ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ
Το ThePresident δημοσιεύει σήμερα αποκλειστικές φωτογραφίες από τις Καμάρες της Ζακύνθου, ένα από τα ομορφότερα και πολυφωτογραφημένα σημεία του νησιού, όπου κάποιοι ασυνείδητοι καπετάνιοι επιλέγουν να αδειάσουν τα βοθρολύματα των πλοιαρίων τους ακριβώς εκεί που «αδειάζουν» και τους τουρίστες για να κολυμπήσουν.
Πρόκειται για απίστευτες εικόνες που δείχνουν το μέγεθος της ανευθυνότητας και της αναισθησίας ορισμένων και που αποκαλύπτουν παράλληλα την ανικανότητα των τοπικών αρχόντων, από τον Δήμαρχο, τον Περιφερειάρχη και τον Βουλευτή – Υπουργό, μέχρι και το Λιμενικό, να προστατεύσουν τον περιβαλλοντικό, θαλάσσιο και τουριστικό πλούτο του νησιού.
Γιατί δυστυχώς αυτή η πρακτική, δηλαδή του αδειάσματος των κάθε είδους αποβλήτων από ορισμένα και ευτυχώς λίγα, ημερόπλοια που κάνουν τον περίπλου του νησιού ή πηγαίνουν τουρίστες σε συγκεκριμένους κόλπους και παραλίες, ακολουθείται, εκτός από τις Καμάρες και στις σπηλιές του Κερίου και στο Γαλάζιο Σπήλαιο ακόμα και στο Ναυάγιο.
Οι πρώτες καταγγελίες έγιναν από τους ίδιους τους τουρίστες οι οποίοι βρέθηκαν να πραγματοποιούν ένα όνειρο ζωής και να βιώνουν την μοναδική εμπειρία, να κολυμπήσουν στα απίθανα νερά του Ιονίου, αλλά μαζί με τις ακαθαρσίες ενός ολόκληρου πλοίου, γιατί ο εγκληματίας καπετάνιος του, θεώρησε σωστό να αδειάσει την επί ημέρες γεμάτη δεξαμενή λυμάτων του μέσα στον κόλπο του Ναυαγίου.
Τους ασυνείδητους καπετάνιους, καταγγέλλει στις τοπικές αρχές, επισήμως και ανεπισήμως, η πλειοψηφία των συναδέλφων τους αλλά και των ιδιοκτητών ημερόπλοιων, που ενδιαφέρονται όχι μόνο για το θαλάσσιο περιβάλλον αλλά και για το μέλλον των επιχειρήσεων τους, χωρίς ωστόσο να υπάρξει κάποιο αποτέλεσμα.
Το ThePresident επικοινώνησε με το Λιμενικό Ταμείο Ζακύνθου, το οποίο λέει, ότι διαθέτει δεξαμένη που αποθηκεύει όμως τα λάδια των σκαφών και όχι τα βοθρολύματά τους, τη συλλογή των οποίων έχει αναθέσει με σύμβαση σε ιδιωτική εταιρεία, την οποία καλούν τα ίδια τα ημερόπλοια όταν και αν θελήσουν να αδειάσουν τις δεξαμενές τους. Φυσικά κάποιοι δεν έχουν μπει ποτέ καν στον κόπο, αφού μπορούν να αδειάζουν στην θάλασσα και δωρεάν και χωρίς καμία επίπτωση.
Εννοείται πως δεν υπάρχει κανενός είδους έλεγχος, για το ποιος, πότε, πόσο και που έγινε η κένωση των δεξαμενών των πλοίων, αφού δεν συμπληρώνεται ποτέ κανένα έγγραφο και ούτε καν καταγράφεται η «δοσοληψία».
Το Λιμενικό, σύμφωνα με τους καταγγέλλοντες, σπανίως έχει ασχοληθεί σοβαρά με το θέμα και όποτε το έχει κάνει, το έχει κάνει με μηδενικά σχεδόν αποτελέσματα. Πιθανόν, λένε οι ίδιες πηγές, να μην έχει και τα μέσα να το κάνει, καθώς όπως επισημαίνουν, «τις περισσότερες φορές δεν έχει καύσιμα ούτε για τις περιπολίες» αλλά και γιατί το νομικό πλαίσιο είναι μπερδεμένο.
