Ε, ρε γλέντια. Ούτε ένα, ούτε δύο, ούτε τρία. Τέσσερα βασιλικά πρόσωπα είχαν, σου λέει, ταφεί στον τύμβο Καστά της Αμφίπολης. Ξέρετε, εκείνον όπου η Κατερίνα Περιστέρη είχε βρει οστά μίας γυναίκας περίπου 60 ετών, δύο ανδρών 35- 40, ενός βρέφους και ενός άνδρα που είχε καεί σε ταφική πυρά πριν από τους τέσσερις. Κάποιοι είπαν πως ίσως τα οστά της γυναίκας να ανήκαν στην μητέρα του Αλέξανδρου, Ολυμπιάδα. Αλλοι σημείωσαν πως οι δύο άνδρες, ίσως να ήταν συμμαχητές του στρατηλάτη. Το μωρό, δεν ξέρουμε ποιανού ήταν. Ούτε σε ποιον ανήκαν τα καμένα, ελάχιστα οστά που εντοπίσθηκαν. Εν ολίγοις, η ανασκαφέας ακόμα δεν έχει καταλήξει.
Ναι, αλλά έχουν καταλήξει δύο επιστήμονες που το ανακοίνωσαν κιόλα, στο Αρχαιολογικό έργο Μακεδονίας- Θράκης. Τέσσερα βασιλικά πρόσωπα (σου ξαναλέει) είχαν ταφεί στον Καστά. Η Ρωξάνη, ο Αλέξανδρος ο Δ’, γιός του Μεγάλου, ο Φίλιππος Ε και ίσως η μητέρα του. Ουάου μεγαλεία! Αληθεύει όμως;
Αν ο αείμνηστος βασιλιάς Φίλιππος ο Ε’ (238- 179 π.Χ.) ήταν γυναίκα, αν είχε πεθάνει τουλάχιστον τριάντα χρόνια πριν από το 179 π.Χ. οπότε και όντως πέθανε, ή αν είχε εκδημήσει εις Κύριον (Δία, μάλλον) περί τα 35- 40 του χρόνια, τότε θα μπορούσε όντως να έχει ενταφιασθεί στον τύμβο Καστά. Αντε και η 60άρα ήταν η μανούλα του. Όμως, πού είναι η Ρωξάνη; Τι σχέση έχει το μωρό με τον δεκατετράχρονο διάδοχο του μεγάλου βασιλιά;
Θα σας πω αμέσως. Η Ρωξάνη και ο Αλέξανδρος μπορεί να μεταφέρθηκαν αλλού αργότερα. Και… αργοτέρως μπορώ να σας πω. Εκείνο που δεν κατάλαβα, είναι αν ο Αλέξανδρος Δ βρίσκεται όντως στη βασιλική τούμπα των Αιγών (Βεργίνας) όπου επέμενε ο Μανόλης Ανδρόνικος ότι τον είχε βρει, ή όχι. Ξέρουν και μας το κρύβουν; Δεν έψαξαν; Γιατί δεν έψαξαν; Δεν κάνουμε δουλειά έτσι, αλλά ας είναι. Παρακολουθούσα την ομιλία μέσω ΖΟΟΜ, οι γραπτές ερωτήσεις ούτε που παρουσιάστηκαν. Πολλώ μάλλον, δεν απαντήθηκαν φυσικά.
Ο Γ. Βελένης και η Τζένη Βελένη που μάς παρουσίασαν την πολύ ωραία έκθεση ιδεών τους, στην οποία αναφέρομαι πιο πάνω, ισχυρίστηκαν πως οι νεκροί του τελευταίου θαλάμου είναι… άσχετοι και ότι ο Φίλιππος Ε’ τάφηκε στο μνημείο, γνωρίζοντας ποιοι ήταν θαμμένοι πριν (Ρωξάνη- Αλέξανδρος). Μόνο που, χρονολογώντας το μνημείο περί το δεύτερο μισό του 2ου π.Χ. αιώνα έως τον πρώτο αιώνα, αποκλείεται η ταφή του σε αυτό. Ο Φίλιππος Ε πέθανε το 179 π.Χ. Αρα; Θα αλλάξουν και τη χρονολόγηση που οι ίδιοι έχουν δώσει; Και αν δεν την αλλάξουν, πώς τεκμαίρεται η ταφή Ρωξάνης- Αλέξανδρου (περίπου το 310 π.Χ.) με το συγκεκριμένο μνημείο; Κυρίως, τι θα πούμε για το ψηφιδωτό; (θα δείτε παρακάτω γιατί)
Βγήκε ο Αντόνιο Κόρσο και, περίπου, τους είπε ότι λένε ό,τι σκέφτηκαν. Ο διαπρεπής αρχαιολόγος, έχει συμβάλει στην χρονολόγηση του τύμβου Καστά, που, σύμφωνα με την ανασκαφική ομάδα της Κατερίνας Περιστέρη, τοποθετείται στο τελευταίο τέταρτο του 4ου π.Χ. αιώνα (περίπου 325-300 π.Χ.). Ο δε Μιχάλης Λεφαντζής, ο αρχιτέκτονας που μετείχε στην ανασκαφή και τώρα προΐσταται της αναστήλωσης, έφερε τα δικά του στοιχεία, αντίθετα με τα δικά τους λεχθέντα, τα οποία δεν απαντήθηκαν.
