταν ότι βρίσκονταν δίπλα στο λαό και τον άνθρωπο …Ποιο λαό όμως δεν διευκρίνησαν, γιατί το λαό που τους εξέλεξε δεν τον υπολόγισαν ποτέ.
Γιατί αυτό το λαό οι ίδιοι τον τροφοδοτούσαν με ψέμματα και ελπίδες που δεν βρήκαν ποτέ ανταπόκριση και τον μεταχειρίστηκαν πάντα κατά το δοκούν και σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα μέχρι να του υφαρπάξουν τη ψήφο και μετά τον έβαλαν στη γωνία. Μετά μόνη τους έγνοια ήταν η τακτοποίηση των ημετέρων και η διατήρηση των δικών τους κεκτημένων. Απόδειξη της αναλγησίας τους είναι ότι μεσούσης της τραγωδίας επιχείρησαν να περάσουν από τη Βουλή νόμο για την αύξηση των μισθών των διοικητών ΔΕΚΟ πιστεύοντας ότι θα περνούσε απαρατήρητο …
Το ίδιο συνέβη και με τη μεταγωγή Κουφοντίνα στις αγροτικές φυλακές Βόλου. Πίστευαν ότι κανείς δε θα ασχοληθεί με αυτό μέσα στο γενικό χαμό. Και αναγκάστηκε ο υπουργός δικαιοσύνης Σταύρος Κοντονής να δικαιολογήσει αυτή τη μεταγωγή τη συγκεκριμένη στιγμή λέγοντας ότι “ ….οι λειτουργίες της κυβέρνησης δεν σταματούν στις δύσκολες στιγμές που περνάει η χώρα .”
Δηλαδή τι λέει ο υπουργός , ότι το πιο σημαντικό που είχε να κάνει αυτή η κυβέρνηση την ώρα που η χώρα αιμορραγεί πάνω στις στάχτες της , η πρώτη της προτεραιότητα, ήταν να μεταφέρει έναν κατά συρροήν δολοφόνο σε πιο ευνοϊκό περιβάλλον. Αλλά πάντα τέτοια ήταν η αριστερή κυβέρνηση , ποτέ δεν ήταν με τα θύματα αλλά πάντα με το θύτη … Και συνεχίζουν να προκαλούν την κοινωνία με κάθε τρόπο, φροντίζοντας για την καλύτερη διαβίωση ενός δολοφόνου που έστειλε το θάνατο σε ανυποψίαστους συνανθρώπους μας γιατί εκείνος και η παρέα του το αποφάσισαν και παρόλα τα χρόνια που πέρασε στη φυλακή δεν έδειξε ίχνος μεταμέλειας για τη δράση του, την ίδια στιγμή που τα θύματα του “ Λουκά” δυστυχώς δεν μπορούν να αιτηθούν ούτε μεταγωγή, ούτε άδεια …
Και συνεχίζει ο υπουργός κατηγορώντας την αντιπολίτευση που δημοσιοποίησε και ανέδειξε το θέμα για “τυμβωρυχία” . Είναι βλέπετε και τα Μέσα Ενημέρωσης που τους χαλάνε τα σχέδια, η ελεύθερη διακίνηση των ειδήσεων που τους ενοχλεί, γιατί τους θολώνουν και αυτά μαζί με τους νεκρούς την εικόνα τους. Ευχής έργον αν μπορούσαν να στήσουν ένα σιδηρούν παραπέτασμα και να τροφοδοτούν τον φίλα προσκείμενο τύπο με όποιες ωραιοποιημένες πληροφορίες θα ήθελαν να βγουν προς τα έξω …
Η παραίτηση του υπουργού Προστασίας του Πολίτη κ. Τόσκα μετά από τόσες μέρες που έψαχνε το λάθος και δεν το έβρισκε και η αντικατάσταση των αρχηγών της Πυροσβεστικής και της Αστυνομίας με τους μέχρι πρότινος υπαρχηγούς των δύο σωμάτων ασφαλείας μοιάζει με μια προσπάθεια αποσυμπίεσης της οργής του λαού απέναντι σε μια κυβέρνηση που αποδείχθηκε κατώτερη των περιστάσεων.