Ας ελπίσουμε πως μετά τις καταγγελίες και την δημοσιοποίησή τους θα κινητοποιηθούν, επιτέλους, οι αρχές και να δώσουν ένα τέλος στην ασύδοτη, επιζήμια για το περιβάλλον και τον τουρισμό, εγκληματική αυτή πρακτική.
“Στα τέσσερα στοιχεία της θεωρίας του Εμπεδοκλή, τη γη, το νερό, τη φωτιά και τον αέρα, ο Αριστοτέλης πρόσθεσε τον αιθέρα, το πέμπτο στοιχείο, για να περιγράψει το αγέννητο, το άφθαρτο, το αναλλοίωτο, εκείνo το στοιχείο που συνδυάζει όλα τα άλλα σε μια ουσία. Παράλληλα οι αναφορές του μεγάλου Έλληνα φιλοσόφου στις βασικές γεύσεις, του αλμυρού, του ξινού, του γλυκού και του πικρού συνοδεύτηκαν από συστάσεις για τον συνδυασμό τουλάχιστον δύο από αυτές κάθε φορά, με στόχο το αποκορύφωμα της γεύσης, μια εκρηκτική εμπειρία. Αυτή την εμπειρία προσδιόρισαν πολύ αργότερα οι Ιάπωνες με τη λέξη ‘umami’ (που μπορεί να μεταφραστεί σαν ‘ευχάριστη νόστιμη γεύση’) για να περιγράψουν μια ένταση γεύσεων, παρόμοια με εκείνη που υφίσταται σε τροφές όπως το μοσχάρι, ο κρόκος, το κάρδαμο, το αρνί, το μανιτάρι, η τρούφα” εξηγεί στο ΑΠΕ – ΜΠΕ ο κ. Παλησίδης. Ο ίδιος, άλλωστε, διευκρινίζει ότι η γλώσσα του ανθρώπου έχει υποδοχές για το L – γλουταμινικό, την ουσία που προκαλεί τη γεύση umami. Γι’ αυτό το λόγο οι επιστήμονες το θεωρούν διαφορετική γεύση από εκείνη του αλμυρού.
Αφετηρία της προσπάθειας αυτής αποτέλεσε το επετειακό έτος Αριστοτέλη το 2016. “Συνεργαστήκαμε με την Ένωση Ξενοδόχων Χαλκιδικής και διαπιστώσαμε ότι ο μεγάλος φιλόσοφος αποτελεί τεράστιο πολιτισμικό απόθεμα του τόπου. Στη βάση αυτή διαμορφώθηκε ένα τουριστικό προϊόν που φέρει την ονομασία ‘Αριστοτέλης – το 5ο στοιχείο'” τονίζει, από την πλευρά του, στο ΑΠΕ – ΜΠΕ ο επίκουρος καθηγητής διοίκησης επιχειρήσεων στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, Σπύρος Αβδημιώτης.
“Το Αριστοτελικό μενού είναι σήμερα μια ιδανική διατροφική πρόταση για οποιονδήποτε, καθώς συνταιριάζει τα χαρακτηριστικά της μεσογειακής διατροφής, τροφές πλούσιες σε φυτικές ίνες, προβιοτικά, αντιοξειδωτικά και ιχνοστοιχεία, τροφές που καταναλώνονται ωμές, όπως οι ελιές, ευκολία στην παρασκευή καθώς δεν προϋποθέτει σύνθετες μορφές μαγειρέματος αλλά και χορταστικά φαγητά” τονίζει. Δεν παραλείπει, τέλος, να αναφερθεί και στο πέμπτο στοιχείο της Αριστοτελικής φιλοσοφίας, εκείνο που κατά τον ίδιο, προσφέρει μια εμπειρία αυτογνωσίας μέσα από τη γαστρονομία. “Γνωρίζοντας κανείς όλα τα αντιπροσωπευτικά υλικά της φύσης, μέσα από τις δυνάμεις του αέρα, της γης, του νερού και της φωτιάς, μπορεί να διαθέτει καλύτερη υγεία, να γνωρίσει τον οργανισμό του, να εξελιχθεί ως άνθρωπος και να κατανοήσει καλύτερα τον κόσμο…” προσθέτει με νόημα.