Και πώς να απαντηθούν, όταν το ζεύγος των επιστημόνων που έκανε την παρουσίαση δεν μετείχε στην ανασκαφή; Γνωρίζει μήπως το μνημείο; Όπως οι ίδιοι παραδέχτηκαν, το είδαν κατά τη διάρκεια της ανασκαφής και συζήτησαν με την κα Περιστέρη (πάντως, δημόσια γνωρίζουμε για μια επίσκεψη αυτοψίας μισής ώρας, τον Μάιο του 15.) Εστω ότι επισκέφθηκαν και την ανασκαφή. Φτάνει αυτό, για επιστήμονες με πορεία στην Αρχαιολογική Υπηρεσία για να εικάζουν;
Ποιον λόγο έχει, όμως, η ενασχόλησή τους με τον τύμβο Καστά; Εντόπισαν πως η ανασκαφέας δεν έχει τηρήσει την υποχρέωση να δημοσιεύσει τα αποτελέσματα της ανασκαφής σε μια δεκαετία και, αφού είδαν φως, είπαν να μπουν. Μόνο που αυτά γίνονται επίσημα, μέσω αποφάσεων της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας και της ιεραρχίας, όχι ξαφνικά.
Επιπροσθέτως, ειπώθηκαν διάφορα που δεν αντέχουν στη βάσανο καμίας κριτικής. Όπως, π.χ. ότι η Περσεφόνη που παριστάνεται στο ψηφιδωτό είναι η… Περσίδα Ρωξάνη. Η Ρωξάνη ήταν, βέβαια, από τη Βακτριανή. Επίσης, μόνο… ξανθωπή δεν ήταν, όπως είναι η Περσεφόνη.
Και να ήταν το μόνο; «η περίπτωση ταφής του νόμιμου διαδόχου στις Αιγές μάλλον δεν ήταν θεμιτή, για λόγους φυλετικής καταγωγής. Ενας διάδοχος, μιγάς!» ειπώθηκε για τον Αλέξανδρο. Πόθεν τεκμαίρεται τούτο; Ηταν ρατσιστές οι πρόγονοί μας; Αν ο Κάσσανδρος είχε αυτή την άποψη, τότε γιατί επέτρεψε την ταφή σε τόσο μεγαλοπρεπή τύμβο, αφού, μάλιστα, τους δολοφόνησε; Παράξενο; Μάλλον.
Ακόμα ένα: ο Λέων της Αφίπολης, δεν ήταν, λέει, στην κορυφή του τύμβου, όπως έχει αποδείξει ο Μιχάλης Λεφαντζής. Ηταν σε μια μαρμάρινη γέφυρα. Μόνο που η Αμφίπολη είχε μία και μοναδική γέφυρα, που έχει σωθεί και ήταν ξύλινη. Και αν στην κορυφή του τύμβου ήταν φρυκτωρία, πώς ερμηνεύεται το τεράπλευρο οικοδόμημα; Μήπως ήταν ένας τετράπλευρος κύβος- θεμέλιο γεμισμένος με χώμα, διότι μόνο μια τέτοια κατασκευή θα μπορούσε να σηκώσει το βάρος του βάθρου και του αγάλματος του λέοντα;
Η φύση απεχθάνεται το κενό, και η επιστήμη την κενοδοξία. Οποιοι κι αν ήταν οι λόγοι που ώθησαν τους αρχαιολόγους να ασχοληθούν με ένα μνημείο το οποίο δεν έχουν οι ίδιοι ανασκάψει, ή μελετήσει επί χρόνια, μάς κάνει και αναρωτιόμαστε.
