Σε φάση έντονης κινητικότητας, με τη Νέα Δημοκρατία να διατηρεί καθαρό προβάδισμα, με οριακή μείωση και την αντιπολίτευση να αδυνατεί ακόμη να μετατρέψει την όποια κυβερνητική δυσαρέσκεια σε δυναμική άνοδο. Η μέτρηση της Pulse για τον ΣΚΑΪ καταγράφει τη Ν.Δ. στο 29,5% στην εκτίμηση ψήφου και το ΠΑΣΟΚ στο 14,5%, με τη μεταξύ τους απόσταση να παραμένει μεγάλη.
Του Κώστα Πασίση
Η υποχώρηση του κυβερνώντος κόμματος στις τελευταίες μετρήσεις, περίπου 1,5% στην πρόθεση ψήφου, κάθε άλλο παρά ως κατάρρευση μπορεί να ερμηνευθεί. Αντιθέτως, αποδεικνύει την αντοχή του μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης και πολλαπλές κρίσεις.
Η ανάλυση των ποιοτικών στοιχείων δείχνει ότι το τρέχον ποσοστό της «γαλάζιας» παράταξης (24% στην πρόθεση και έως 29,5% στην εκτίμηση ψήφου) αποτελεί έναν «σκληρό πυρήνα» ψηφοφόρων.
Όπως επισημαίνουν έμπειροι δημοσκόποι οι πολίτες που είχαν λόγους να απομακρυνθούν από την Νέα Δημοκρατία έχουν ήδη μετακινηθεί… Και τα νέα πολιτικά σχήματα που είναι στα «σκαριά», όπως το κόμμα Τσίπρα – Καρυστιανού και ενδεχομένως του Σαμαρά, αντλούν ποσοστά από τη δεξαμενή των δυσαρεστημένων και των αναποφάσιστων.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, τα υπό διαμόρφωση πολιτικά εγχειρήματα φέρνουν αλλαγές, ίσως και ανατροπές στις ισορροπίες στο σημερινό πολιτικό σκηνικό, το οποίο βέβαια παρακολουθεί στενά το επιτελείο του Μαξίμου για ευνόητους λόγους…
Το πιθανό κόμμα του Αλέξη Τσίπρα εμφανίζει να έχει μια πρόσβαση στη λεγόμενη δυνητική ψήφο, με τη MRB να καταγράφει αθροιστικά 23,2% σε όσους απαντούν ότι σίγουρα ή μάλλον θα το ψήφιζαν.
Αντίστοιχα, το υπό συζήτηση πολιτικό σχήμα της Μαρίας Καρυστιανού παραμένει ισχυρό, αν και με πτωτική τάση, ενώ η περίπτωση νέου κόμματος υπό τον Αντώνη Σαμαρά κινείται πολύ χαμηλότερα.
Στην Pulse, το ενδεχόμενο κόμμα Τσίπρα συγκεντρώνει 20% θετικών απαντήσεων, της Καρυστιανού 21% και του Σαμαρά 12%, στοιχεία που δείχνουν ότι όταν στηθούν κάλπες το τότε σκηνικό θα είναι εντελώς διαφορετικό από το σημερινό, με ότι αυτό συνεπάγεται για τις σημερινές εκτιμήσεις.
Στρατηγικές και συγκρούσεις
Το μεγαλύτερο πρόβλημα πάντως εντοπίζεται στον χώρο της κεντροαριστεράς. Το ΠΑΣΟΚ, ενώ παραμένει δεύτερο κόμμα, δεν δείχνει να δημιουργεί ρεύμα εξουσίας.
Η Χαριλάου Τρικούπη επιχειρεί διεύρυνση, όμως η συζήτηση για το ποιοι μπορούν να επιστρέψουν ή να ενταχθούν προκαλεί εσωτερικές τριβές. Η γραμμή Ανδρουλάκη υπέρ των ανοιχτών θυρών συναντά αντιστάσεις από στελέχη που ζητούν κανόνες, πολιτικά φίλτρα και εφαρμογή των καταστατικών περιορισμών για τις θητείες και σε όσους προέρχονται από άλλους χώρους.
Στην προκειμένη περίπτωση το θέμα είναι βαθιά πολιτικό, καθώς αφορά την ταυτότητα του ΠΑΣΟΚ.
Την ίδια ώρα, ο Αλέξης Τσίπρας ανεβάζει τους τόνους απέναντι στο ΠΑΣΟΚ, επιχειρώντας να εμφανιστεί ως ο πραγματικός αντίπαλος της Νέας Δημοκρατίας.
Οι αιχμές του προς το ΠΑΣΟΚ, σε συνδυασμό με την προσπάθεια προσέλκυσης στελεχών και τη στροφή προς πιο κεντρώες αναφορές, δείχνουν ότι η σύγκρουση με τον Νίκο Ανδρουλάκη θα είναι αναπόφευκτη. Και αυτό επειδή ο πολιτικός «ζωτικός» χώρος είναι κοινός…
Τσίπρας και Ανδρουλάκης απευθύνονται σε ψηφοφόρους της κεντροαριστεράς, απογοητευμένους πολίτες, πρώην στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ, αλλά και γενικότερα σε ένα εκλογικό ακροατήριο που ζητά αντιπολίτευση με προοπτική διακυβέρνησης…
Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την πλευρά του, βρίσκεται μπροστά σε υπαρξιακό σταυροδρόμι. Με χαμηλά ποσοστά και με βουλευτές που «βλέπουν» προς την πλευρά Τσίπρα, η Κουμουνδούρου καλείται να αποφασίσει αν θα διεκδικήσει αυτόνομο ρόλο ή αν θα αναζητήσει σχήμα συμπόρευσης.
Οι φωνές υπέρ ενός ευρύτερου διαλόγου δείχνουν ότι ένα τμήμα του κόμματος αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο κατακερματισμού, ενώ άλλοι θέτουν ως όρο οποιαδήποτε συνεργασία να αφορά συνολικά τον ΣΥΡΙΖΑ και όχι μεμονωμένες προσχωρήσεις.