Το φαινόμενο Τράμπ με τα μάτια στη Σιγκαπούρη!
Ανάλυση του Δημήτρη Γ. Απόκη* για τη συνάντηση Ντ. Τραμπ και Κ.Γ.Ουν
Όσοι γνωρίζουν καλά το σύστημα διακυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι σε θέση να κατανοήσουν ότι η διαμόρφωση και εφαρμογή της εξωτερικής πολιτικής στη μοναδική υπερδύναμη του κόσμου δεν είναι ένα συλλογικό άθλημα. Η ιστορική συνάντηση κορυφής μεταξύ του Αμερικανού Προέδρου, Ντόναλντ Τράμπ, και του ηγέτη της Βόρειας Κορέας, Κίμ, στη Σιγκαπούρη την ερχόμενη Τρίτη, είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα για του λόγου το αληθές.
Το Αμερικανικό Σύνταγμα, δίνει στην Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση, την εξουσία και την αυτονομία, να συγκεντρώνει τα στοιχεία, να βγάζει τα συμπεράσματα, να διαμορφώνει τις στρατηγικές, και να εφαρμόζει την εξωτερική πολιτική. Το Κογκρέσο στα χαρτιά, έχει τη δυνατότητα ελέγχου, αλλά το νομοθετικό κομμάτι της διακυβέρνησης στις ΗΠΑ, έχει χάσει το ενδιαφέρον και έχει παραδώσει τον έλεγχο στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία, κάτι που στην Ελλάδα, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο, δεν έχει γίνει κατανοητό με αποτέλεσμα, να μην είναι δυνατόν να γίνει κατανοητή η εξωτερική πολιτική της Ουάσιγκτον, και να υπάρξει διαμόρφωση σοβαρής στρατηγικής, στο υπό ριζοσπαστική αλλαγή διεθνές σύστημα.
Στο επίπεδο της εκτελεστικής εξουσίας (Προεδρία), δεν υπάρχει ουσιαστικό σύστημα ελέγχου όσο αφορά τη δύναμη που έχει ο Πρόεδρος, με όλους τους Υπουργούς και τους κατέχοντες κρίσιμα πόστα, να υπηρετούν στη διάθεση του Προέδρου, δηλαδή με απλά λόγια υπό τον πλήρη έλεγχό του.
Ο Πρόεδρος Τράμπ, λόγω της εμπειρίας του ως δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας, έχει αντιληφθεί πάρα πολύ καλά αυτή την πραγματικότητα, η οποία είναι σχεδόν ταυτόσημη με την εξουσία που έχει ένας CEO, ενός πανίσχυρου πολυεθνικού κολοσσού και την εκμεταλλεύεται πλέον, με πολύ επιδέξιο τρόπο. Ο τρόπος χειρισμού του επιτελείου του τους τελευταίους μήνες το αποδεικνύει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο. Και ειδικά στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής αυτό έγινε παραπάνω από σαφές.
Στις αρχές του 2016, υπήρχαν 18 υποψήφιοι που διεκδικούσαν το χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος για την Προεδρία. Όλοι χαρακτήριζαν την υποψηφιότητα Τράμπ, ως ακόμη ένα διαφημιστικό τρικ του εκρηκτικού επιχειρηματία. Αυτό τον οδήγησε στο να πλαισιώσει τον εαυτό του με 18 συμβούλους, ανάμεσα στους οποίους υπήρχαν και τραγικές επιλογές όπως ο Μάϊκλ Φλίν.
Όταν έκανε την μεγάλη έκπληξη, κερδίζοντας τις εκλογές, και έγινε Πρόεδρος, μια σειρά πρόσωπα από το κατεστημένο των Ρεπουμπλικάνων και της Ουάσιγκτον, είδαν μια ευκαιρία ή ένα καθήκον να διαμορφώσουν την προσωπικότητα τον άπειρο νέο Πρόεδρο. Κάτι σαν μια ομάδα ενηλίκων που έπρεπε να πλαισιώσουν τον παρορμητικό έφηβο, έτσι ώστε να μην οδηγηθεί η χώρα στα βράχια.