Ταυτοχρόνως, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε προηγούμενη επιστημονική τους τοποθέτηση. Σε κάποιο ΑΕΜΘ ο Γ. Βελένης παρουσίασε τα όρια της Θεσσαλονίκης του Κασσάνδρου, τοποθετώντας τα μακριά από τη θάλασσα. Το επεσήμανε ο ακαδημαϊκός Μιχάλης Τιβέριος, που δεν εισακούστηκε. Όταν ήρθε η ώρα να γίνουν ανασκαφές κάτω από τα βυζαντινά στρώματα στο έργο του μετρό στον σταθμό Βενιζέλου, η Τζένη Βελένη, σήκωσε τα πάντα στον αέρα. Στόχος της, να μη γίνουν ανασκαφές στα κατώτερα στρώματα. Αραγε για να μην αποδειχθεί ότι η Θεσσαλονίκη του Κασσάνδρου έφτανε ως εκεί; Ποιος να ξέρει;
Τελικά, υπήρξε μια καθυστέρηση ετών, που κόστισε 45 εκατ ευρώ, όλες οι προσφυγές στη δικαιοσύνη απορρίφθηκαν, οι ανασκαφές έδειξαν το αναμενόμενο, ίχνη της ελληνιστικής Θεσσαλονίκης, και το έργο τέλειωσε και θαυμάζεται από τους επιβάτες.
Δεν τελείωσε για όλους όμως. Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, που έκαναν φασαρίες και προσπαθούσαν φωνασκώντας να ματαιώσουν τις ανασκαφές, έβγαλαν βιβλίο, για το «Εγκλημα στη Βενιζέλου». Θα δούμε στη δεύτερη πράξη για το «Εγκλημα στην Αμφίπολη»;
Εγκληματικό. Πού έφτασε μια συνάντηση με σημασία, την οποία υποστήριξαν τα ιερά τέρατα της αρχαιολογίας, όπως ο Ανδρόνικος, ο Δημήτρης Παντερμαλής, η Ιουλία Βοκοτοπούλου; Να δέχεται ομιλίες για ανασκαφές από μη ανασκάψαντες; Αυτή είναι η νέα κανονικότητα;
Αυτή ήταν μια αρχαιολογική ανορθογραφία της εβδομάδας που πέρασε. Οσο για τις δημοσιογραφικές, τέλος δεν έχουν.
Η φρεγάτα Κίμων στο λιμάνι της Λευκωσίας, λέει και ξαναλέει Η ΕΡΤ. Τι σου είναι αυτά τα κρατικά κανάλια. Μέχρι και πόλεις μετακινούν ώστε να γίνουν παραθαλάσσιες. Η πράσινη γραμμή μήπως έφτασε κι αυτή στη θάλασσα και έχουμε άλλα;
Οι φρεγάτες των; Ρωτώ. Και απαντώ. Πάντως ΟΧΙ των φρεγάτων. Θα με υποχρεώσετε, δηλαδή.
Η φρεγάτα, επίσης, δεν πήγε στην Κύπρο για να «καλύβει» την άμυνά της. Μια καλύπτρα για το μάτι μου, γρήγορα.
Παλιός και καλός συνάδελφος ο Χρίστος, στέλεχος κορυφαίο εφημερίδων. “Το τι ανοησίες ακούμε στα κανάλια από αναλυτές, διεθνολόγους, απόστρατους και απεσταλμένους (πλην Σταύρου Ιωαννίδη) δεν λέγεται…»” έγραψε. «Χθες το σούπερ [καναλιού] έγραφε ότι το Ιράν “εκτοξεύει επιθέσεις κατά γειτονικών του κρατών”!!! Σήμερα το πρωί ο άλλος είπε ότι “αντήχησαν οι σειρήνες στην Κύπρο”».
Αν σου πω κι αυτό θα περάσει, θα πω ψέματα…
«Η βασίλισσα Λετίτσια επανέλαβε το πράσινο φόρεμά της από τις μοδίστρες του παλατιού.». Επαναλάβατε παρακαλώ;
Μυρωδάτο Λεμονάκι της εβδομάδας. Σε ιστοσελίδα έχει τον τίτλο «Μπότες στο έδαφος: Θα πατήσει πόδι ο Τραμπ στο Ιράν; Το σενάριο των pick-up χτυπημάτων και οι δυσκολίες μιας χερσαίας επιχείρησης στην Τεχεράνη» Τι είναι οι μπότες στο έδαφος; Μια έκφραση που σημαίνει ότι στάλθηκαν ξένα στρατεύματα σε εμπόλεμη χώρα. Τι νομίζουν ότι είναι; Αγνωστο. Σπιρούνια σας χρειάζονται.
Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας, σήμερα. Δεν είναι ούτε για φρου- φρου ούτε για αρώματα. Για αγώνες είναι. Πώς εμείς οι λευκές Ευρωπαίες, με τα περισσότερα προνόμια, θα βοηθήσουμε τις αδερφές μας σε όλο τον κόσμο.
Μη δω καμία να επιδεικνύει σήμερα το καινούριο συνολάκι ή το νέο μανικιούρ, γιατί θα τη στείλω στο Ιράν με one way ticket (να πω κι εγώ το αγγλικό μου).
Συνεννοηθήκαμε, ελπίζω.
