Τον κύριο αντίπαλό της στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση αναζητεί η κυβέρνηση, καθώς ο Αλέξης Τσίπρας, η Μαρία Καρυστιανού και ο Νίκος Ανδρουλάκης διεκδικούν – προς το παρόν τουλάχιστον – τη δεύτερη θέση. Σε ένα πολιτικό σκηνικό, που θυμίζει προεκλογική περίοδο, το Μαξίμου επιχειρεί να διαβάσει τους νέους συσχετισμούς και να προσαρμόσει τη στρατηγική του.
Του Κώστα Πασίση
Η κυβερνητική ανάγνωση λέει ότι η αντιπολίτευση εισέρχεται σε φάση μεγάλης κινητικότητας, χωρίς ακόμη να έχει ξεκαθαρίσει ποιος μπορεί να συγκροτήσει το βασικό πόλο αμφισβήτησης της.
Τα νέα κόμματα, που ακόμη κανείς δε ξέρει με σιγουριά αν θα είναι δυο ή τρία στην κεντρική πολιτική σκηνή και η προσπάθεια του Νίκου Ανδρουλάκη να εδραιώσει το ΠΑΣΟΚ ως εναλλακτική δύναμη δημιουργούν συνθήκες αβεβαιότητας, που στο Μαξίμου αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα ως ευκαιρία αλλά και ως κίνδυνο…
Η ευκαιρία, σύμφωνα με συνεργάτη του πρωθυπουργού, βρίσκεται στα πολλά κόμματα της αντιπολίτευσης τα οποία βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ τους, βγάζοντας άγχος και αγωνία για το ποιος θα επικρατήσει… Έτσι, η Νέα Δημοκρατία εμφανίζεται ως η μόνη σταθερή δύναμη που εμπνέει εμπιστοσύνη στους πολίτες
Το Μαξίμου απ ότι φαίνεται θέλει να μετατρέψει αυτή τη ιδιότυπη σκληρή μάχη σε πλεονέκτημα, προβάλλοντας την εικόνα μιας αντιπολίτευσης που αναζητεί, αφήγημα και κατεύθυνση και κυρίως έναν αρχηγό, ως αντίπαλο δέος στον Μητσοτάκη.
Στη βάση αυτή ο πρωθυπουργός επιμένει στη γραμμή της σύγκρισης. Από τη μία πλευρά, επιχειρεί να αναδείξει τα πεπραγμένα της κυβέρνησης, με βασικό μοχλό την καλή πορεία της οικονομίας, τη βελτίωση της καθημερινότητας και την πολιτική σταθερότητα, που είναι διαβατήριο για τους επενδυτές.
Το κυβερνητικό αφήγημα εστιάζει στη λογική ότι «το να φύγει η κυβέρνηση» δεν αποτελεί από μόνο του πολιτικό σχέδιο.
Από την άλλη, θέλει να εμφανίσει τους αντιπάλους του ως δυνάμεις που στοχεύουν στην άρνηση, το γνωστό όχι σε όλα απέναντι στην κυβέρνηση.
Ο Αλέξης Τσίπρας αποτελεί για τη Νέα Δημοκρατία έναν γνώριμο αντίπαλο. Η επιστροφή του στην πρώτη γραμμή επιτρέπει στο Μαξίμου να κάνει συγκρίσεις με την περίοδο 2015-2019 και να επαναφέρει διλήμματα που λειτούργησαν στις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις.
Ωστόσο, στην κυβέρνηση γνωρίζουν ότι το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο, μπορεί να δημιουργεί συσπειρώσεις, αλλά δεν έχει την ίδια δυναμική που είχε στο παρελθόν. Μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, η εκλογική βάση πιθανώς να ψηφίσει, βάση τη σημερινή ακρίβεια και τις πιέσεις της καθημερινότητας.
Η Μαρία Καρυστιανού αποτελεί διαφορετικού τύπου πρόκληση. Δεν έρχεται από το παραδοσιακό κομματικό σύστημα, αλλά είναι «γέννημα» από την τραγωδία των Τεμπών, που δεν έχει ξεπεραστεί…
Ταυτόχρονα, όμως, η απουσία οργανωμένου κομματικού μηχανισμού, έμπειρων στελεχών και προγράμματος, αποτελεί μεγάλο ατού για τη ΝΔ η οποία διαθέτει έτοιμο μηχανισμό που γνωρίζει από εκλογικές μάχες.
Ωστόσο η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» κρύβει και μια «παγίδα» για την κυβέρνηση.
Η Μαρία Καρυστιανού μπορεί να αποδειχθεί ένα πρόσωπο που μπορεί να αυξήσει τη συμμετοχή, σηκώνοντας από τον καναπέ αντισυστημικούς, θυμωμένους ή απογοητευμένους πολίτες που υπό άλλες συνθήκες δεν θα πήγαιναν καν στην κάλπη.
Σε μια τέτοια περίπτωση, η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» δεν θα αφαιρούσε μόνο ποσοστά από άλλα κόμματα, αλλά θα διεύρυνε το εκλογικό σώμα, επηρεάζοντας και τα ποσοστά της αυτοδυναμίας, ακόμη κι αν η Νέα Δημοκρατία διατηρήσει το σημερινό καθαρό διψήφιο προβάδισμα της