Ο επικεφαλής του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, Ράϊνς Πρίμπους, έγινε Επιτελάρχης του Λευκού Οίκου, σε μια προσπάθεια να υπάρχει έλεγχος και να εξασφαλιστεί η επιρροή των Ρεπουμπλικάνων στο Λευκό Οίκο. Ο Στρατηγός Μακ Μάστερ, μετά την ολιγοήμερη τραγωδία Φλίν, έγινε Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, με στόχο να υπάρχει μια φωνή αλήθειας στον τομέα της εθνικής ασφάλειας. Ο επικεφαλής της πανίσχυρης Exxon Mobile, ανέλαβε Υπουργός Εξωτερικών, έτσι ώστε ο επιχειρηματικός κόσμος των ΗΠΑ, να έχει τη δική του επαφή και επιρροή στην εξωτερική πολιτική. Ο επικεφαλής της Goldman Sacks, Γκάρι Κόν, ανέλαβε συντονιστής των Συμβουλίου Οικονομολόγων, έτσι ώστε η Wall Street, να είναι παρών στη διαμόρφωση της πολιτικής στην οικονομία, στο εσωτερικό, αλλά και διεθνώς.
Όλοι οι παραπάνω επιδίωξαν να διαμορφώσουν τις απόψεις του νέου Προέδρου, και όλοι έχουν πλέον δει την πόρτα της εξόδου του Λευκού Οίκου και της κυβέρνησης.
Ακόμη και κάποιοι από αυτούς που τους αντικατέστησαν, βρίσκονται με το ένα πόδι έξω από την πόρτα. Ο Στρατηγός Τζόν Κέλι, που αντικατέστησε τον Πρίμπους, στη θέση του Επιτελάρχη στο Λευκό Οίκο, με στόχο να βάλλει τάξη, και να έχει ο Πρόεδρος σοβαρή και έγκυρη ενημέρωση, προσπάθησε να το κάνει αφαιρώντας του το τηλέφωνο, για να μην επηρεάζεται από άσχημες πληροφορίες. Σαν αποτέλεσμα ο Πρόεδρος Τράμπ, σχεδιάζει χωρίς, απαραίτητα, να τον ενημερώνει.
Ο μόνος που παραμένει στο δωμάτιο με επιρροή είναι πλέον, ο Υπουργός Άμυνας, Στρατηγός, Τζέημς Μάτις, χωρίς καν να είναι βέβαιο ότι και αυτός θα μακροημερεύσει.
Συμπέρασμα: Όλο το χάος των πρώτων δεκαπέντε μηνών της Προεδρίας, είναι αποτέλεσμα της προσπάθειας να χαλιναγωγηθεί ο Πρόεδρος Τράμπ.
Σήμερα, πλέον, αυτό που βλέπουν όλοι, εντός μια εκτός Αμερικής, είναι ένας απελευθερωμένος Πρόεδρος Τράμπ, μια απελευθερωμένη από συστημικά δεσμά Αμερική, και το τι μπορεί πραγματικά να κάνει.
Ο ρυθμός των εξελίξεων, έχει εντατικοποιηθεί και αναμένεται να γίνει πραγματικά φρενήρης. Ανάμεσα σε παραδείγματα όπως η ταφόπλακα στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (που ανέφερα στο προηγούμενο άρθρο μου), και η χρήση δευτερευόντων κυρώσεων έναντι χωρών που αντιδρούν στις νέες πολιτικές της Ουάσιγκτον, όπως στην περίπτωση του Ιράν, η Αμερική κάνει χρήση, πλέον, της φυσικής οικονομικής της δύναμης. Η κυβέρνηση Τράμπ, τεστάρει τη δύναμη της Αμερικής την ίδια στιγμή που άλλες μεγάλες δυνάμεις, αντιμετωπίζουν δομικά εμπόδια, μεταξύ των οποίων και δημογραφικά. Με βάση τα στοιχεία σε μια γενιά από τώρα, ο μέσος Αμερικανός, θα είναι νεότερος από το μέσο Κινέζο, Γερμανό και Βραζιλιάνο.
