-«Κοίταξε να δεις φίλε. Για τις πυρκαϊές, δεν έχει ευθύνη ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι εντολές για τις πυρκαϊές έρχονται από πολύ ψηλά».
-«Δηλαδή;» ρωτώ με εμφανή απορία τον συνομιλητή μου. «Από πού έρχονται;».
-«Λέιζερ».
-«Συγγνώμην, δεν κατάλαβα».
Του Γιάννη Τριανταφύλλου
-«Λέιζερ, φίλε μου. Οι πυρκαϊές ήταν χτύπημα με λέιζερ».
Μένω άναυδος. Εχω μόλις πιει μερικές γουλιές από έναν διπλό εσπρέσο, δεν έχω καλοξυπνήσει ακόμη. Και ο θαμώνας του καφέ που κάθεται στο διπλανό τραπέζι προβαίνει σε συνταρακτικές αποκαλύψεις. Θέλει μια διαχέιριση, μια εγρήγορση το πράγμα. Παρ’όλα αυτά, βρίσκω το κουράγιο να αντεπιτεθώ, βασιζόμενος -ο ανόητος!- στον ορθό λόγο:
«Μα δεν επρόκειτο για φυσικό φαινόμενο που, απλώς, μια χαοτική και ανίκανη κυβέρνηση απέτυχε να αντιμετωπίσει επαρκώς»;
Ο συνομιλητής μου κουνά αρνητικά και με νόημα το κεφάλι του.
«Δεν ήταν από φυσικό φαινόμενο. Ήταν χτύπημα με λέιζερ».
-«Από ποιούς» τον ρωτώ έντρομος. Ποιός μάς έχει βάλει στο στόχαστρο, στο μάτι; Ποιοί εξαπέλυσαν την -υπεύθυνη για την πυρκαϊά- ακτίνα λέιζερ; «Οι Αμερικανοί; Οι Ρώσοι; Οι Τούρκοι; Οι μουλάδες του Ιράν; Ή μήπως ο -εν γένει- μοχθηρός Κιμ»;
Καινούριο αρνητικό κούνημα του κεφαλιού από τον συνομιλητή μου. Για να ακολουθήσει, λίγο μετά, η τρομερή αποκάλυψη:
«Κανείς από αυτούς που είπες» μου απαντά με απόλυτη βεβαιότητα. «Εχεις ακουστά τα παιδιά indigo;»
-«Βεβαίως» απαντώ εγώ. «Επρόκειτο -υποτίθεται- για κάποια παιδιά που γεννήθηκαν με κάποιες συγκεκριμένες ιδιαίτερες ικανότητες. Αλλά νομίζω ότι το όλο θέμα ξεφούσκωσε γρήγορα».
Καινούριο αρνητικό κούνημα του κεφαλιού από τον συνομιλητή μου. Τόση απόρριψη μαζεμένη έχω “να φάω” από τότε που κυνηγούσα τη Φωτεινούλα…
-«Δεν ξεφούσκωσε. Τα παιδιά αυτά υπάρχουν. Πρόσφατα ένα τέτοιο -11χρονο- παιδί στη Ρωσία μίλησε και είπε πολλά».
Η αγωνία μου ανεβαίνει στο κατακόρυφο; «Τι είπε» τον ρωτώ, σχεδόν έντρομος.
Παύση. Σιωπή δηλωτική της μεγάλης σημασίας της φράσης που θα ακολουθήσει:
-«Είπε για λέιζερ. Αυτό το παιδί, δεν ήταν συνηθισμένο. Ήταν μια ψυχή από τον πλανήτη Αρη που οι Αρειανοί πέρασαν σε ανθρώπινο σώμα. Είπε ότι ήταν πιλότος διαστημοπλοίου στον Αρη και σκοτώθηκε στις μάχες που δίνουν καθημερινά οι εξωγήινοι στο Διάστημα. Αυτό το παιδί ήταν πιλότος που σκοτώθηκε».
-«Και μας χτύπησε αυτός ο τσόγλανος από τον Αρη με λέιζερ;» αναφωνώ έξαλλος, με τη γήινη οργή μου να με πνίγει.
-«Κοίτα, υπάρχουν πολλοί εκεί έξω. Δεν είναι μόνο στον Αρη. Είναι και στη Σελήνη. Στη σκοτεινή πλευρά, βέβαια, αυτή που δεν βλέπουμε. Εκεί υπάρχουν αιωρούμενα διαστημόπλοια και χιλιάδες Δρακονιανοί».
-«Χιλιάδες τι;» ψελλίζω.
-«Δρακονιανοί. “Σαύρες όρθιες, ξέρεις. Τα είχε πει αυτά ένας επιστήμονας της NASA αλλά μετά εξαφανίστηκε. Δεν αφήνουν τίποτε να βγει προς τα έξω».
-«Οι σαύρες»;
-«Όχι, οι Αμερικανοί. Οποιος πει κάτι για αυτά που ξέρει, τον εξαφανίζουν».
