«Η ολοκλήρωση της διαδικασίας αδειοδότησης -χορήγηση 5 αδειών και καταβολή σημαντικού συνολικού τιμήματος- κατέρριψε τις θέσεις όσων μιλούσαν για δυνατότητα δημοπράτησης απεριόριστου αριθμού αδειών και μη ανάγκη καταβολής τιμήματος εκ μέρους των σταθμών. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να εξηγήσουν γιατί ζητούσαν απεριόριστες και “ τζάμπα” άδειες», υπογραμμίζει ο Νίκος Παππάς, σε συνέντευξή του στη Realnews.
Ο υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής δηλώνει ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν το φθινόπωρο του 2019, τονίζοντας παράλληλα ότι «ο Αλέξης Τσίπρας θα είναι ο πρώτος πρωθυπουργός μετά τον Κώστα Σημίτη, την τετραετία 2000 – 2004, ο οποίος θα εξαντλήσει τη θητεία του».
Υπογραμμίζει ότι η κυβέρνηση έχει ήδη σχεδιάσει και θα υλοποιήσει την επόμενη ημέρα «με προοδευτικές θεσμικές τομές και υπέρ του κόσμου της εργασίας», προσθέτοντας ότι «θα είμαστε εμείς που θα διορθώσουμε τις αδικίες που προκάλεσαν τα μνημόνια σε βάρος των χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων και αυτή την εντολή θα μας τη δώσουν οι πολίτες».
Για τη ΝΔ λέει ότι βρίσκεται «σε ένα δραματικό υπαρξιακό πολιτικό αδιέξοδο» και της ζητεί «να αφήσει, προς το παρόν, τα αιτήματα για πρόωρες εκλογές και ας εξηγήσει στον κόσμο γιατί δεν συνέβη τίποτα από όσα προέβλεπε, όσο το πρόγραμμά μας πετυχαίνει. Ας εξηγήσει γιατί η οικονομία επί των ημερών μας ανακάμπτει, γιατί απέτυχαν τα σενάρια περί “ αριστερής παρένθεσης”».
Σχετικά με το ενδεχόμενο συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ με το Κίνημα Αλλαγής, ο κ. Παππάς σημειώνει ότι «η τοπική αυτοδιοίκηση, με την εφαρμογή της απλής αναλογικής, είναι κατεξοχήν ένας τομέας όπου μπορούν και πρέπει να οικοδομηθούν ευρύτατες προοδευτικές συμμαχίες, ενώ και η αναθεώρηση του Συντάγματος είναι μια διαδικασία η οποία χρειάζεται προοδευτικές συγκλίσεις».
Το θέμα δεν είναι οι γραβάτες αλλά τα… παντελόνια
Το παντελόνι είναι ένα αντικειμενικά ευκολοφόρετο ρούχο, αλλά πραγματικά δύσκολο όταν φοριέται με την μεταφορική του ερμηνεία, λόγω των όσων αντιπροσωπεύει. Φράσεις όπως «τιμώ τα παντελόνια μου» ή το απλούστερο «τα λέω παντελονάτα» είναι μερικές από αυτές που του δίνουν ιδιαίτερο «βάρος» και το καθιστούν, ως έννοια, δυσκολοφόρετο και από άντρες και από γυναίκες, χωρίς καμία διάκριση.
Αν λοιπόν τα παντελόνια συμβολίζουν την μπέσα, την τιμιότητα και την συνέπεια λόγων και πράξεων, το αξεσουάρ που προκαλούσε πάντα, από απέχθεια έως ειρωνικά σχόλια και χλεύη, ανεξαρτήτως χρώματος ή σχήματος, είναι η γραβάτα. Το σήμα κατατεθέν της ανώτερης και μεσαίας τάξης, το σύμβολο της μισητής εξουσίας, ο φερετζές της σοβαροφάνειας, το αντικείμενο που απαξιώθηκε από τους ίδιους τους λάτρεις και «οπαδούς» του.
Γι΄αυτό και η γραβάτα χρησιμοποιήθηκε ή μάλλον δεν χρησιμοποιήθηκε, για να καταδείξει την διαφορά του νέου και άφθαρτου που ερχόταν, από το παλιό και φθαρμένο που έπρεπε να φύγει. Να αποδείξει ότι δεν χρειάζονται στερεότυπα αλλά θέληση και αποφασιστικότητα για σύγκρουση. Να πείσει ότι δεν είναι απλώς μια στυλιστική επικοινωνιακή κίνηση αλλά ουσιαστική πολιτική θέση.
Έπεισε; Στην αρχή ναι. Τώρα πια μάλλον όχι… Και δεν πείθει, όχι γιατί αμφισβητήθηκαν οι προθέσεις, που κι αυτές πλέον μπαίνουν σε κρίση, ούτε γιατί η αναποτελεσματικότητα σε πολλούς τομείς είναι δεδομένη, ούτε γιατί οι ανεμόμυλοι αποδείχθηκαν πραγματικοί γίγαντες, ούτε γιατί το… σκίσιμο της όποιας «γραβάτας» ήταν ένα κατασκευασμένο, όμορφο παραμύθι, ούτε, ούτε…
Δεν έπεισε, γιατί δόθηκε τόση μεγάλη αξία σε ένα αξεσουάρ, που έτσι κι αλλιώς δεν είναι απαραίτητο, ενώ απαξιώθηκαν τα αναγκαία «παντελόνια». Γιατί, πράγματι, το θέμα δεν ήταν ποτέ στυλιστικό, αλλά βαθιά και ουσιαστικά πολιτικό.Ας μην γελιόμαστε λοιπόν. Το θέμα δεν ήταν ποτέ η γραβάτα. Το θέμα ήταν πάντα τα «παντελόνια».