Έχει πρόσωπο παιδιού. Τα κόκκινα μαλλιά του, το ίδιο χρώμα που έχουν αρκετές φορές τα μάγουλά του, αλλά και η σιγανή φωνή του, σε κάνουν σχεδόν να θέλεις να τον αγκαλιάσεις. Κι όμως αυτός το τύπος, όπως υπογραμμίζει η ισπανική Mundo deportivo, δεν πρέπει να ξεγελάει κανέναν: είναι ένας άτακτος… «διάβολος» που κοκκινίζει από οργή και όχι από ντροπή και πάντα κινείται από το ένστικτό του χωρίς να δίνει σημασία σε ό,τι του λένε.
Σε ηλικία 9 ετών, στο τέλος μιας προπόνησης, ο προπονητής διέταξε τα αγόρια να μαζέψουν το υλικό, μπάλες, φανέλες, τσάντες. Ο Κέβιν αρνήθηκε. Ο προπονητής του, ο Φρανκ ντε Λέιν, του είπε ότι εάν δεν βοηθούσε, δεν θα επέστρεφε στο ξενοδοχείο. Νύχτωσε…
Ένας άλλος από τους προπονητές του, ο Ντομένικο Ολιβιέρι, στην Γκενκ, είχε διοργανώσει μία δραστηριότητα με ποδήλατα βουνού. Σύντομα ο Ντε Μπρόινε τον πλησίασε κατακόκκινος από οργή και του είπε: «Τι γίνεται; Τι ντροπή, αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο». Ήταν 17 ετών. Ή σαν εκείνη την φορά που είχε χάσει ένα τουρνουά και εκείνος κάθησε στη μέση του γηπέδου. Δεν ήθελε να κινηθεί. Ο πατέρας του χρειάστηκε να τον τραβήξει για να τον πάρει μακριά.
Είχε μια παιδική ηλικία γεμάτη αντιθέσεις. Έζησε μεταξύ Μπουρούντι και Ακτής του Ελεφαντοστού, όπου η οικογένειά του είχε συμφέροντα με πετρέλαια (η μητέρα του είναι μηχανικός), ενώ συχνά ήταν τα ταξίδια στην Αγγλία, όπου ζούσε η οικογένεια της μητέρας του, Αφρικανοί αγγλικής καταγωγής. Έτσι γίνεται κατανοητό, πως όταν παιδί τον ρωτούσαν ποια ομάδα υποστήριζε, απαντούσε χωρίς δισταγμό: «Λίβερπουλ και Μάικλ Όουεν». Η επιρροή του ήταν σαφώς βρετανική, «Ginger Pele», το παρατσούκλι, δεν άλλαξε ο χαρακτήρας του, παραμένοντας ολιγόλογος και πεισματάρης.
Ο Ντε Μπρόινε στην αρχή δεν μπορούσε να δει καθαρά αυτό που προσπαθούσε να οικοδομήσει ο Ρομπέρτο Μαρτίνεθ. Όμως σε λιγότερο από επτά μήνες, ο Ισπανός προπονητής κατάφερε να τον κάνει, όχι μόνο να καταλάβει τι σκοπεύει, αλλά και να είναι ο πιο πιστός από τους στρατιώτες του.
