Επικίνδυνες αναταράξεις προκαλεί στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού το «κύμα» αποχωρήσεων στελεχών της πρώτης γραμμής, το οποίο μετατρέπεται πλέον σε ανοιχτή σύγκρουση με την ηγεσία της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία».
Η νέα κοινή παρέμβαση των 22 πρώην στελεχών, λίγες ημέρες μετά τη ρήξη με τον Θανάση Αυγερινό και τις διαδοχικές παραιτήσεις «επώνυμων» προσώπων, δείχνει ότι η εσωκομματική κρίση αποκτά πιο οργανωμένα και πολιτικά χαρακτηριστικά.
Του Κώστα Πασίση
Οι αποχωρήσαντες διαχωρίζουν την έξοδο τους από προσωπικές φιλοδοξίες ή εσωτερικές έριδες και μεταφέρουν τη συζήτηση στον πυρήνα της λειτουργίας του νέου φορέα.
Στο κοινό τους κείμενο μιλούν για «στάση αρχής» και θέτουν ζητήματα διαφάνειας, λογοδοσίας, συμμετοχής της βάσης και τρόπου λήψης των αποφάσεων, υποστηρίζοντας ότι στην πορεία διαμορφώθηκε ένα συγκεντρωτικό μοντέλο με αυξημένες αρμοδιότητες σε περιορισμένο κύκλο προσώπων.
Η κρίση είχε αρχίσει να γίνεται ορατή ήδη από την αποχώρηση του Βασίλη Κοκοτσάκη, ο οποίος είχε κάνει λόγο για «προσωποπαγές κίνημα» και έλλειμμα δημοκρατικών διαδικασιών.
Ακολούθησαν και άλλες συγκρούσεις, όμως η αποχώρηση του μέχρι πρότινος επικεφαλής του Γραφείου Τύπου Θανάση Αυγερινού ο οποίος λειτούργησε ως επιταχυντής των εξελίξεων, όπως φάνηκε στην πορεία…
Ο ίδιος, μετά την έξοδο του από το κόμμα επανήλθε με ιδιαίτερα αιχμηρές τοποθετήσεις, καλώντας σε ανοιχτή συζήτηση για το τι έφταιξε και τι δεν πήγε καλά, ενώ η φράση του ότι «η Ελπίδα πεθαίνει μεν τελευταία, αλλά πεθαίνει» αποκαλύπτει το μέγεθος της ρήξης στο εσωτερικό του νεοσύστατου κόμματος.
Στη συνέχεια, το κατώφλι της εξόδου πέρασαν η Κατερίνα Μουτσάτσου, η Μαρία Ιωαννίδου και ο Τάκης Κοτσόργιος. Ο τελευταίος μίλησε για «καταπάτηση κάθε έννοιας της δημοκρατίας», καταγγέλλοντας διορισμένες αντί εκλεγμένων δομών και απουσία ουσιαστικών εσωκομματικών διαδικασιών.
Το γεγονός ότι διαφορετικά πρόσωπα, με άλλη διαδρομή μέσα στο νέο πολιτικό σχηματισμό προβαίνουν σε παρόμοιες καταγγελίες δημιουργεί πλέον για την ηγεσία ένα σοβαρό πολιτικό πρόβλημα.
Η συζήτηση πάει αλλού, ξεφεύγει από τις προσωπικές στρατηγικές (σύνηθες φαινόμενο σε όλα τα κόμματα, παλαιά και νέα) και γίνεται πιο πολιτική.
Το ερώτημα που τίθεται επιτακτικά είναι το κατά πόσο η «Ελπίδα» μπορεί να μετατραπεί σε συγκροτημένο κόμμα με κανόνες, όργανα και κυρίως να αποκτήσει κοστολογημένο πρόγραμμα.
Σήμερα πάντως η κρίση στην Ελπίδα για τη Δημοκρατία, θυμίζει… ολίγον από τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ, αν και πρόκειται για δύο πολύ διαφορετικές περιπτώσεις…
Σκληρή απάντηση από την ηγεσία
Η Μαρία Καρυστιανού σε αυτή τη φάση της αντιπαράθεσης, επιλέγει την επίθεση… Το προσωρινό πολιτικό συμβούλιο έκανε λόγο για απόπειρα εσωτερικής άλωσης, δόλια και συντονισμένη προσπάθεια υπονόμευσης και επιχείρηση «υφαρπαγής της ηγεσίας», αποδίδοντας στους αποχωρήσαντες ή σε μέρος αυτών σχέδιο αποσταθεροποίησης…
Το μήνυμα της ηγεσίας είναι ότι η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» παραμένει «ανεξάρτητη και ακηδεμόνευτη», δεν πρόκειται να λειτουργήσει ως δεκανίκι άλλης πολιτικής δύναμης και θα συνεχίσει κανονικά την πορεία της.
Παράλληλα, επιχειρείται μια πολιτική και επικοινωνιακή επανεκκίνηση. Η Μαρία Γρατσία, στενή συνεργάτιδα της Καρυστιανού, έχει μιλήσει για ανάγκη «φυγής προς τα εμπρός, προαναγγέλλοντας μεγαλύτερη εξωστρέφεια.
Η μάχη για την επόμενη ημέρα
Στο στενό περιβάλλον της Μαρίας Καρυστιανού γνωρίζουν ότι ο χρόνος πιέζει. Η εσωκομματική κρίση συμπίπτει με τη δημοσκοπική υποχώρηση και με την ανάγκη το κόμμα να μπει σε προεκλογικούς ρυθμούς με ότι αυτό συνεπάγεται οργανωτικά και όχι μόνο.
Για τον λόγο αυτό σχεδιάζονται περιοδείες, συγκρότηση ψηφοδελτίων, ανασχηματισμός στο Πολιτικό Συμβούλιο και προβολή των προγραμματικών θέσεων, που σήμερα παραμένουν …μυστικές
Από την άλλη πλευρά, τα 22 πρώην στελέχη εμφανίζονται αποφασισμένα να συνεχίσουν τη δημόσια παρέμβασή τους, ενώ προαναγγέλλονται νέες διαβουλεύσεις τον Σεπτέμβριο, με όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά για την επόμενη πολιτική τους κίνηση.