Και όλοι αυτοί που προσπάθησαν να βάλλουν στα δικά τους συστημικά καλούπια τον Πρόεδρο Τράμπ, έχουν ήδη πάρει την άγουσα και έχουν χάσει οποιαδήποτε αξιοπιστία στα μάτια του Προέδρου.
Εκείνο που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι ότι το στοίχημα δεν έχει να κάνει με το εάν οι αποφάσεις και οι πολιτικές της κυβέρνησης Τράμπ θα επιτύχουν. Δεν έχει να κάνει με το εάν υπάρχει ή δεν υπάρχει ξεκάθαρη στρατηγική στο Λευκό Οίκο, όπως ακούμε συχνά πυκνά. Δεν έχει να κάνει με αυτό που λέγεται, ότι ο Πρόεδρος Τράμπ, δεν κατανοεί τις επιπτώσεις των αποφάσεων και των πολιτικών του.
Έχει να κάνει με το γεγονός ότι το διεθνές σύστημα για να στηριχθεί βασίζεται στην παγκόσμια παραγωγή για να δημιουργήσει κεφάλαιο, και στην παγκόσμια ανταλλαγή γεωργικών προϊόντων για να προμηθεύεται φαγητό. Και για να γίνουν αυτά πρέπει να υπάρχει σύστημα μεταφορών το οποίο απαιτεί παγκόσμια τάξη. Και αυτό από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά το εξασφαλίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Σήμερα, η κυβέρνηση του Προέδρου Τράμπ, αρνείται να είναι πλέον το Αμερικανάκι συμμάχων και εχθρών, και αρχίζει να αποδομεί αυτό το σύστημα, χωρίς την ίδια στιγμή να υπάρχει άλλη δύναμη ή σύστημα δυνάμεων που θα καλύψει το κενό. Η απόφαση αυτή της Ουάσιγκτον, ήδη έχει αρχίσει να οδηγεί χώρες στην προστασία των δικών τους συμφερόντων, κάτι το οποίο δεν είναι συνηθισμένες να κάνουν, με αποτέλεσμα να είναι εξαιρετικά ευάλωτες.
Και για αυτούς που θα βιαστούν να τρέξουν να μιλήσουν για αντικαταστάτες των ΗΠΑ στο ρόλο αυτό, αναφέροντας τη Ρωσία, την Κίνα, και την Ευρώπη – ΕΕ, ζουν σε ένα κόσμο εικονικής πραγματικότητας. Όλοι αυτοί είναι τόσο εθισμένοι στο μέχρι σήμερα σύστημα που δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν αυτό που έρχεται, γιατί πάνω από όλα αρνούνται να παραδεχτούν ότι το σύστημα αυτό τελείωσε, αλλά και γιατί δεν έχουν τη δυνατότητα και τα μέσα να καλύψουν το κενό.
Βρισκόμαστε ενώπιον της δημιουργίας ενός ολοκληρωτικά νέου διεθνούς συστήματος όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα είναι ο αφιλοκερδής ευεργέτης. Επιδιώκει τη δημιουργία ενός νέου κύκλου συμμάχων, μέσα από διμερείς συμφωνίες, όπου η στήριξη θα περνά μέσα από τα δικά τους συμφέροντα, αλλά τα κέρδη για αυτούς που θα επιλέξουν να εισέλθουν στο νέο κύκλο εμπιστοσύνης θα είναι μεγάλα.
Η συνάντηση της Σιγκαπούρης και ότι παίζεται γύρω από αυτή είναι η πρώτη σοβαρή άσκηση ενόψει αυτής της νέας πραγματικότητας.
Το πάρτι με έξοδα των ΗΠΑ, τελείωσε, και όσοι το κατανοήσουν σύντομα θα επιβιώσουν. Οι άλλοι το πιθανότερο είναι να σαλαμοποιηθούν.
*Ο Δημήτρης Γ. Απόκης, είναι Διεθνολόγος και Δημοσιογράφος, Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University, μέλος του The International Institute of Strategic Studies, και διετέλεσε επί σειρά ετών διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο, το Στέητ Ντιπάρτμεντ, και το Πεντάγωνο, στην Ουάσιγκτον.