Κρύος ιδρώτας με λούζει. Βρε λες;
-«Και δηλαδή γιατί κάποιοι εξωγήινοι έβαλαν -ασφαλώς με λέιζερ- φωτιά ειδικά στο Μάτι;
-«Αυτό δεν το ξέρω, το ξέρουν εκείνοι. Πάντως μπορώ να σου πω σίγουρα για τους Αρειανούς ότι περνούν πολλές ψυχές που ξαναγεννιούνται σε παιδιά στη Γη. Οσο για τους Δρακονιανούς, αυτοί ζουν ανάμεσά μας. Αλλά δεν μπορούμε να τους δούμε».
Αυτόματα τινάζομαι από την καρέκλα μου και κοιτάζω τριγύρω, μπας και δω καμιά σαύρα όρθια να με χαιρετάει. Τίποτε. Τσάμπα κόπος. Κανά δυό γέροι αραχτοί στα καθίσματα, ένα ζευγάρι με ένα σκυλί και μια παρέα από τουρίστες. Ενδειξη Δρακονιανού -έστω Αρειανού- ουδεμία.
«Γι’αυτό σου λέω» συνεχίζει ακάθεκτος ο συνομιλητής μου. «Δεν φταίει ο Τσίπρας. Εξωγήινοι μας χτύπησαν με λέιζερ. Αυτή είναι η αλήθεια».
Τινάζομαι και πάλι καθώς έξαφνα το κινητό του χτυπά. Ενώ εγώ είμαι πλέον σχεδόν σίγουρος ότι μετά τις αποκαλύψεις που μου έκανε ο άνθρωπος, δεν υπάρχει περίπτωση να την γλιτώσουμε από τους Δρακονιανούς. Όλο και κάποια σαύρα όρθια θα σκάσει μύτη και θα μας εξαϋλώσει με κάποιο υπερόπλο.
Αλλά τελικά τίποτε τέτοιο δεν συμβαίνει. Στο τηλέφωνο ήταν η γυναίκα του που του παρήγγειλε να φέρει από τη λαϊκή σπαράγγια και αντίδια. Με αποτέλεσμα, η αποκαλυπτική αυτή συνομιλία μας να έχει ένα απολύτως άδοξο τέλος…( άκου αντίδια! Εδώ μας επιτίθενται από τον Αρη και τη Σελήνη μαζί. Ποιός – διάολο- μπορεί τέτοια ώρα να έχει στο μυαλό του σπαράγγια και αντίδια; Μα καμιά συναίσθηση της σοβαρότητας της καταστάσεως; Κανένα άγχος; ).
Σηκώνομαι και βαδίζω σκεπτικός στη Βασιλίσσης Σοφίας. Περιττό να σας πω ότι ρίχνω ιδιαίτερα εξεταστικές ματιές στους διαβάτες με τους οποίους διασταυρώνομαι. Ψάχνω να ανακαλύψω κάποιο κρυφό σημάδι της -εξωγήινης- ταυτότητάς τους: ένα κρυμμένο όπλο λέιζερ κάτω από το Αρμάνι, ένα λέπι στο χέρι, στο πόδι, κάτι. Τζίφος. Μηδέν εις το πηλίκον. Φυσιολογικοί όλοι.
Οπότε, μοιραία, καταλήγω κι εγώ στο ευλογοφανές -βάσει των στοιχείων που μου παρείχε ο γενναιόδωρος συνομιλητής μου- συμπέρασμα: δεν έφταιγε τελικά κανείς για τις φωτιές. Ούτε όσοι άφησαν τον κόσμο στην τύχη του, ούτε η πυροσβεστική, ούτε η αστυνομία, ούτε η πολιτική προστασία, ούτε ο Τσίπρας, ούτε κανείς. Επίθεση εξωγήινων ήταν αυτή, πώς να τα βγάλει πέρα μαζί τους;
Ισως, αν είχε ειδοποιηθεί έγκαιρα ο Καμμένος, ξανασκέφτομαι, ίσως τότε -λόγω της ικανότητάς του να επικοινωνεί σε ένα άλλο επίπεδο-, ίσως να τα είχε καταφέρει να συνεννοηθεί μαζί τους. Κάπως, ρε παιδί μου, κουτσά-στραβά, κάποια Δρακονιανά πρέπει να τα μιλά ο άνθρωπος. Απ’ότι δείχνει δηλαδή η εν γένει παρουσία του. Ή πάλι, μπορεί να είχε βγάλει στον δρόμο τα τανκς και στον αέρα τα Μιράζ και να τους είχε ταράξει στο blietzgrieg. Να τους είχε κάνει κάνει σκόνη, να τους είχε στείλει πίσω στον παλιοπλανήτη τους. Όχι παίζουμε! Χα!
Τελικά, λοιπόν, είχε δίκιο ο πρωθυπουργάκος μας. Στην τραγωδία που έλαβε χώρα στην χώρα μας, ήμασταν χαμένοι από χέρι. Επρόκειτο για μια εντελώς ασύμμετρη απειλή ( όπως και ο ίδιος στην αρχή είπε. Μάλλον θα του ξέφυγε βέβαια γιατί τέτοια πράγματα – όλα κι όλα- δημόσια δεν τα λες. Ακόμη και πρωθυπουργός να είσαι ).
Γιατί ΟΚ, τη φωτιά κάπως την πολεμάς; Αλλά πώς να τα βγάλεις πέρα όταν σου επιτίθενται εξωγήινες μοχθηρές σαύρες;(…)
